schreeuw om aandacht

ook ik was slachtoffer van de Grote Internet Storing. inderdaad: slachtoffer. en kom me nou niet aan met dat er ergere dingen zijn om je druk over te maken, zoals een aardbeving of een tornado of zo. want ikke! het gaat hier om ikke! en ikke was heel erg onthand. ikke moest uiteindelijk zelfs omschakelen naar een draadloos lijntje van de buren. meeliften met de buren! ik bedoel maar, veel erger kan het toch niet worden! (hm, dit wordt een tekst met te veel uitroeptekens! en hm, ik gebruik te vaak "ik"!). wel meer dan achtenveertig uur ADSL-loos, ja! maar hebben jullie daar onder geleden? heb ik soms verzaakt? neehee, elke dag stond hier weer een nieuwe inspirerende tekst. ADSL of geen ADSL! voor jullie gerief! mag ik daar dan af en toe een stukje dankbaarheid voor terug? is dat nou werkelijk te veel gevraagd?

plurken en hufters

zo'n basdreunende cabrio waarvan je denkt dat die jongens daar nooit kosher aan gekomen kunnen zijn. maar dat is natuurlijk een vooroordeel. totdat zij je tegemoet komen net op het moment dat jij met je eigen auto voorbij een dubbelgeparkeerde auto rijdt en je je logieserwijs op hun weghelft bevindt. dat ze dan, terwijl je al prakties voorbij die geparkeerde auto bent, treiterig neus aan neus komen staan. en nog wat dichterbij. en lawaaiig dreigend gasgeven. en weer wat nader tot mijn autoneus. en roepen dat ze je gaan rammen. hahahahaha. 

plurken en hufters!
de winst is dat ik dan maar achteruit rij en ze ruim baan geef om met gierende banden op te trekken, waar ik voorheen de konfrontatie zou zijn aangegaan. ik weet niet wat beter is voor mijn gemoedsrust.

toe maar, kom maar binnen

ja, doe maar alsof je thuis bent, de sleutel van de huisdeur hangt er immers ook aan. nog wat nodig soms? een leuk elektronies apparaat of zo? een goed boek? neem maar mee, joh, het staat er voor. bovendien laat ik niet elke dag de sleutels in de voordeur steken. als je je slag wilt slaan, moet je het nu doen. over een uur kom ik er pas achter waar ik mijn sleutelbos heb gelaten. en dan moet ik ook nog helemaal dat stuk terug naar huis fietsen. dus...

rijbewijsje

ik heb het m'n ouwe rijbewijs omgeruild voor zo'n kek roze kaartje. het linnen roze vod is weliswaar nog niet verlopen, maar ik vind zo'n creditcardformaat veel handiger in het gebruik. "mag ik uw rijbewijs even zien?" "maar natuurlijk agent, kijk eens hoe snel, hier hebt u 'm al." gewoon direkt vanuit de broekzak. waar dat andere ding ingewikkeld want te groot en dus traag vantussen de autopapieren moet komen. nee, het kost wat, maar dan heb je ook wat! en ik blijk nu zelfs op een brommert te mogen rijden...

schijtlijsters

niets gunnen ze je bij Stadstoezicht Amsterdam.
niet alleen voeren ze een frustrerende en ondoorgrondelijke kontrole op het parkeren in de grote stad, ze ontnemen je zelfs de lol van het krijgshaftig het gevang in gaan voor je principes. "omdat de kontroleur niet aannemelijk heeft kunnen maken dat er geen geldig parkeerbewijs in de auto aanwezig was", schrijft de direkteur in zijn beschikking op het hel en verdoemenis predikende bezwaarschrift van partner A waarin ze roodgloeiend van verontwaardiging genoegdoening en ekskuses had geëist. mooi nix dus. geen genoegdoening, geen ekskuses, niet meer dan een slappe omgedraaide argumentatie, waar normaal gesproken staat dat jij als parkeerder niet aannemelijk hebt kunnen maken dat er wel een geldig parkeerbewijs aanwezig was.
schijtlijsters zijn het, ik zeg het je!

