huiskamertennis

een sterk staaltje associatief denken: via pijnlijke schouder nu, naar tennisarm ooit, langs tennisrackets kopen toen, tot tennnissen in de huiskamer destijds. nou ja, huiskamer: loft. hadden we een tijdje in onderhuur. van Giuliana, wat ik jaren later nog een mooie naam vond voor een dochter, maar wat partner A te uitsloverig vond, anders had dochter L wel dochter G geheten. maar goed, een newyorkse loft. op de hoek van Second Street en de Bowery, niet ver van CBGB's. boven een café. breed maar en vooral lang. en schaars gemeubileerd. zodat we onze nieuw gekochte rackets konden uitproberen zonder de deur uit te hoeven. met een schuimrubber bal, dat wel, maar dan nog, het mepte lekker weg, forehand, backhand, smash. en dat dan weer airconditioned!
god, wat waren we jong, wat waren we ondernemend...

dolgedraaid & doorgeschoten

"onlangs heb ik u gehoord inzake het verstoren van een nest van een merel en het begin van nestbouw van een houtduif, welke zich bevonden in een klimop rond de binnenpoort van het hofje. in verband met de door u in deze afgelegde verklaring is destijds een nader onderzoek ingesteld. daarbij zijn X en Y van de woningcorporatie gehoord, alsmede funktionarissen van het groenonderhoudsbedrijf. naar aanleiding van het terzake opgemaakt proces-verbaal is deze zaak ter terechtzitting van de ekonomiese politierechter onderzocht en behandeld.
uit de bewezen verklaarde feiten blijkt dat de verdachten werd verweten dat zij één of meer nesten van beschermde, inheemse diersoorten (vogels) hebben verstoord en zelfs, in geval van het nest van de merel, dat nest hebben meegenomen. uit uw verklaring en het rechercheonderzoek in de binnentuin is gebleken dat bedoelde nesten door deze vogels werden gebruikt.
het verwijderen van oude, niet meer door vogels gebruikte, nesten uit begroeïngen, is toelaatbaar. in dit geval ging het er om dat de nesten wel gebruikt werden dan wel door de vogels werden opgebouwd dan wel verbouwd.
de feiten leveren een strafbaar feit op waardoor dan ook een geldboete van twee maal 220 euro is opgelegd."

uit een brief van het ministerie van LN&W aan klagers over de schending van de Flora en Faunawet door een groenonderhoudsbedrijf dat werkte in opdracht van een woningcorporatie. de klagers hadden aangifte gedaan bij de AID, de Algemene Inspectiedienst van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. (bron: buurtkrant Jordaan & Gouden Reaal, mei/juni 2007) (schuinmarkeringen door hansb)

eindig

de alvleesklier is een orgaan dat op de achtergrond allerlei spijsverteringstaken uitvoert. handig geplaatst achter de maag doet ie onopgemerkt zijn nuttige werk. maar even onopgemerkt kunnen er ook cellen gaan woekeren. er wordt wat geduwd, er dijt wat uit, maar je merkt het niet, er is aanvankelijk geen ander orgaan waar ie hinderlijk tegenaan leunt. merk je het wel, dan is het te laat, dan heb je een inmiddels onuitroeibaar gezwel. en dan kan ik hier een dag of veertien geleden wel semi-lollig filosoferen over de voordelen van het nieuwe doodgaan, maar als het dan in de nabije omgeving onverwacht zo ver is, is het opeens zo lollig niet meer.

licht in 't duister en veel boot

vies donker, speels licht, kruisende lijnen, dwarsverbanden, zonnevlekken, roest. van alles een beetje, net als in het leven zelf.
ooit liep hier mijn (stief)vader tegen middernacht om mijn postverwerkende moeder op te halen van het grote postverdeeelkantoor. kon ie zich maar tenauwernood vier aanvallers van het lijf houden. omdat ze dachten dat ie "anders" was, omdat ie met een damesparaplu liep. nou, het mepte lekker, met die damesplu.

en dan nog wat:

gister nog lag er heel veel boot aan de kaai.
vandaag was ie al weer weg.
if this is thursday this must be Amsterdam...

hebbikdat

dat je een nieuw mobieltje aanschaft door als trouwe klant je abonnement te verlengen. dat je dan weliswaar je allergunstigste abonnement uit de begintijd van het mobiel bellen opgeeft, maar dat je daarvoor in de plaats een halve computer met onbeperkt internet terugkrijgt. dat je dan ook uitgebreid aan het mobiel internetten gaat en megabite na megabite opslurpt en of uitbraakt. dat je dan en passant even op je persoonlijke pagina van de website van je telefoonaanbieder kijkt. dat je dan ziet dat daar nog gewoon je ouwe abonnement staat genoteerd, zonder all inclusive internet. dat je dan dus al die gretig gekonsumeerde megabites tegen een buitengewoon pittig tarief worden toegerekend. dat je daar dan over opbelt, maar wel met je vaste telefoon. dat ze dan zeggen dat er ergens iets is foutgegaan en dat je dan maar even terug moet bellen als de rekening op de deurmat ligt. dat ik daar dus niet op ga wachten omdat die rekening gekoppeld is aan een automatiese inkasso. dat ik Gekke Gerritje niet ben, dacht ik niet. dat ik me dus weer lekker druk zit te maken.

gotsammekraken

"okeeeee. leun ontspannen tegen me aan, kin op je borst, hoofd ietwat naar links draaien, handen in elkaar boven je hoofd, diep inademen en als je uitademt geef ik een ruk. en maak je maar niet ongerust, ik heb er een diploma voor." en terwijl ik nog dacht hoe vreemd het was om op het moment suprême met diploma's te zwaaien, hoorde en voelde ik een luide knak en kon ik mijn nek weer vrijelijk bewegen.

grachtengordelmuziek

klik maar op 't pijltje
"ik vertolk, ik vertolk
de gevoelens van het volk
met me vlaggetje, me hoedje en me toeter"
zong Corry Vonk in 1966.
maar nu is nu, dus gaat alles net een beetje anders.
met een bootje, een orgeltje en een hoorn.
live in de zomerse Amsterdamse grachten.
wat is het toch fijn om een Amsterdammer te zijn.

