de maatschappij gaat ten onder

dat je in een strak schema een vergadering plant en dat iedereen voorzien van koffie en een geslepen potlood tien minuten te laat is. dat je een afspraak hebt bij de huisarts om kwart voor vier, je veel te hard fietst om op tijd te zijn en dan pas om vijf over vier geholpen wordt. dat de tandarts je na veel agendagepuzzel om half twee bestelt en je toch niet voor twee uur aan de beurt bent: meneer hansb, komt u maar. dat je een verwijsbriefje nodig hebt voor de manueel therapeut en de assistente zegt dat je daarvoor echtheuswaarneehetkannietanders een afspraak moet maken en dat je dan op die afspraak binnen vier minuten weer buiten staat. dááraan gaat deze maatschappij ten onder. aan gebrek aan wederzijds respekt. aan administratief geneuzel. aan lak aan die ander.
en dan zeggen ze dat ik een ambtenaar ben.

bloot in de tuin

opblaasbaar!
het gebeurt niet vaak dat ik om vijf uur 's ochtends bloot in de tuin sta. eigenlijk alleen maar als een buurvrouw met een ijselijk gil en een doffe plof van twee hoog naar beneden valt. of springt. niet dat het enig nut heeft dat ik daar dan bloot sta. of überhaupt dat ik daar sta. er zitten immers nog twee hoge schuttingen tussen mijn begroeide tuin en de betegelde tuin waar de buurvrouw terechtkwam. maar kennelijk was het ook vanuit diepe slaap een normale adrenalinerefleks: gillen + plof = kijken.
ik kende haar niet, we woonden er nog niet zo lang, maar maanden later zagen we haar rijden in een rolstoel, geduwd door 't vriendje die er aanvankelijk nog van was verdacht dat ie haar over de balustrade had geduwd. wat me weer doet denken aan een ouwe tekst van Freek de Jonge, waarin een behulpzame rolstoelduwer bovenaan een limburgse heuvel staat met de handvatten van de rolstoel nog in z'n hand: en daar stond hij, hij die haar duwde....

ik ambtenaar

opblaasbaar!
in die dagen liep de verkenningsfase van mijn leven op z'n eind, had ik twee maal kunstzinnig gestudeerd zonder af te studeren, her en der gewerkt zonder karrière te maken, gefreewheeld tot ik er bij neer viel, was ik begin dertig met een wilde kunstgalerie en definitief op zoek naar financiële stabiliteit.
met jeugdige charme flirtte ik me bij de studentenarbeidsbemiddeling naar de leukste baantjes. dus reed ik autoos naar Engeland, liet ik luchtballonnen op, loste ik bulkboten vol Nissans tot dat ene hele speciale baantje langskwam: gesprekken voeren met woningzoekenden bij de gemeente Amsterdam, akademies nivo vereist, goede kontaktuele eigenschappen, kennis van de stad en haar bewoners, twintig uur per week, maximaal zes maanden, te goed betaald, blablabla.
argeloos verkocht ik mijn ziel.
vijfentwintig jaar!
ambtenaar!
ik!

appeltje eitje

dat met die belasting is digitaal zo simpel, mij hoor je niet klagen, ik draai mijn hand niet om voor een aangifte meer of minder. kost me tien minuten max. krijg bovendien altijd terug. ook als ik invul voor me moeder en of me kinderen. nooit betalen. altijd terug. altijd.
behalve dit jaar. moest m'n moeder inene betalen. why?! nog een keer doorlopen. opnieuw invullen. AOW: check. pensioentje: check. weer aftrekposten opsommen. bizondere heffingskortingen aanvinken. nee, geen alleenstaande ouder korting. is 82, geen kind meer in huis. uitkomst: dokken.
wat doe ik fout? nog een keer. moet 'm in die heffingskorting zitten. hm, 't staat er toch echt: alleenstaande ouder korting. wat zegt de helppagina? alleenstaande ouderen korting. geen ouders die alleen staan, maar ouderen zonder partner. is wezenlijk verschil. foutje in de tekst. scheelt een hoop geld. appeltje eitje.