merelfamilies

"je moet die vogels niet meer voeren", zeg ik betweterig tegen partner A, "ze vinden hun eigen voer wel, het is geen winter meer." maar partner A gooit eigenwijs en zonder mijn toestemming het vogelhuisje onverdroten vol met buitenvogelskrachtvoer. en verdomd, twee merelfamilies zien het vogelhuisje dan toch als ideale fourageerplek: één alleenstaande merelvrouw met één jong afgewisseld door een kompleet merelgezinnetje met drie blèrende jongen. krijsen, snavel opensperren en doorslikken. krijsen, snavel opensperren en doorslikken. alsmaar door. onverzadigbaar.

sindsdien komen we het huis niet meer uit. staren we gebiologeerd vanuit de terrasstoelen naar het voortdurende voederproces. bewegingsloos, anders schrikken ze en zijn ze weg. tenzij die valse grijze poes van de buren de jachthouding aanneemt. dan springen partner A en ik gelijktijdig met molenwiekende armen op. weg poes, maar ook weg merels. ik overweeg daarom de aanschaf van een jachtgeweer. tegen die rotpoes. en tegen de duiven, die vieze vliegende ratten.

mijn tuinvriend

opblaasbaar!
zou Vogelensangse Erik van der Peet echt alleen maar vriend van mijn tuin willen zijn?
ik wil zelf ook wel zo'n vriend.
met zo'n kuifje.
en van die glimmende wangetjes.
ah, Erik, toe nou...

fighting for peace is like fucking for virginity

of woorden van gelijke strekking, en ietwat subtieler, sprak de historicus ons toe in de minuten voor de last post en de jaarlijkse twee minuten stilte bij het monument verderop. waarmee ik voor het eerst bij de dodenherdenking een direkte krities politieke link met de hedendaagse "vredes"oorlogen uitgedrukt hoorde.

joechhei het is in de meie

waarin zonen voor maanden naar Afrika gaan, maar eerst vanwege opgezegde kamerhuur nog even thuis komen wonen. waarin dochters  weer interlands mogen spelen, maar worstelen met lichte blessures. waarin Volkscampers uit hun stallingen komen, maar nog niet reisklaar zijn. waarin zonlicht om half zes de tuin in komt piepen, maar om zeven uur al weer verdwenen is. 

en waarin de laptop van zoon J die tijdens een vrienden- en vriendenvanvriendenfeest in zijn tijdelijk huis aan de Amstel met uitzicht op de Magere Brug vannacht spoorloos verdween, net als de inhoud van zijn portemonnee.
joechhei het is in de meie.

gezichtsbedrog?

blaas op!
straatje gelegd. knieën gepijnigd. schouder lamgehamerd. rug stijf.
en dan ben je klaar en dan zie je dat je ergens een regel hebt overgeslagen.
zo maar, inene, onverklaarbaar.
mooi dat ik 't niet overdoe.
niemand die 't ziet...

iliad 2

opblaasbaar
kijk nou toch, nee, kijk nou eens goed: heb je een duur boekenleesapparaat waarop dagelijks ook nog eens de kwaliteitskrant binnen komt gewifid, lijkt het potdomme wel of ze op de redaktie de woorden in de lucht gooien en vervolgens rustig afwachten waar ze terechtkomen. en dan domweg naar de abonnee sturen. die merkt het toch niet.

afgedwongen estafette

ze zegt dat ik een van de weinige webloggende mannen ben die haar doet lachen en dat ik daarom een doorgeefopdracht van haar krijg. maar ze zegt bovendien dat ze niet verwacht dat ik de opdracht aksepteer, waarop ik haar in haar kommentaardingetje uitleg dat ik daar inderdaad helegaar niet van hou, van estafettestokjes, dat ze me kennelijk goed in de smiezen heeft, dat ik het dus echnie doe, waarop zij weer bedrukt zegt dat ze daar niet om kan lachen.
wat moet ik dan? ben ik van steen? wil ik een treurende Gentse restaurantrice op mijn geweten hebben aan wier etablissement ik in mijn eerste Sint-Niklaasse schouderperiode ook al eens voorbijgereden ben zonder binnen te gaan?
welaan, ik herpak alsnog het dichtstbijzijnde boek, een digitaal boek, open de min of meer honderdrieëntwintigste digitale bladzijde (min of meer, want als ik een groter dan wel kleiner lettertype kies wordt het paginanummer hoger of lager), zoek dus een willekeurige vijfde zin en de volgende drie zinnen en reproduceer ze hier, uit de Wandelaar, van Adriaan van Dis:

5. de stem beval haar geen contact meer te zoeken. 6. 'blijf op uw post.' 7. lange wandelingen zaten er voorlopig niet in. 8. de tweede brief toonde een rustiger handschrift: Sri maakte zich zorgen om Fanta.

waarmee dit stokje alsnog in schoonheid sterft.

mag ik even zachtjes vloeken?

en weer raakt iemand uit mijn direkte omgeving volledig verkankert.
onbehandelbaar, progressief en (hopelijk) binnenkort eindig.
zo langzamerhand schuif ik kennelijk de leeftijdsgroep in waarbij dit steeds vaker voorkomt.
en natuurlijk leeft niemand eeuwig.
en natuurlijk went het niet.
maar kollegavriend E is net pas zestig jaar.
dat went nooit...

dieronwaardige rimram

opblaasbaar
godsammekrake! lees ik dat nou goed? jawel, het staat er echt: Holistisch zorgcentrum voor dieren. Holistisch! Zorgcentrum! voor Dieren! nota bene in mijn buurt. ik krijg hier heel enge gedachten bij. krijg het er zelfs spaans benauwd van. net als bij dat artikel onlangs in een van de opinieweekbladen, waarin "dierenliefhebbers" werden geportretteerd die zojuist hun hond of kat aan de chemo hadden gehad, of aan de bestraling, of langdurig hadden laten bepotelen door een heuse huisdierenfysiotherapeut. plaatsvervangende schaamte dringt zich op. zullen we daarom afspreken dat een dier een dier is en geen mens? dat gebreken als een gebroken poot natuurlijk liefdevol moeten worden behandeld, maar dat levensverlengende diep ingrijpende mediese ingrepen in principe dieronwaardig zijn? en dat ingestraalde holistiese rimram niet op weerloze huisdieren mag worden losgelaten? mooi, dan zijn we het hier tenminste over eens.

de jaarlijkse groene golf

ik wist het, je kon er op wachten, het was voorspelbaar en vandaag is het me na ruim twee jaar weer gelukt: alle zes de stoplichten op weg naar mijn werk heb ik in één sierlijk gestroomlijnde fietsbeweging gepasseerd, zonder te hoeven stoppen voor een rood of zelfs maar oranje licht en zonder enige vorm van malversatie of oplichting mijnerzijds. als dat geen goed teken is...

het nut van schouderoperaties

of eigenlijk meer nog: is er nut aan het opereren der beide schouders? wat leveren twee schouderoperaties nou daadwerkelijk op? wat kan ik bijvoorbeeld nu wat ik eerder niet (meer) kon? okee, ik kwam links en rechts zijwaarts niet verder dan horizontaal, dat is waar. maar welk nut heeft het dat ik nu zijwaarts mijn armen langs m'n oren kan krijgen? heeft iemand daar ooit profijt van gehad? ik kan het even niet bedenken. een pan pak ik voorwaarts gericht van de bovenste plank, dat kon ik voorheen ook. en de politiek inkorrekte ongewenste don't-mention-the-war-groet met de arm schuins gestrekt naar voren is en was nooit een probleem. ik bedoel maar, wat zou ik nu zijwaarts moeten kunnen met twee in België leeggeschraapte schoudergewrichten? iemand een nuttig idee?

een beetje kultuur

en tussen al de bedrijven door is er ook nog kultuur. waarvan dit als het ware het ietwat gut bürgerliche toetje is, want de echte hoogstaande kunst speelde zich natuurlijk af in de grote zaal. waar dus weer niet mag worden gefilmd. enfin, het Nederlands Blazers Ensemble, in the Alps, live in het Muziekgebouw aan het IJ, afgelopen woensdagavond. gaat dat vooral (elders) zien.