rolschaatsseizoen

volgens mij was dit zo'n beetje de tijd dat het rolschaatsseizoen begon. en dan heb ik het niet over van die hedendaagse soepele schoenen waaraan geruisloze kunststofwieltjes inline zijn gemonteerd. nee, dan heb ik het over ouwerwetse metalen onderbinders met ingebouwd schuifsysteem waardoor ze qua rolschaats konden meegroeien met je voeten. stevige lederen schoenen, rooie riempjes strak door het laatste gaatje, degelijke ijzeren wielen, twee wielen voor, twee wielen achter. waarmee je hotsebotsend ijzer op steen over de stoep denderde. op weg naar dat ene schaarse stukje asfalt op het plein. en daar dan vaart maken aan de bumper van een passerende auto of brommert. gottogottogot, ik wor d'r zowat sentimenteel van.

als een gazonnetje

bloed zweet en tranen zitten er in dit lappie tuin. van het spitten, het omwoelen, het egaliseren, het opvullen, het zaaien. en het sproeien, heel veel sproeien. maar gras oogsten, ho maar. een enkel polletje hier en daar, na jaren van inspanning.
dit jaar pak ik het alomvattender aan. natuurlijk weer eerst spitten, omwoelen, egaliseren en opvullen. maar dan kant en klare zoden uitrollen, licht aandrukken en presto: net aan vijf hele vierkante meters eersteklas gazon. precies genoeg voor een ligbed. voor als de zon langs komt, tussen vijf en half zeven. heee, zie ik daar nou al weer wat gelige sprietjes tussen 't groen?

het gat gedicht

op de dag dat Joop Braakhekke aankondigt te gaan huwen plaatst de tandarts mijn vijfdelig brugkronenkunstwerk. het ding past als een handschoen en hij is er terecht trots op, schudt me twee keer uitvoerig de hand, roept z'n kollega d'r bij (doe 's open, doe 's dicht, kijk eens hier en zie je dat? zo hee, da's gewaagd!) en sindsdien loop ik met een gigantiese prop kauwgum rechts onderin. dat denkt althans mijn tong, na twintig jaar grote leegte.
't is even wennen, zegt de tandarts monter.
moet ik het kunstwerk nog ontzien, vraag ik timide.
nee, gewoon alles eten en goed kauwen, zegt hij geruststellend.
en altijd van je af, denk ik associërend, altijd van je af.

busjesmensen

we waren een weekeindje ondergedompeld in het busjeswezen. als busjesmensen onder mekaar, zeg maar. best wel vertederend, die honderden zonderlingen met hun ouwe busjes op het zestig-jaar-busjes-festival, alleen maar omdat het konsept van het volkswagenbusje in 1947 is bedacht. het Volkscampertje zelf voelde zich er in ieder geval zichtbaar senang onder. vooral nadat we 'm een paar mooie glimmende raamwindschermpjes kado hadden gedaan. en echt waar, die staan 'm beeldig!

het nieuwe doodgaan (moet nog nader worden uitgewerkt)

inene bedacht ik dat het helemaal niet zo logies is om op een ongewis moment dood te gaan. dat het eigenlijk veel aandvaardbaarder is om op een gegeven moment dood te gaan. dat dus bij je geboorte al vaststaat wanneer je sterfdatum is. als een uiterste houdbaarheidsdatum. opvraagbaar ook bij de burgerlijke stand. algemeen bekend. dat leeft een stuk makkelijker, heb je iets om naar uit te zien, een goed georganiseerde afscheidsfeest. of een gezamelijke feest met mensen met de zelfde houdbaarheidsdatum. hoeft ook niemand rouwig om te zijn, iedereen wist 't toch al. handig ook bij sollicitatie en verzekering, prakties bij het aangaan van relaties ("wanneer ga jij dood? oh, dan al, da's wel wat snel, nee dan toch maar geen relatie, of juist weer wel."). hier en daar moet het idee nog wat worden bijgeschaafd en uitgewerkt, maar ik zie vooralsnog alleen maar voordelen.

liederlijk

het van overheidswege verstrekte ekstra zakje geld als beloning voor mijn vijfentwintig jaar trouwe dienst is al weer leeg, er zit niets meer in, niente nada nothing, zo heb je wat, zo heb je weer nix. allemaal opgegaan aan onnutte zaken. en aan gadgets. onnutte gadgets. geen moment stil gestaan bij opwarming, armoe of andere ellende. alleen maar ikke ikke ikke. en een beetje partner A natuurlijk. maar dat spreekt voor zich. liederlijk, dat is het woord dat ik zocht, l i e d e r l i j k. en zoooo ontzeeeeettend lekker.

geheim

ik liep ze tegemoet niet ver van de werkplek. twee kollegaas in de lunchpauze. het leek alsof ze hand in hand liepen, maar toen ik met m'n ogen knipperde hadden ze razendsnel losgelaten. omdat ze mij op hun beurt natuurlijk ook tegemoet liepen en zagen dat ik het zag dus ontdekking dus los. vanwege verboden vruchten en alles wat daar bij komt kijken. maar als ze inderdaad, dan zijn ze dus, en wat dan met? vragen zonder antwoorden. en dan moet ik natuurlijk ook nog m'n mond houden. ik wou dat ik het niet had gezien.

mobiel parkeren

een mens moet zo af en toe mee gaan in de vaart der volkeren, dus parkeer ik sinds enige tijd mobiel en hoef ik geen muntjes meer in de parkeerautomaat te werpen. het gemak dient immers de mens en bovendien betaal je dan precies wat je parkeert, dus is het vaak ook nog eens goedkoper dan een bonnetje te moeten trekken voor een vooraf ingeschatte periode die achteraf veel te lang blijkt te zijn. dat is althans de theorie.
in de praktijk blijk ik nog wel eens te vergeten dat ik mijn parkeeraktie moet beëindigen als ik weer wegrijd. zodat de meter lekker doorloopt tot ik me aan het eind van de dag wandelend in een ver en zomers bos realiseer dat ik virtueel nog parkeer in Amsterdam. wat ik meteen met één mobiel telefoontje alsnog kan doen stoppen. dat dan weer wel.