jaardag

ik dacht altijd dat het heel bizonder was als je jarig was. dat iedereen dat dan ook zag. en je met alle daarbij behorende égards behandelde. gewoon, omdat ze het wisten. zoals tijdens dat europese schoolkrantenkongres eind jaren zestig in Neurenberg. toen we precies op mijn verjaardag-dag een rondleiding kregen bij de Grundig fabriek. en ik er van overtuigd was dat ik als jarige op z'n minst een transistorradio aangeboden zou krijgen. als blijk van waardering, een aardigheidje. en dat er uiteindelijk niemand maar dan ook niemand aan mijn jaardag refereerde. wat me toen al de ogen had moeten openen. maar ik bleef in stilte hopen. tot nog niet eens zo heel lang geleden.
nu weet ik inmiddels dat het de buitenwereld niet interesseert. dat ze het niet eens weten. dat ze het ook niet kunnen zien. dat ik ze zelf moet helpen herinneren. eerst een maand van tevoren: zeg, weet je dat ik over nog geen vier weken jarig ben? en het dan in de loop van die weken af en toe onopvallend nog een paar keer laten vallen. en dan tussen neus en lippen melden dat ik er niets aan wil doen dit jaar. maar het eigenlijk natuurlijk wel wil. zodat ik ergens volgende week kan uitroepen dat ik het helemaaaaaal niet had verwacht.
als ik dit zo lees ben ik eigenlijk een heel gekompliceerd mens...

nee, nu even niet

ze vragen me wel eens: "zeg hansb, die dochter L van jou, die handbalt toch hoog?" en dan antwoord ik geduldig: "nee, vraagsteller, dochter L doet 't niet met de hand, dochter L doet 't met een stok, dochter L hockeyt, dochter L is een hockeymeisje. en ja, ze hockeyt hoog, zo hoog dat 't wel eens in de krant staat."
vervolgens leg ik uit dat het een leuke sport is, dat het niet in de familie zit, hoewel ik vroeger natuurlijk best wel atleties was, dat ik daarom proletaries hardliep, maar dat ik nooit nix met het ooit elitaire hockey ophad, dat dat nu toch wel wat anders ligt, dat het echte topsport is met vier keer trainen per week plus allerhande bescheiden tegemoetkomingen en dat we elke zondag langs de lijn staan en soms ook bij zoon J, want die hockeyt toevallig ook, en....
maar dan is de vraagsteller al afgehaakt. want de vraagsteller wil helemaal niet weten van de hoed en de rand. de vraagsteller heeft eigenlijk maar één vraag, ongeacht de tak van sport: oranje? en dan zeg ik: "nee, nu even niet."

natter water

het viel me inene op dat het water in de sportschool een stuk natter is dan het water thuis. in ieder geval blootlijfs vanonder de douche vandaan dan. sportschool: hartstikke nat en druipend lijf, thuis: nattig lijf. op wetenschappelijke wijze proefondervindelijk meerdere keren zelf vastgesteld. wetenschappelijk en proefondervindelijk, nou, dan klopt het wel.
dus ik dacht, ik geef die gedachte maar even mee vandaag. hebben anderen er misschien ook nog wat aan.

want ik ben mooi dikdik

en wat als 't me dan niet lukt, prevelde de nog net iets te dikke man zachtjes voor zich uit. wat als ik even boven de tachtig blijf hangen. maakt me dat dan een slechter mens? wordt ik daar nou werkelijk ongelukkig van? en zeg nou zelluf: tachtig komma drie vorige week, tachtig komma vier vandaag schoon aan de haak, da's toch eigenlijk helemaal niet erg? da's gewoon lekker stevig! en terwijl de zingende barkeeper instemmend zingt over een buikje dat geen bezwaar is, met de dijen langs elkaar, boterbillen babbelaar, want ik ben mooi dikdik, stak ie tevreden nóg een verse stroopwafel in z'n mond.