even tussendoor

in de zijbalk hier rechts al eens opgemerkt dat ik traceerbaar ben? als het uitkomt hoor, als ik er zin in heb. dan zet ik de GPS aan in m'n mobieltje en ben ik levend te volgen via de sateliet op het kaartje in de rechterkolom, onder 'hansb op pad'. in real time. en later terug te zien. zo maakte ik onlangs nog een fikse wandeling (klikken, inzoomen met het plusje in de grote bol links, start wandeling met enkel pijltje naar rechts in het tekstballonnetje hansb3).
maar is dit nou leuk?

iLiad

iets groter dan een pocketboek istie, in stemmig zwart wit grijs.
scherp en helder istie, strak als een boek.
en daar istie dan ook voor bedoeld: een boek om e-boeken in op te slaan en om e-boeken mee te kunnen lezen. plus dagelijks de avondkrant in de middag, wifi-automaties op je bordje. digitaal en toch oogrustig. alsof het gedrukt staat. honderd boeken mee zonder kiloos overgewicht bij te hoeven betalen bij het inchecken. het kost wat, maar dan heb je ook wat: de iLiad. dank zij genereuze sponsoring nieuw in huize hansb.

modern leed

weer eens ruzie met een winkel. een gerenommeerde boekwinkel dit keer. had vanwege jaardag kadokaarten gevraagd om boeken te kunnen downloaden (waarover morgen meer). downloaden plus online betalen met kadokaart moet kunnen volgens de eigen website. kan dus niet. inderdaad, zegt de klantenservice, dat kan dus niet. moet u maar gewone boeken kopen. neehee, zeg ik, wil geen p-boeken, wil e-boeken. bovendien heeft uw kassameneer ook nog eens een "gewone" boekenbon verkocht om on line mee te kunnen betalen.
hoe nu? jammer maar helaas? CHEF!
dag chef. tja, probleem. nee, dat klopt. ja, geen geld terug. geen geld terug? GEEN GELD TERUG?
het moeten mijn vuurspugende ogen zijn geweest die de chef alsnog snel tot inkeer brachten. in kombinatie met mijn allercharmantste glimlach natuurlijk.

dienstmededeling

"dan volgt hier nu een mededeling voor de kinderen van de ouders die zojuist zijn uitgestapt om aangifte te doen van een gestolen laptop: het lijkt ons het beste als jullie hier ook uitstappen want de trein kan helaas niet langer blijven wachten. ik herhaal: willen de kinderen...."

andermans vlees?

snijden ze in je schouder, spuiten ze je hele arm plat, ontwaak ik uit een diep narcotiese slaap met een loodzware, fremdkörperige en totaal ongevoelige klomp vlees (inklusief onwillige dooie vingers) aan de linkerkant van m'n lijf. ze zeggen dat het MIJN arm is, dat ik 'm straks wel weer ga voelen, hoewel ik juist dan zou willen dat ik hem niet voelde, maar ik heb zo mijn twijfels.

moet ik nog even kwijt

wacht even, wacht even! voor ik wegglijd in wéér een narcose (graag de linkerschouder vandaag, dokter) wil ik nog even kwijt, dat waar prijswinnaars normaal gesproken een ereplaats krijgen toegewezen, wij vanwege die gewonnen vliegtickets naar Maleisië (ik weet het, gegeven paard en zo, maar toch) werden weggezet op verreweg de vervelendste plaatsen in het vliegtuig, middelste rij, achter de wc's, voor een muur, zodat ik twaalf uur lang mijn benen niet kon strekken. dit gezegd hebbende mag u nu beginnen met prikken, zuster.