taksatie te Wilp

net als bij de mens geldt voor het Volkscampertje dat hoe langer hij meegaat, hoe meer hij waard wordt. hoogste tijd dus om 'm es op die waarde te laten takseren. te Wilp. Wilp? ja, Wilp. daar achter in 't Gelders landschap werd ie vanmiddag serieus, vakkundig en uitvoerig bekneed, betast, beprikt en beschreven, op de brug gezet, gefotografeerd en aan z'n rubbers bevoeld ten einde een goed beargumenteerde prijs neer te kunnen zetten. niet dat we 'm kwijt willen, echt niet, op het hoofd van mijn kinderen, ik zweer 't, maar gewoon omdat we het lekker vinden om te weten. "kost dat nou, zo'n Volkscampertje?" "mwah, tegeswoordigs toch al gauw tussen zus en zoveel euro." en dat dan nonchalant. over een paar weken ligt het taksatierapport in de bus. de brievenbus.

Kiehl's

onder het motto: wat je ver haalt is lekker, kopen wij sinds onze newyorkse jaren lekkere shampoos en smeersels van een schaamteloos dure winkel. we zaten er destijds zo'n beetje om de hoek en bovendien kocht tout le beau monde z'n spullen daar, dus dat is logies.
maar onze tripjes naar de overkant werden schaarser, we moesten steeds vaker vrienden, kennissen en bekenden inschakelen om onze stuff nog in huis te krijgen. voordeel was dan wel weer dat al die vrienden, kennissen en bekenden vervolgens ook weer verslaafd raakten aan het spul, wat alleen maar goed was voor ons netwerkje. maar goed, echt optimaal is dat viavia gedoe natuurlijk niet, vooral ook omdat de door de winkellui scheutig verschafte samples natuurlijk direkt in de zakken van diezelfde vrienden, kennissen en bekenden verdwenen. ook logies.
zie ik daar toch van de week een amsterdamse fietstaxi rondrijden met het logo van die firma op z'n zijkant, schrijf ik een mail naar de fietstaxibaas, krijg ik antwoord van de winkel zelf, dat ze net een zaak in Amsterdam hebben geopend en dat ik meer dan welkom ben. dus nou dacht ik: als jullie nou geheel vrijwillig even snel wat geld op mijn rekening storten dan fiets ik straks nog richting om de hoek van de PC Hooft om ouwerwets luxueus een tas vol flesjes en potjes in te slaan. alvast bedankt, hè.

hansb tegen de wereld, zoveelste deel

kijk, ik ben van nature een heel lief en zachtaardig mens, fleksibel ook en meedenkend. met mij kun je echt alle kanten op, da's algemeen bekend. maar pas op hè, maak het niet te gek, dan sla ik op tilt, als een scherp afgestelde flipperkast.
neem nou Apple. mooie spulletjes, goeie spulletjes, prima service, gaat er wat mis dan wordt het haperende onderdeel zonder mankeren vervangen. dan denk ik nog: ach, een hapering. komt binnen de beste families voor.
maar als blijkt dat het vanwege "video garbage" en "logic defect"
te vervangen moederbord volgens het gecertificeerde reparatiebedrijf geen origineel moederbord is, terwijl m'n destijds gloednieuwe iMac door Apple Nederland hoogstpersoonlijk is geleverd, dan worrik link, dan schrijf ik een vlammende klacht, dan moet de onderste steen boven.
en dan is het zoooo bevredigend dat de klacht direkt wordt doorgeëskaleerd naar de tweede lijn. de tweede lijn, nou, dan weet je het wel! dat ik dan die zelfde avond nog wordt teruggebeld. dat ze bezig zijn met die onderste steen. dat het slechte reklame voor ze is. dat ze nu al het schaamrood op de kaken hebben. waar ik op mijn beurt straks natuurlijk een slaatje uit ga slaan. want zo ben ik dan ook wel weer.

de dichter zelf

in een twee uur durend staccato zingzegt ie zijn teksten, speelt ie elektriese gitaar of keyboard en jankt ie op z'n mondharmonika. zonder enige kommunikatie met de zaal, geen intro, geen grap, geen hellooooo amsterdam, gewoon zingen, licht uit, licht aan, zingen, licht uit, licht aan enzovoorts. Bob Dylan, de muziek is de boodschap, zeventien nummers lang. strakke band, goed geluid, nieuwe versies van ouwe nummers, bekende versies van nieuwe nummers. op dertig meter van het podium lees ik zijn gezichtsuitdrukkingen. hij heeft er waarachtig plezier in.
er is nog leven na vijfenzestigplus.
er is nog hoop.

kapot, stuk, doet 't niet meer

er verschenen eerst strepen, toen begon ie te flikkeren, deed ie nix meer. hulp gebeld, iets met 't ramgeheugen, maar heb een draadloos toetsenbord, dus kan het telefonies niet gefikst.
voorlopig even offline, het is me wat...

update maandagmiddag: 't is iets essentieels, iets moederbordachtigs, valt onder garantie, uiterlijk donderdag klaar...

kulinair

"onmiskenbaar een breed palet aan smaken. gewaagd ook en onverwachte kombinaties: aards, als de met chorizo omwikkelde huisgemaakte bloedworst op een bedje van zwarte bonen. ranzig, als de zilte tartaar van calamaris. onverwachts zoet, als het ijs van geitenmelk in een plasje van fambrozenjus naast een spatje honing in kombinatie met het bladerdeegje gevuld met, eh, nou, uhhhh, dat ben ik even kwijt."
"gôh, maar heb je ook lekker gegeten?"
"mwah..."

de dag na de avond er voor

de prijs voor een lange restaurantsessie in goed gezelschap overgoten met witte wijn en feestbubbels is hoog. daar kon vanmorgen zelfs een dubbele saunasessie niet tegenop. ik denk dat het mis ging bij de Marc de Bourgogne afgewisseld met de Grappa Antica. dat moet je op mijn leeftijd ook niet meer doen. desondanks vanavond in de herhaling, ander gezelschap ander restaurant. ik hou het op bubbeltjeswater.