voorjaarsklassiekers

vanaf vanmiddag kan ik weer een maand lang elke zaterdag- of zondagmiddag en een enkele woensdagmiddag ongeneerd maar volledig gelegimiteerd langdurig bankhangen zonder ook maar een moment gestoord te worden. en partner A begrijpt het inmiddels he-le-maal: het seizoen is daar, het wielerjaar begint, de voorjaarsklassiekers gaan aan.
languit op de bank, ontspannen kijken naar het lijden van de profs over natte kasseien, tegen steile Vlaamse heuvels, langs lange Waalse ardennen, bemodderde binnenwegen en altijd wind tegen, af en toe even wegdoezelen, glaasje prik er bij, knabbels binnen handbereik.
kijken naar het groeien van gras, zegt dochter L, maar dat zegt ze al van een adembenemende tien kilometer op de schaats en die mooie wielerklassiekers zijn minstens vierentwintig keer zo lang. met helikopteroverzichtsbeelden om de voorsprong te meten, schokkerige close-ups van bloederige schaafwonden vanaf de motor, vaste kameraas op spannende plekken, afwisseling genoeg. en met kundig kommentaar van de Belg, want die beginnen de uitzending ook nog eens eerder dan de Hollander. nee, van mij heeft niemand meer last, de komende weken.

bob en wende

vorige weekschoolreünie na zevenenderig jaar, volgende week vijfentwintig jaar ambtenaar en twintig jaar bij de zelfde tandarts, over anderhalve week zelf zevenenvijftig, het geheel opgepimpt met de aanschaf van een kek MacBook-je over vier weken, gelardeerd met fijne diners hier en hier en wellicht ook nog hier, afgemaakt met een Tragedie vanavond, Bob op tweede paas en Wende weer twee weken later en misschien nog stiekem Mariza er tussenin.
het jubeljaar is nu waarlijk losgebarsten.

grenzeloos positivisme

"hé, ga jij het helemaal maken? word vakkenvuller!"
een glanzende karrière wacht je in de ramsjschoenenbranche. waar je opklimt van vakkenvuller tot magazijnbediende, vervolgens hulpverkoper en dan verkoper (zonder eigen schoenlepel) en als hoogtepunt tenslotte verkoper eerste klas mét eigen schoenlepel, of beter nog, maar dat is dan echt helemaal de top: fi-li-aal-hou-der, de vleesgeworden droom van elke schoolverlater m/v.
"wat doe jij tegenwoordig?"
"nou, ik ga het helemaal maken, ik ben vakkenvuller bij van Haren."
is dat nou grenzeloos optimisme of toch gewoon doorgeschoten positivisme?

112 minuten

het is dat partner A op haar mobieltje een stuwmeer heeft aan ongebruikte belminuten, anders had ik toch zachtjes geweend na afloop van de acht minuten dialoog met de helpdesk na honderdentwaalf minuten wachten op kontakt. da's bijna twee uur wachten op de helpdesk van de provider die ik iedereen altijd aanbeveel. die vervolgens in no time konkludeert dat mijn modem te oud is en daarom stuk. omdat er maar twee ledjes branden. wat ik 's ochtends vanaf mijn werk, na nog geen halve minuut wachten, ook al had gezegd. maar nee, ik moest en zou live vanachter het modem verslag doen van het knipperen der ledjes. dus na het werk thuisgekomen was de wachttijd "meer dan een half uur". een eufemisme dat zelfs UPC nooit heeft durven uiten.
enfin, ondertussen al twee dagen zonder webverbinding. straks toch maar eens kijken naar een nieuw modem.
het goede nieuws is dat, als dit leesbaar is, ik weer on line ben.

man in zwart

mannen geheel in 't zwart gekleed intrigeren mij altijd. je kunt er namelijk twee kanten mee uit: of ze zijn te beroerd om over hun kledingkeuze van de dag na te denken en hebben elk kledingstuk gemakshalve alleen maar in de zwarte versie, of ze zijn mateloos ijdel en hebben zorgvuldig afgewogen om 'ton sur ton' een zwart overhemd, met zwart t-shirt daaronder, een zwarte pantalon, zwarte sokken met een nog zwarter werkje en glimmende zwarte halfhoge schoenen aan te trekken.
écht intrigerend in beide gevallen is echter (en dit weet ik van horen zeggen) de witte onderbroek onder al dat zwart. die kan ik dan weer niet plaatsen. maar sowieso, een wítte onderbroek...