parkeerhorror

partner A heeft voor haar werk een bedrijfsparkeervergunning waarmee ze probleemloos rond haar school kan parkeren. tenzij een ijverige parkeerwachter de lettercijferkombinatie op de bedrijfsparkeervergunning aanziet voor een kenteken en aldus konstateert dat deze niet overeenkomt met het kenteken van de auto van partner A: boete.
zucht! we kennen inmiddels het ritueel, sturen maar weer een mailtje naar het stadsdeel, leggen uit, de stadsdeelwethouder seponeert, foutje, ze zullen voortaan beter opletten, het zal niet weer gebeuren mevrouwtje.
wel dus, want kort daarna, hup weer een bon, zelfde riedel en nog eens en nog eens, een jaar lang nu al.
met de laatste boete zijn de parkeerbeheerders echter hardnekkiger. nu stellen ze dat de handhavende mbtenaar helegaar geen parkeervergunning heeft aangetroffen. en de stadsdeelwethouder zegt nu dat partner A het dus ook maar zelf moet uitzoeken. ofwel het woord van een ongetwijfeld onkreukbare ambtenaar tegen dat van een betrouwbare amsterdamse schooljuf. ze heeft er een gepeperd bezwaarschrift aan gewijd, wil het laten voorkomen en er desnoods demonstratief voor 't gevang in gaan. wat mij dan wel weer aardig lijkt, kan ik eindelijk ook eens een echte gevangeniscake met ingebakken uitbraakgereedschap bakken.

verhuizen

"jongmens", zei de kamerverhuurder onlangs tegen zekere zoon, "dit kan zo niet langer, dit loopt de spuigaten uit, zie de troep in de badkamer, zie de troep in de keuken, zie de troep achter de brievenbus, ben jij überhaupt wel opgevoed, als het zo door gaat zetten we je er uit". waarop zekere zoon, die over anderhalve maand toch al aan zijn Grote Afrika Reis wil beginnen, zich snel rijk rekenend vanwege de maandelijkse zeshonderd euro die hij de kamerverhuurder zou moeten betalen ook als ie op reis zou zijn, en aldus toch al snel vierentwintighonderd euro overhoudend, tot verbazing en wellicht ook verbijstering van die zelfde kamerverhuurder liet weten dat ie daar mee akkoord ging en nog voor het eind van de maand zal vertrekken. zodat wij vanaf morgen weer even min of meer niet meer kinderloos zullen wonen. gesellie!

soeveniertje

"zeg", had partner A nog gezegd voor ik vertrok, "jij mag nou wel zo maar van mij alleen met je moeder op vakantie, maar dan wil ik wel een soeveniertje, een lappie zijde of zo, in een kleur die bij me past". een kleur die bij d´r past, een kleur die bij d´r past, waarom altijd in raadsels, waarom altijd direkt gekoppeld aan een instant relatietest? en waar haal ik een dag voor terugkeer zijde vandaan? vijfentwintig kilometer verderop, zegt het hotel. dus taxi in, half uur rijden, winkelcentrum hier, winkelcentrum daar, strompelen door de hete zon en dan op een hoek: de Langkawi Silk Company. maar geen effen zijde, alles met een werkje. denken, denken, denken. was will das Weib? effen, dacht ik. niet met een werkje, bloemetje of patroontje, dacht ik. niet doen dus. maar dan heb ik nix. twijfel, twijfel. hm, wel goedkoop, doen dus, grijs met chocoladebruin en een werkje. gottogottogot, als dat maar goed is. ik vrees de toorn van partner A.

jullie willen decadent?

dan krijgen jullie decadent! vanonder licht wuivende palmbomen (ach kijk, wat leuk, een aapje), vanaf een zacht ligbed (reserved for hotelguests), aan de rand van een wit en fijn zandstrand (en schoon hoor), met de bar van het resort binnen servicebereik (one more coconutkiss, please), lees ik net via de gratis wifi-verbinding (man van de wereld), dat het vaderland de koudste Paasdagen sinds veertig jaar tegemoet gaat. agossie! nee echt! maar nu moet ik even afkoelen, even de lauwwarme zee in. waren jullie maar hier...