de dag na hemelvaart

toujours, strijk en zet, elk jaar weer hetzelfde liedje: de dag na hemelvaart is een verplichte vrije dag. niet dat ik daar bezwaar tegen heb, integendeel, ik pik er een voorafgaand woensdagje bij (partner A heeft sowieso haar vaste vrije woensdag) en zo hebben we dan vijf dagen aaneengesloten vrij, die we gelijk de afgelopen jaren doorbrengen aan de Normandiese kust met een vriendendinerafspraak op die vrijdagavond in Fécamp. een mooie kombinatie van een goede gewoonte en een prettige traditie.
totdat partner A van de week de schoolkalender eens nader bekeek en ontdekte dat haar school dit jaar op de dag na hemelvaart heel geniepig niet gesloten is. dat dus kinderen en leerkrachten gewoon moeten werken. een halve dag! waarover dus helemaal niets wordt gezegd, zo van: ouders, leerkrachten, pas op, in tegenstelling tot altijd en in weerwil van de traditie is de school op de dag na hemelvaart dit jaar gewoon open, nee, tussen neus en lippen staat er, nou ja, eigenlijk helemaal niets.
enfin, dat wordt dus nix met dat vriendendineetje in Normandië dit jaar. ze zullen het zonder ons moeten doen. en zeg nou zelf, dat kan nooit leuk zijn...

groothandelloos

ooit stond ik als stichting ingeschreven bij de kamervankoophandel met als bijkomend voordeel dat ik bij de groothandel kon inkopen. en hoewel m'n stichting al weer meer dan tien jaar geleden is opgeheven, bleef ik met name de lekkeredingengroothandel met de ooit verkregen klantenkaart bezoeken. geen haan die nog kraaide naar een kamervankoophandelinschrijving. zolang ik geen wijziging doorgaf was er geen vuiltje aan de lucht. ook niet toen we acht jaar geleden verhuisden. klantenkaart op het oude adresgegevens laten staan, goed afgesproken met de nieuwe bewoonster, niets aan de hand, gewoon inkopen blijven doen.
tot vandaag. klantenkaart gebounced, ongeldig verklaard, ingenomen. omdat de "nieuwe" bewoonster van onze oude woning na acht jaar was begonnen met het terugsturen van de mij op het oude adres toegestuurde groothandelfolders. zodat ik nu nooit meer het lekkeredingenpaleis in kom. nooit meer een grootverpakkingen basilicum. nooit meer kilozakken mannekepisdrop. nooit meer. over en uit. trut.
ach wat, van de zonnige zijde bekeken heb ik tien jaar zonder de vereiste papieren kunnen groothandelen. zat ik al heel lang in de ekstra tijd. en is het eigenlijk ook wel mooi geweest zo.

de maatschappij gaat ten onder

dat je in een strak schema een vergadering plant en dat iedereen voorzien van koffie en een geslepen potlood tien minuten te laat is. dat je een afspraak hebt bij de huisarts om kwart voor vier, je veel te hard fietst om op tijd te zijn en dan pas om vijf over vier geholpen wordt. dat de tandarts je na veel agendagepuzzel om half twee bestelt en je toch niet voor twee uur aan de beurt bent: meneer hansb, komt u maar. dat je een verwijsbriefje nodig hebt voor de manueel therapeut en de assistente zegt dat je daarvoor echtheuswaarneehetkannietanders een afspraak moet maken en dat je dan op die afspraak binnen vier minuten weer buiten staat. dááraan gaat deze maatschappij ten onder. aan gebrek aan wederzijds respekt. aan administratief geneuzel. aan lak aan die ander.
en dan zeggen ze dat ik een ambtenaar ben.

bloot in de tuin

opblaasbaar!
het gebeurt niet vaak dat ik om vijf uur 's ochtends bloot in de tuin sta. eigenlijk alleen maar als een buurvrouw met een ijselijk gil en een doffe plof van twee hoog naar beneden valt. of springt. niet dat het enig nut heeft dat ik daar dan bloot sta. of überhaupt dat ik daar sta. er zitten immers nog twee hoge schuttingen tussen mijn begroeide tuin en de betegelde tuin waar de buurvrouw terechtkwam. maar kennelijk was het ook vanuit diepe slaap een normale adrenalinerefleks: gillen + plof = kijken.
ik kende haar niet, we woonden er nog niet zo lang, maar maanden later zagen we haar rijden in een rolstoel, geduwd door 't vriendje die er aanvankelijk nog van was verdacht dat ie haar over de balustrade had geduwd. wat me weer doet denken aan een ouwe tekst van Freek de Jonge, waarin een behulpzame rolstoelduwer bovenaan een limburgse heuvel staat met de handvatten van de rolstoel nog in z'n hand: en daar stond hij, hij die haar duwde....

ik ambtenaar

opblaasbaar!
in die dagen liep de verkenningsfase van mijn leven op z'n eind, had ik twee maal kunstzinnig gestudeerd zonder af te studeren, her en der gewerkt zonder karrière te maken, gefreewheeld tot ik er bij neer viel, was ik begin dertig met een wilde kunstgalerie en definitief op zoek naar financiële stabiliteit.
met jeugdige charme flirtte ik me bij de studentenarbeidsbemiddeling naar de leukste baantjes. dus reed ik autoos naar Engeland, liet ik luchtballonnen op, loste ik bulkboten vol Nissans tot dat ene hele speciale baantje langskwam: gesprekken voeren met woningzoekenden bij de gemeente Amsterdam, akademies nivo vereist, goede kontaktuele eigenschappen, kennis van de stad en haar bewoners, twintig uur per week, maximaal zes maanden, te goed betaald, blablabla.
argeloos verkocht ik mijn ziel.
vijfentwintig jaar!
ambtenaar!
ik!