lessen in nederigheid in 2007

"aha, mijn waardig opponent!", werd ik enthousiast begroet door een mij vaag bekend gezicht in krijtstreepbroek. geen idee waar ie 't over had. waardig opponent? ik? hoezo? waarin? zijn waarheid liep kennelijk niet parallel aan de mijne. wat mij tegelijkertijd ernstig deed twijfelen aan mijn waarheid. te meer daar later die middag niemand zich herkende in de herinneringen die ik hier eergister nog zo pontifikaal benoemde. was ik wel wie ik dacht dat ik was? en nu dan? wie ben ik nu? schrijf ik hier bijvoorbeeld überhaupt ooit iets naar waarheid?
gelukkig was er naast dit lesje in nederigheid ook nog een intense herontmoeting van twee destijds kort maar hevig verliefde zielen. nee, niet mijn ziel, maar toch mooi om te zien. op zich een rëunie waard.

eindeksamen in 1970

de leraar nederlands was een christelijke mannebroeder, dus koos ik voor een religieuze interpretatie van het verplichte gedicht op het mondeling, wat me samen met m'n 'briljante' opstel een dikke negen op mijn eindlijst bezorgde. handelsrekenen en boekhouden daarentegen heb ik ondanks spiek- en afkijkwerk niet verder dan een vijf kunnen opkrikken. de rest van de vakken zat daar zo'n beetje tussenin, met als konklusie dat ik geslaagd was. zonder opsmuk, gewoon degelijk geslaagd. ondanks alles.
vanmiddag, zevendertig jaar verder in het echte leven, ontmoeten we de klasgenoten van toen. met gemengde gevoelens. want niet voor niets heb je elkaar al die tijd niet gezien. maar goed, een reünie. onbekende ouwe mannen en vrouwen met naamplaatjes. die dingen van mij weten die ik allang heb verdrongen. en als zij net zo oud zijn als ik, dan ben ik dus ook net zo oud als zij. zucht.
maar de nieuwsgierigheid wint.
klassefoto om kwart voor twee...

aktief kreatief in 1969

het Europäischen Jugend Presse Kongress in Neurenberg, volschrijven en stencillen van de illegale schoolkrant, bijhouden van het Rode Mededelingenbord in de hal, de Maagdenhuisbezetting van nabij volgen, het Rode Boekje voor Scholieren verspreiden, links vergaderen in scholierenaksiegroep VAAG (huh: VAAG?), aanleunen tegen de ASVA, organiseren van alternatieve undergroundavonden (met vloeistofprojekties en een drumbattle), leerlingenstaking tegen het godsdiensteindeksamen in het bizonder, aksies tegen het eindeksamen in het algemeen, leerlingenbestuur, schooltoneel en een de liefde van m'n leven. het was een wonder dat ik nog tijd vond om er iets te leren.
en morgen... (maar dan in het groot)

de blits maken in 1968

samen met haar naar de Jaap Edenbaan om romanties hand-in-hand te schaatsen. en dan alleen maar laten zien dat je hard kunt rondjesschaatsen en maar af en toe even bij haar aanhaken. "zag je wel hoe goed, zag je wel hoe atleties, zag je wel hoe hard?" en hup daar ga ik weer. terwijl dat helemaal de bedoeling niet is, blijkt achteraf.
of stoer op de brommert. ondanks dat ik geen buikschuiver- of Puchpuber ben, maar een het-maakt-mij-niet-uit-dat-het-een-meisjesbrommert-is Mobyletteberijder. hoewel ik het kreng meer aanduw dan ik er op rij lukt het me toch nog wel eens haar straat in te rijden waar zij dan uit het raam hangt zodat zij mij vanachter die peperbus kan zien aankomen. ik moet dan rechtsaf, woon iets verderop, in de zelfde straat. vol gas nonchalant voeten op het middenstuk, haren wapperend in de wind. en dan glorieus onderuit gaan.
en overmorgen...

onzekere tijden in 1967

uit het zicht van de ouderlijke huizen spraken we af. bij de bakker op de hoek van het plein. wandelden we samen naar de gggggristelijke HBS. omdat het aan was. op zoenbasis. vlinderverliefd. tot vlak bij school, want dan werden we toch ietwat verlegen met de situatie. liepen we nonchalant nog toevallig samen een stukje op. omdat we nou eenmaal in de zelfde straat woonden. sloten we onopvallend naadloos aan bij 'gewone' schoolvriendinnen/vrienden. liepen we elkaar in de kleine pauze toevallig weer tegen het lijf. op weg naar een dennekoek of een speculaaskoek bij de melkboer verderop. altijd met anderen erbij. nooit als stel. altijd weer bang dat het misschien per ongeluk toch uit was zonder dat je het had gemerkt. omdat zij je giechelend voorbij was gelopen met een hartsvriendin. ze elkaar hadden aangestoten en zij mij opzichtig had genegeerd. altijd weer die onzekerheid. en nog zoveel te ontdekken.
en over drie dagen...