observaties

observatie 1: dat brommerjongens in de tropiese stadse hitte een jasje aan hebben op de brommert, maar dan achterstevoren aangetrokken, zodat hun rugkant onbedekt is. waarom?
observatie 2: dat in het vere Amsterdam, alwaar partner A geheel alleen is achtergebleven, de stoppen ongestoord kunnen doorslaan en prompt weer worden aangeslagen en de computer voorheen voor partner A geheel onoplosbare kuren vertoonde maar dat die zelfde problemen door die zelfde partner A nu wel even flux zelf weer worden opgelost. waarom?
observatie 3: dat een koloniaal hotel in Penang een lunchbuffet aanbiedt met zalm en oesters en tonijn en krabbetjes en rendang en nasi zus en me zo en god mag weten wat allemaal nog meer en een dessertbuffet waar je u tegen zegt, wat je dan nuttigt op een terras aan een fraai gazon grenzend aan het strand met op de achergrond een leger aan bedienend personeel voor de somma van omgerekend 9 euro pp. waarom?

de schaamte voorbij?

wat moest ik anders? het regende, het hotel was niet je dat en het dorp waren we al twee keer onder de regenbeschermende overkappingen op en neer gelopen. kon ik het dan helpen dat we even later in een Landrover vol medetoeristen richting een inlandersnederzetting reden? van die bamboehutjes op palen met bananenbladeren als dak. wel je schoenen uit en dan leuk de lokale inlanders bespieden en fotograferen. hoe ze binnen op een houtvuurtje koken (rijst uit een pakje). hoe ze geheel spontaan met bamboe op bamboe een ritme slaan en er inlanderig bij zingen. en wij, de toeristen, moeten dan in de handen meeklappen en dansen met zo`n inlander. en met elkaar. en ook daar dan weer fotoos van maken. en we mogen ook even een echt giftig pijltje uit een blaaspijpje schieten. getverdegetver! waar ben ik nou mee bezig? dit kan tch helemaal niet? ben ik dan werkelijk de schaamte voorbij?

goed gevoel

als je door een lokale achterstandswijk loopt waar je net voor omgerekend drie en een halve euro uitgebreid hebt gegeten, met z'n twee, en het is aardedonker en er scheurt net weer een eng brommertje voorbij, dat je je dan opzichtig westers en toeristies voelt en dat dan een tienermeisje dat voor haar huis zit je met een stralende glimlach een hartelijk "welcome in Malaysia" heet, zo maar, zonder sarkasme, dat geeft je onverwachts een goed gevoel.
of als je na drie uur in gevecht met je opgevouwen benen met veertien man in een longboat de rivier bent opgestoomd, dat je dan aan de steiger van het luxe resort wordt verwelkomd met een koel glas fruitsap en een koud vochtig handdoekje om je oververhitte nek en voorhoofd te deppen, ook dat geeft je een onverwachts goed gevoel.

echte namaak

naast de tientallen vriendelijk glimlachende maar evengoed hinderlijk opdringerige verkopers van Louis Vuitton handtassen (good bags for you, sir, please come in, sir) en dure horloges (special deal for you sir, come, come, look, look, nice, nice), waar ik langzamerhand niet meer naar terug glimlach omdat je dan met een grimas op je gezicht blijft rondlopen en voor je het weet slaat de klok twaalf en blijft je gezicht voor eeuwig zo staan, was er een (als in 1, de aksenten voor op de e werken niet) koopman op de avondlijke markt hier om de hoek waar ik bijna voor overstag ging: genuine remake sir, echte namaak meneer. bijna overstag, maar uiteindelijk was het toch ook nix...

van A naar B en terug

maar eerst van A naar B. waarin B is Kuala Lumpur, ook wel KL. twaalf uur vliegen, maar dan ben je ook ergens. twaalf uur plus drie uur van te voren plus de file naar Schiphol plus straks de koffers en de douane plus dan nog de file naar KL met de chauffeur die als het goed is met mijn naam op een bordje in de aankomsthal staat te wachten. pak um beet achttien uur on the road, bovenover via diverse instabiele schurkenstaten, teneinde hartje Chinatown KL te eindigen, om de hoek van een volgens de folder kleurrijke pasar malam, zij het om negen uur in de ochtend, lokaal. nee, wie ver reist kan mooie verhalen vertellen.
maar voorlopig wacht ik af.