appeltje eitje

dat met die belasting is digitaal zo simpel, mij hoor je niet klagen, ik draai mijn hand niet om voor een aangifte meer of minder. kost me tien minuten max. krijg bovendien altijd terug. ook als ik invul voor me moeder en of me kinderen. nooit betalen. altijd terug. altijd.
behalve dit jaar. moest m'n moeder inene betalen. why?! nog een keer doorlopen. opnieuw invullen. AOW: check. pensioentje: check. weer aftrekposten opsommen. bizondere heffingskortingen aanvinken. nee, geen alleenstaande ouder korting. is 82, geen kind meer in huis. uitkomst: dokken.
wat doe ik fout? nog een keer. moet 'm in die heffingskorting zitten. hm, 't staat er toch echt: alleenstaande ouder korting. wat zegt de helppagina? alleenstaande ouderen korting. geen ouders die alleen staan, maar ouderen zonder partner. is wezenlijk verschil. foutje in de tekst. scheelt een hoop geld. appeltje eitje.

jaardag

ik dacht altijd dat het heel bizonder was als je jarig was. dat iedereen dat dan ook zag. en je met alle daarbij behorende égards behandelde. gewoon, omdat ze het wisten. zoals tijdens dat europese schoolkrantenkongres eind jaren zestig in Neurenberg. toen we precies op mijn verjaardag-dag een rondleiding kregen bij de Grundig fabriek. en ik er van overtuigd was dat ik als jarige op z'n minst een transistorradio aangeboden zou krijgen. als blijk van waardering, een aardigheidje. en dat er uiteindelijk niemand maar dan ook niemand aan mijn jaardag refereerde. wat me toen al de ogen had moeten openen. maar ik bleef in stilte hopen. tot nog niet eens zo heel lang geleden.
nu weet ik inmiddels dat het de buitenwereld niet interesseert. dat ze het niet eens weten. dat ze het ook niet kunnen zien. dat ik ze zelf moet helpen herinneren. eerst een maand van tevoren: zeg, weet je dat ik over nog geen vier weken jarig ben? en het dan in de loop van die weken af en toe onopvallend nog een paar keer laten vallen. en dan tussen neus en lippen melden dat ik er niets aan wil doen dit jaar. maar het eigenlijk natuurlijk wel wil. zodat ik ergens volgende week kan uitroepen dat ik het helemaaaaaal niet had verwacht.
als ik dit zo lees ben ik eigenlijk een heel gekompliceerd mens...

nee, nu even niet

ze vragen me wel eens: "zeg hansb, die dochter L van jou, die handbalt toch hoog?" en dan antwoord ik geduldig: "nee, vraagsteller, dochter L doet 't niet met de hand, dochter L doet 't met een stok, dochter L hockeyt, dochter L is een hockeymeisje. en ja, ze hockeyt hoog, zo hoog dat 't wel eens in de krant staat."
vervolgens leg ik uit dat het een leuke sport is, dat het niet in de familie zit, hoewel ik vroeger natuurlijk best wel atleties was, dat ik daarom proletaries hardliep, maar dat ik nooit nix met het ooit elitaire hockey ophad, dat dat nu toch wel wat anders ligt, dat het echte topsport is met vier keer trainen per week plus allerhande bescheiden tegemoetkomingen en dat we elke zondag langs de lijn staan en soms ook bij zoon J, want die hockeyt toevallig ook, en....
maar dan is de vraagsteller al afgehaakt. want de vraagsteller wil helemaal niet weten van de hoed en de rand. de vraagsteller heeft eigenlijk maar één vraag, ongeacht de tak van sport: oranje? en dan zeg ik: "nee, nu even niet."

natter water

het viel me inene op dat het water in de sportschool een stuk natter is dan het water thuis. in ieder geval blootlijfs vanonder de douche vandaan dan. sportschool: hartstikke nat en druipend lijf, thuis: nattig lijf. op wetenschappelijke wijze proefondervindelijk meerdere keren zelf vastgesteld. wetenschappelijk en proefondervindelijk, nou, dan klopt het wel.
dus ik dacht, ik geef die gedachte maar even mee vandaag. hebben anderen er misschien ook nog wat aan.

want ik ben mooi dikdik

en wat als 't me dan niet lukt, prevelde de nog net iets te dikke man zachtjes voor zich uit. wat als ik even boven de tachtig blijf hangen. maakt me dat dan een slechter mens? wordt ik daar nou werkelijk ongelukkig van? en zeg nou zelluf: tachtig komma drie vorige week, tachtig komma vier vandaag schoon aan de haak, da's toch eigenlijk helemaal niet erg? da's gewoon lekker stevig! en terwijl de zingende barkeeper instemmend zingt over een buikje dat geen bezwaar is, met de dijen langs elkaar, boterbillen babbelaar, want ik ben mooi dikdik, stak ie tevreden nóg een verse stroopwafel in z'n mond.

voorjaarsklassiekers

vanaf vanmiddag kan ik weer een maand lang elke zaterdag- of zondagmiddag en een enkele woensdagmiddag ongeneerd maar volledig gelegimiteerd langdurig bankhangen zonder ook maar een moment gestoord te worden. en partner A begrijpt het inmiddels he-le-maal: het seizoen is daar, het wielerjaar begint, de voorjaarsklassiekers gaan aan.
languit op de bank, ontspannen kijken naar het lijden van de profs over natte kasseien, tegen steile Vlaamse heuvels, langs lange Waalse ardennen, bemodderde binnenwegen en altijd wind tegen, af en toe even wegdoezelen, glaasje prik er bij, knabbels binnen handbereik.
kijken naar het groeien van gras, zegt dochter L, maar dat zegt ze al van een adembenemende tien kilometer op de schaats en die mooie wielerklassiekers zijn minstens vierentwintig keer zo lang. met helikopteroverzichtsbeelden om de voorsprong te meten, schokkerige close-ups van bloederige schaafwonden vanaf de motor, vaste kameraas op spannende plekken, afwisseling genoeg. en met kundig kommentaar van de Belg, want die beginnen de uitzending ook nog eens eerder dan de Hollander. nee, van mij heeft niemand meer last, de komende weken.

bob en wende

vorige weekschoolreünie na zevenenderig jaar, volgende week vijfentwintig jaar ambtenaar en twintig jaar bij de zelfde tandarts, over anderhalve week zelf zevenenvijftig, het geheel opgepimpt met de aanschaf van een kek MacBook-je over vier weken, gelardeerd met fijne diners hier en hier en wellicht ook nog hier, afgemaakt met een Tragedie vanavond, Bob op tweede paas en Wende weer twee weken later en misschien nog stiekem Mariza er tussenin.
het jubeljaar is nu waarlijk losgebarsten.