chaos in de kelder

wij zijn zoooo georganiseerd hiero. doen vaste dingen op vaste tijden, de bulkboodschappen op vrijdagnamiddag, de lekkere buurtboodschappen zaterdagochtend, de poetsvrouw op dinsdag, de sportschool, het hangmoment voor de tv, de sportwedstrijd, noem maar op, het heeft een vaste plaats en tijd.
georganiseerd maar ontspannen. dus sorteren we de gedroogde was wel, maar blijft ie gesorteerd en wel lekker liggen in vier, vijf wasmanden in de droogkelder: een beddegoedmand, een sokkenmand, een broekenmand, een hemdenmand en nog één waarvan ik even niet meer weet wat daar dan ook weer in zit.
tot zoon J op een kwade dag een was in het ouderlijk huis gaat draaien. dan ligt er een ongeorganiseerde hoop vuile was voor de wasmasjien met een briefje erbij dat ie geen tijd meer heeft en of we het even, alsje-alsjeblieft, voor hem af willen maken. wat nog niet eens zo erg niet is. wat wel erg wel is, is dat ie vast een wasmand heeft gepakt om straks zijn gewassen was in te doen. en dat ie de zorgvuldig gesorteerde inhoud van die mand met één welgemikte worp over de andere wasmanden heeft verdeeld. met één welgemikte worp! chaos in de kelder. chaos in mijn hoofd.
kinderen, begin d'r nooit an!

week elf, sessie één

instellen van de helse glimmende machine, niet smokkelen met gewicht aangeven, zitten, benen licht gebogen, trekstang naar je toe, start. vier minuten duwen en trekken, verzwaard door een vliegwiel. hoe harder ik duw/trek hoe harder het tegenwicht van het vliegwiel. nog twee minuten en ik ben al kapot.
uithijgen, hartslag weer enigszins normaal, vier minuten achterop de pedalen, licht gebogen skihouding, linker been naar beneden duwen, rechterknie omhoog, rechterbeen naar beneden duwen, linkerknie omhoog. en altijd maar dat vliegwiel voor de tegendruk. een duwbeweging kost twee sekonden, dertig duwbewegingen per minuut, vierentwintig, vijfentwintig, zesentwintig, vanuit de heup, nog anderhalve minuut, wat duurt dat lang, nog één minuut, waar ben ik in godsnaam mee bezig.
massage, douchen, sauna, douchen, klaar.
nog twee sessies deze week.
vijf kilo in drie maanden.
is dat al er is?

fun en fekansie

stel je hebt twee autoos, een maximaal CO2 uitstotende ouwe Volkscamper voor fun en fekansie en een kompenserende minimaal CO2 uitstotende Smart voor alledag. en stel je hebt twee kinderen die we voor het gemak zoon J en dochter L zullen noemen. dan breken rond deze tijd de eerste verbale schermutselingen uit rond het thema: wie mag wanneer met welke auto op vakantie.
de Volkscamper is onomstreden, die nemen wij. maar qua Smart staan we voor de schier onmogelijke taak om irrelevante kriteria af te wegen tegen nauwelijks meetbare kulargumenten. dan telt bijvoorbeeld het Frans-Italiaanse Smartgebruik van vorig jaar rond bepaalde belangrijke verjaardagen heel zwaar. of de vermeende eerste keus dan en dan of daar en daar. alsof de jeugd tegeswoordigs alleen nog maar met een, of beter gezegd, met onze auto op vakantie kan. en dan zeg ik dat wij vroeger niet eens zo afhankelijk wilden zijn. dat wij vroeger vrij en avontuurlijk waren. dat wij vroeger, ach wat, ik hou d'r over op, maar ik er denk gewoon het mijne van.