grenzeloos positivisme

"hé, ga jij het helemaal maken? word vakkenvuller!"
een glanzende karrière wacht je in de ramsjschoenenbranche. waar je opklimt van vakkenvuller tot magazijnbediende, vervolgens hulpverkoper en dan verkoper (zonder eigen schoenlepel) en als hoogtepunt tenslotte verkoper eerste klas mét eigen schoenlepel, of beter nog, maar dat is dan echt helemaal de top: fi-li-aal-hou-der, de vleesgeworden droom van elke schoolverlater m/v.
"wat doe jij tegenwoordig?"
"nou, ik ga het helemaal maken, ik ben vakkenvuller bij van Haren."
is dat nou grenzeloos optimisme of toch gewoon doorgeschoten positivisme?

112 minuten

het is dat partner A op haar mobieltje een stuwmeer heeft aan ongebruikte belminuten, anders had ik toch zachtjes geweend na afloop van de acht minuten dialoog met de helpdesk na honderdentwaalf minuten wachten op kontakt. da's bijna twee uur wachten op de helpdesk van de provider die ik iedereen altijd aanbeveel. die vervolgens in no time konkludeert dat mijn modem te oud is en daarom stuk. omdat er maar twee ledjes branden. wat ik 's ochtends vanaf mijn werk, na nog geen halve minuut wachten, ook al had gezegd. maar nee, ik moest en zou live vanachter het modem verslag doen van het knipperen der ledjes. dus na het werk thuisgekomen was de wachttijd "meer dan een half uur". een eufemisme dat zelfs UPC nooit heeft durven uiten.
enfin, ondertussen al twee dagen zonder webverbinding. straks toch maar eens kijken naar een nieuw modem.
het goede nieuws is dat, als dit leesbaar is, ik weer on line ben.

man in zwart

mannen geheel in 't zwart gekleed intrigeren mij altijd. je kunt er namelijk twee kanten mee uit: of ze zijn te beroerd om over hun kledingkeuze van de dag na te denken en hebben elk kledingstuk gemakshalve alleen maar in de zwarte versie, of ze zijn mateloos ijdel en hebben zorgvuldig afgewogen om 'ton sur ton' een zwart overhemd, met zwart t-shirt daaronder, een zwarte pantalon, zwarte sokken met een nog zwarter werkje en glimmende zwarte halfhoge schoenen aan te trekken.
écht intrigerend in beide gevallen is echter (en dit weet ik van horen zeggen) de witte onderbroek onder al dat zwart. die kan ik dan weer niet plaatsen. maar sowieso, een wítte onderbroek...

lessen in nederigheid in 2007

"aha, mijn waardig opponent!", werd ik enthousiast begroet door een mij vaag bekend gezicht in krijtstreepbroek. geen idee waar ie 't over had. waardig opponent? ik? hoezo? waarin? zijn waarheid liep kennelijk niet parallel aan de mijne. wat mij tegelijkertijd ernstig deed twijfelen aan mijn waarheid. te meer daar later die middag niemand zich herkende in de herinneringen die ik hier eergister nog zo pontifikaal benoemde. was ik wel wie ik dacht dat ik was? en nu dan? wie ben ik nu? schrijf ik hier bijvoorbeeld überhaupt ooit iets naar waarheid?
gelukkig was er naast dit lesje in nederigheid ook nog een intense herontmoeting van twee destijds kort maar hevig verliefde zielen. nee, niet mijn ziel, maar toch mooi om te zien. op zich een rëunie waard.

eindeksamen in 1970

de leraar nederlands was een christelijke mannebroeder, dus koos ik voor een religieuze interpretatie van het verplichte gedicht op het mondeling, wat me samen met m'n 'briljante' opstel een dikke negen op mijn eindlijst bezorgde. handelsrekenen en boekhouden daarentegen heb ik ondanks spiek- en afkijkwerk niet verder dan een vijf kunnen opkrikken. de rest van de vakken zat daar zo'n beetje tussenin, met als konklusie dat ik geslaagd was. zonder opsmuk, gewoon degelijk geslaagd. ondanks alles.
vanmiddag, zevendertig jaar verder in het echte leven, ontmoeten we de klasgenoten van toen. met gemengde gevoelens. want niet voor niets heb je elkaar al die tijd niet gezien. maar goed, een reünie. onbekende ouwe mannen en vrouwen met naamplaatjes. die dingen van mij weten die ik allang heb verdrongen. en als zij net zo oud zijn als ik, dan ben ik dus ook net zo oud als zij. zucht.
maar de nieuwsgierigheid wint.
klassefoto om kwart voor twee...

aktief kreatief in 1969

het Europäischen Jugend Presse Kongress in Neurenberg, volschrijven en stencillen van de illegale schoolkrant, bijhouden van het Rode Mededelingenbord in de hal, de Maagdenhuisbezetting van nabij volgen, het Rode Boekje voor Scholieren verspreiden, links vergaderen in scholierenaksiegroep VAAG (huh: VAAG?), aanleunen tegen de ASVA, organiseren van alternatieve undergroundavonden (met vloeistofprojekties en een drumbattle), leerlingenstaking tegen het godsdiensteindeksamen in het bizonder, aksies tegen het eindeksamen in het algemeen, leerlingenbestuur, schooltoneel en een de liefde van m'n leven. het was een wonder dat ik nog tijd vond om er iets te leren.
en morgen... (maar dan in het groot)

de blits maken in 1968

samen met haar naar de Jaap Edenbaan om romanties hand-in-hand te schaatsen. en dan alleen maar laten zien dat je hard kunt rondjesschaatsen en maar af en toe even bij haar aanhaken. "zag je wel hoe goed, zag je wel hoe atleties, zag je wel hoe hard?" en hup daar ga ik weer. terwijl dat helemaal de bedoeling niet is, blijkt achteraf.
of stoer op de brommert. ondanks dat ik geen buikschuiver- of Puchpuber ben, maar een het-maakt-mij-niet-uit-dat-het-een-meisjesbrommert-is Mobyletteberijder. hoewel ik het kreng meer aanduw dan ik er op rij lukt het me toch nog wel eens haar straat in te rijden waar zij dan uit het raam hangt zodat zij mij vanachter die peperbus kan zien aankomen. ik moet dan rechtsaf, woon iets verderop, in de zelfde straat. vol gas nonchalant voeten op het middenstuk, haren wapperend in de wind. en dan glorieus onderuit gaan.
en overmorgen...

onzekere tijden in 1967

uit het zicht van de ouderlijke huizen spraken we af. bij de bakker op de hoek van het plein. wandelden we samen naar de gggggristelijke HBS. omdat het aan was. op zoenbasis. vlinderverliefd. tot vlak bij school, want dan werden we toch ietwat verlegen met de situatie. liepen we nonchalant nog toevallig samen een stukje op. omdat we nou eenmaal in de zelfde straat woonden. sloten we onopvallend naadloos aan bij 'gewone' schoolvriendinnen/vrienden. liepen we elkaar in de kleine pauze toevallig weer tegen het lijf. op weg naar een dennekoek of een speculaaskoek bij de melkboer verderop. altijd met anderen erbij. nooit als stel. altijd weer bang dat het misschien per ongeluk toch uit was zonder dat je het had gemerkt. omdat zij je giechelend voorbij was gelopen met een hartsvriendin. ze elkaar hadden aangestoten en zij mij opzichtig had genegeerd. altijd weer die onzekerheid. en nog zoveel te ontdekken.
en over drie dagen...

chaos in de kelder

wij zijn zoooo georganiseerd hiero. doen vaste dingen op vaste tijden, de bulkboodschappen op vrijdagnamiddag, de lekkere buurtboodschappen zaterdagochtend, de poetsvrouw op dinsdag, de sportschool, het hangmoment voor de tv, de sportwedstrijd, noem maar op, het heeft een vaste plaats en tijd.
georganiseerd maar ontspannen. dus sorteren we de gedroogde was wel, maar blijft ie gesorteerd en wel lekker liggen in vier, vijf wasmanden in de droogkelder: een beddegoedmand, een sokkenmand, een broekenmand, een hemdenmand en nog één waarvan ik even niet meer weet wat daar dan ook weer in zit.
tot zoon J op een kwade dag een was in het ouderlijk huis gaat draaien. dan ligt er een ongeorganiseerde hoop vuile was voor de wasmasjien met een briefje erbij dat ie geen tijd meer heeft en of we het even, alsje-alsjeblieft, voor hem af willen maken. wat nog niet eens zo erg niet is. wat wel erg wel is, is dat ie vast een wasmand heeft gepakt om straks zijn gewassen was in te doen. en dat ie de zorgvuldig gesorteerde inhoud van die mand met één welgemikte worp over de andere wasmanden heeft verdeeld. met één welgemikte worp! chaos in de kelder. chaos in mijn hoofd.
kinderen, begin d'r nooit an!

week elf, sessie één

instellen van de helse glimmende machine, niet smokkelen met gewicht aangeven, zitten, benen licht gebogen, trekstang naar je toe, start. vier minuten duwen en trekken, verzwaard door een vliegwiel. hoe harder ik duw/trek hoe harder het tegenwicht van het vliegwiel. nog twee minuten en ik ben al kapot.
uithijgen, hartslag weer enigszins normaal, vier minuten achterop de pedalen, licht gebogen skihouding, linker been naar beneden duwen, rechterknie omhoog, rechterbeen naar beneden duwen, linkerknie omhoog. en altijd maar dat vliegwiel voor de tegendruk. een duwbeweging kost twee sekonden, dertig duwbewegingen per minuut, vierentwintig, vijfentwintig, zesentwintig, vanuit de heup, nog anderhalve minuut, wat duurt dat lang, nog één minuut, waar ben ik in godsnaam mee bezig.
massage, douchen, sauna, douchen, klaar.
nog twee sessies deze week.
vijf kilo in drie maanden.
is dat al er is?

fun en fekansie

stel je hebt twee autoos, een maximaal CO2 uitstotende ouwe Volkscamper voor fun en fekansie en een kompenserende minimaal CO2 uitstotende Smart voor alledag. en stel je hebt twee kinderen die we voor het gemak zoon J en dochter L zullen noemen. dan breken rond deze tijd de eerste verbale schermutselingen uit rond het thema: wie mag wanneer met welke auto op vakantie.
de Volkscamper is onomstreden, die nemen wij. maar qua Smart staan we voor de schier onmogelijke taak om irrelevante kriteria af te wegen tegen nauwelijks meetbare kulargumenten. dan telt bijvoorbeeld het Frans-Italiaanse Smartgebruik van vorig jaar rond bepaalde belangrijke verjaardagen heel zwaar. of de vermeende eerste keus dan en dan of daar en daar. alsof de jeugd tegeswoordigs alleen nog maar met een, of beter gezegd, met onze auto op vakantie kan. en dan zeg ik dat wij vroeger niet eens zo afhankelijk wilden zijn. dat wij vroeger vrij en avontuurlijk waren. dat wij vroeger, ach wat, ik hou d'r over op, maar ik er denk gewoon het mijne van.

pleebekken en synchroon dansen

we had love and conversation
oh yeah, what I say, hey hey
van dat soort teksten lustte ik wel pap, toen ik 15 was.
1965, de Sir Douglas Quintet. dat 'sir Douglas' klonk zo very British en de Britse golf was hot in de sixties, dus met zo'n naam kon je al niet meer stuk, maar het was gewoon Texas-Amerikaans met een mooi pleebek-clipje uit de tweede helft jaren zestig: she's about a mover. let vooral ook op de dansende achtergrondmeisjes. aanvankelijk nog hopeloos a-synchroon, maar zo rond de 1 munuut 23 goed op dreef.
of deze versie dan, rond de zelfde tijd, met echte ridders en jonkvrouwen in het dekor, omdat 'sir' verwijst naar de middeleeuwen, da's dus logies. en dan hopeloos ongemakkelijk pleebekken, zie de toetsenist.
o ja, geluid hard, klik op de pijl, ogen dicht, oh yeah!