pleebekken en synchroon dansen

we had love and conversation
oh yeah, what I say, hey hey
van dat soort teksten lustte ik wel pap, toen ik 15 was.
1965, de Sir Douglas Quintet. dat 'sir Douglas' klonk zo very British en de Britse golf was hot in de sixties, dus met zo'n naam kon je al niet meer stuk, maar het was gewoon Texas-Amerikaans met een mooi pleebek-clipje uit de tweede helft jaren zestig: she's about a mover. let vooral ook op de dansende achtergrondmeisjes. aanvankelijk nog hopeloos a-synchroon, maar zo rond de 1 munuut 23 goed op dreef.
of deze versie dan, rond de zelfde tijd, met echte ridders en jonkvrouwen in het dekor, omdat 'sir' verwijst naar de middeleeuwen, da's dus logies. en dan hopeloos ongemakkelijk pleebekken, zie de toetsenist.
o ja, geluid hard, klik op de pijl, ogen dicht, oh yeah!

met je hele esoteriese rimram

toen ik er binnen stapte wist ik dat ik fout zat. ik had ze dan ook zo maar uit het telefoonboek geprikt en een afspraak gemaakt, alleen maar omdat ze dicht bij m'n werk gevestigd waren. ijle klanken besprongen me zodra ik de deur open deed. aan de muren new age schilderijtjes van wazige figuren in een ondergaande zon aan zee. walmende geestdodende oliën. zweverige folders. gatverdegatver, dacht ik. en: hoe red ik me uit deze esoteriese rimram.
maar ze was zakelijk en helder, had het over pezen en spieren, botten en kraakbeen, en dat de boel daaro behoorlijk vast zat, dat ik daarom hiero pijn had. waarna ze gericht begon te duwen, te kraken en te rekken, hardhandig en grondig en verre van zweverig.
leermoment: ik moet eens ophouden met die vooroordelen. niets is immers wat het lijkt. en een fysiotherapeut is gewoon een fysiotherapeut.

meervoudig overbruggend kunstwerk

weet jij dat je hier over twee weken precies twintig jaar geleden voor het eerst kwam?, vroeg ie terwijl hij in mijn mond roerde. mwablmbla, antwoordde ik, want een goed gesprek in de behandelstoel van de tandarts wil nooit echt vlotten. maar ik wist het nog goed. dat ik na jaren tandartsangst overstag ging vanwege een enthousiast krantenartikel: drie jonge tandartsen, 24 uurs praktijk, speciaal voor bange mensen, voor mij dus. waarna eindeloze sessies met wortelkanaalbehandelingen, kreatief gerenoveerde tanden en kiezen en al twintig jaar de konklusie dat we "daaraan" toch ook nog een keer wat moeten doen. en dan blijkt een twintigjarige jubileum dus een uitgelezen moment voor de start van de bouw van een meervoudig overbruggend kunstwerk rechtsonder.

update: we zijn een feestprijs overeengekomen...

kapstokchaos

voor een inmiddels tweepersoons huishouden hebben wij een ruime kapstokvoorziening. vind ik. mooi, rond, verchroomd, jarendertigig en een beetje Gispen duizendzestienig, een lust voor het oog, maar onzichtbaar vanwege behangen met de vele kleine en grote jassen van partner A. ja zeker, van partner A, ikzelf heb er namelijk maar drie hangen. drie! die maar al te snel overwoekerd worden door weer een jas van partner A. welja, over de mijne heen, dat kan nog best. zodat ik me 's ochtends ongans zoek naar die ene van mij. foeterend en scheldend uiteraard, want zoiets gaat je niet in de kouwe kleren zitten. of in je warme jas.
en nu ik toch bezig ben: kan die overmaat aan schoenen van partner A ook niet eens een keertje weg? en die tassenberg opgeschoond? of krijg ik vanwege kennelijk onbrgrip van de vrouwelijke psyche nu het hele vrouwelijke lezersdeel over me heen?