met je hele esoteriese rimram

toen ik er binnen stapte wist ik dat ik fout zat. ik had ze dan ook zo maar uit het telefoonboek geprikt en een afspraak gemaakt, alleen maar omdat ze dicht bij m'n werk gevestigd waren. ijle klanken besprongen me zodra ik de deur open deed. aan de muren new age schilderijtjes van wazige figuren in een ondergaande zon aan zee. walmende geestdodende oliën. zweverige folders. gatverdegatver, dacht ik. en: hoe red ik me uit deze esoteriese rimram.
maar ze was zakelijk en helder, had het over pezen en spieren, botten en kraakbeen, en dat de boel daaro behoorlijk vast zat, dat ik daarom hiero pijn had. waarna ze gericht begon te duwen, te kraken en te rekken, hardhandig en grondig en verre van zweverig.
leermoment: ik moet eens ophouden met die vooroordelen. niets is immers wat het lijkt. en een fysiotherapeut is gewoon een fysiotherapeut.

meervoudig overbruggend kunstwerk

weet jij dat je hier over twee weken precies twintig jaar geleden voor het eerst kwam?, vroeg ie terwijl hij in mijn mond roerde. mwablmbla, antwoordde ik, want een goed gesprek in de behandelstoel van de tandarts wil nooit echt vlotten. maar ik wist het nog goed. dat ik na jaren tandartsangst overstag ging vanwege een enthousiast krantenartikel: drie jonge tandartsen, 24 uurs praktijk, speciaal voor bange mensen, voor mij dus. waarna eindeloze sessies met wortelkanaalbehandelingen, kreatief gerenoveerde tanden en kiezen en al twintig jaar de konklusie dat we "daaraan" toch ook nog een keer wat moeten doen. en dan blijkt een twintigjarige jubileum dus een uitgelezen moment voor de start van de bouw van een meervoudig overbruggend kunstwerk rechtsonder.

update: we zijn een feestprijs overeengekomen...

kapstokchaos

voor een inmiddels tweepersoons huishouden hebben wij een ruime kapstokvoorziening. vind ik. mooi, rond, verchroomd, jarendertigig en een beetje Gispen duizendzestienig, een lust voor het oog, maar onzichtbaar vanwege behangen met de vele kleine en grote jassen van partner A. ja zeker, van partner A, ikzelf heb er namelijk maar drie hangen. drie! die maar al te snel overwoekerd worden door weer een jas van partner A. welja, over de mijne heen, dat kan nog best. zodat ik me 's ochtends ongans zoek naar die ene van mij. foeterend en scheldend uiteraard, want zoiets gaat je niet in de kouwe kleren zitten. of in je warme jas.
en nu ik toch bezig ben: kan die overmaat aan schoenen van partner A ook niet eens een keertje weg? en die tassenberg opgeschoond? of krijg ik vanwege kennelijk onbrgrip van de vrouwelijke psyche nu het hele vrouwelijke lezersdeel over me heen?

Finse golf

wandel ik een week geleden nietsvermoedend een Hamburgs museum binnen, toegangskaartje met toeslag, hopla een solotentoonstelling van een Finse dooie schilderes. dan denk ik nog: toeval, en bovendien, Hamburg ligt al een end richting Finland.
wandel ik vanmiddag nietsvemoedend een Gronings museum binnen, toegangskaartje met toeslag, hopla een solotentoonstelling van een Finse dooie schilder. dan denk ik: da's geen toeval meer, da's een Finse golf.

bekeurinkje!

na een aantal maanden goed oefenen in het Smartje (hier, hier en hier) is het me nu ook gelukt om per fiets bekeurd te worden. op de heenweg ging het nog net aan mis: hee meneer het is rood, riep de jonge agent, dus ik moest wel stoppen voor m'n fatsoen, maar op de terugweg, een andere straat, een andere hoek, had ik beet: een vaderlijke agent, vijftig euro en of ik nog een verklaring wenste af te leggen. mwah, nou nee, ik vond het door rood rijden eigenlijk wel een statement op zich.
ik ga me nu verder toeleggen op bekeuringen als wandelend burger.

puberzolderkamer

via het gemeenschappelijk trapportaal kwam ik op mijn puberzolderkamer. makkelijk als ik te laat thuis kwam en de toorn der ouders wilde ontlopen. makkelijk ook voor ongemerkt en ongestoord pubermeisjesbezoek. ongemerkt, behalve voor tante Annie. die woonde schuin naast ons en hield wel eens een oogje op ons jongens als dat zo uitkwam. en dan rook ze, denk ik, de in haar ogen ongepast gierende hormonen. dan kwam ze naar boven en klopte ze op de deur. zei dat ze wel wist dat ik daar was. dat we daar waren. en dat hield ze verdomde lang vol, voor die zolderkamerdeur. wij ook, achter die zolderkamerdeur. wij hielden ons muisstil. tot ze na een eeuwigheid afdroop. en we alleen nog het probleem hadden weer ongezien beneden langs de voordeur op twee hoog te geraken.
ik heb tante Annie zo'n dertig jaar niet meer gezien.
en nou is ze dood.

hij was een beetje de weg kwijt...

de ietwat te dikke man nam het allemaal wat te serieus. niet alleen zat ie nog steeds drie keer sweeks in het afvalhonk, inmiddels had ie ook zijn ietwat te dikke kollegaas zo ver gekregen om "er wat aan te doen". niet alleen stond ie inmiddels vaker dan drie keer sweeks op de weegschaal, nu had ie ook nog zijn statisties aangelegde kollega gevraagd om de minderingen vast te leggen in een verantwoorde grafiek. werd daar nou echt iemand gelukkiger van? de ietwat te dikke man zelf in ieder geval niet. zijn hardroze lijn gaf immers genadeloos aan waar het misging: Hamburg, de Matjesfilet in Dill Cream mit Bratkartoffeln und Speck. de klassieke Flammenkuchen. Wein, Weiber und Gesang. zodat ie nu zelfs boven z'n gouden trendlijn zat. de ietwat te dikke man was een beetje de weg kwijt...