Finse golf

wandel ik een week geleden nietsvermoedend een Hamburgs museum binnen, toegangskaartje met toeslag, hopla een solotentoonstelling van een Finse dooie schilderes. dan denk ik nog: toeval, en bovendien, Hamburg ligt al een end richting Finland.
wandel ik vanmiddag nietsvemoedend een Gronings museum binnen, toegangskaartje met toeslag, hopla een solotentoonstelling van een Finse dooie schilder. dan denk ik: da's geen toeval meer, da's een Finse golf.

bekeurinkje!

na een aantal maanden goed oefenen in het Smartje (hier, hier en hier) is het me nu ook gelukt om per fiets bekeurd te worden. op de heenweg ging het nog net aan mis: hee meneer het is rood, riep de jonge agent, dus ik moest wel stoppen voor m'n fatsoen, maar op de terugweg, een andere straat, een andere hoek, had ik beet: een vaderlijke agent, vijftig euro en of ik nog een verklaring wenste af te leggen. mwah, nou nee, ik vond het door rood rijden eigenlijk wel een statement op zich.
ik ga me nu verder toeleggen op bekeuringen als wandelend burger.

puberzolderkamer

via het gemeenschappelijk trapportaal kwam ik op mijn puberzolderkamer. makkelijk als ik te laat thuis kwam en de toorn der ouders wilde ontlopen. makkelijk ook voor ongemerkt en ongestoord pubermeisjesbezoek. ongemerkt, behalve voor tante Annie. die woonde schuin naast ons en hield wel eens een oogje op ons jongens als dat zo uitkwam. en dan rook ze, denk ik, de in haar ogen ongepast gierende hormonen. dan kwam ze naar boven en klopte ze op de deur. zei dat ze wel wist dat ik daar was. dat we daar waren. en dat hield ze verdomde lang vol, voor die zolderkamerdeur. wij ook, achter die zolderkamerdeur. wij hielden ons muisstil. tot ze na een eeuwigheid afdroop. en we alleen nog het probleem hadden weer ongezien beneden langs de voordeur op twee hoog te geraken.
ik heb tante Annie zo'n dertig jaar niet meer gezien.
en nou is ze dood.

hij was een beetje de weg kwijt...

de ietwat te dikke man nam het allemaal wat te serieus. niet alleen zat ie nog steeds drie keer sweeks in het afvalhonk, inmiddels had ie ook zijn ietwat te dikke kollegaas zo ver gekregen om "er wat aan te doen". niet alleen stond ie inmiddels vaker dan drie keer sweeks op de weegschaal, nu had ie ook nog zijn statisties aangelegde kollega gevraagd om de minderingen vast te leggen in een verantwoorde grafiek. werd daar nou echt iemand gelukkiger van? de ietwat te dikke man zelf in ieder geval niet. zijn hardroze lijn gaf immers genadeloos aan waar het misging: Hamburg, de Matjesfilet in Dill Cream mit Bratkartoffeln und Speck. de klassieke Flammenkuchen. Wein, Weiber und Gesang. zodat ie nu zelfs boven z'n gouden trendlijn zat. de ietwat te dikke man was een beetje de weg kwijt...

speedy Z

qua hond is Z een medium bejaarde hond met de bedaarde levensstijl die daar bij past. dat zij vanmiddag in het park als een gek heen en weer rende, bosje in, bosje uit, van linksachter naar rechtsvoor, was dan ook opvallend. ze was niet meer te houen, leek te barsten van de energie, meldde zich zo af en toe nog wel even, maar stoof dan gelijk weer weg.
nou ja, denk je dan, het voorjaar naakt, zo'n hond voelt dat natuurlijk aan, ze is gewoon lekker blij.
vreemder werd het toen ze thuisgekomen nog steeds bleef rennen. de tuin in, weer terug, de kelder in, weer terug, poten schrapen op het tapijt, de kelder in, d'r mand overhoop gehaald, de tuin in, de kelder in, strak rechtop staand, plat op d'r buik, de tuin in, de kelder in en weer terug.
ze zal toch niet wat geslikt hebben stiekem?

rekeningdilemma

je bent in een buitenlandse stad en je besluit spontaan met een aantal anderen uit eten te gaan. dat is a. leuk of b. minder leuk, maar in ieder geval houdt het je van de straat en stilt het de honger, als het restaurant tenminste direkt veertien man kwijt kan, want anders duurt het tot een uur of tien voor je aan tafel zit. enfin, je drinkt wat wijn, een bubbeltje hier, een watertje daar, de één wat meer dan de ander, de ander veel meer dan de één, je eet uiteindelijk, met of zonder voorgerecht, bijgerecht, nagerecht en doe nog maar een flesje rood, dan gaat het toch al snel richting rekening.
zeg je dan met een wijds gebaar a. we delen het totaal door veertien en betalen allemaal hetzelfde bedrag of besluit je zuinigjes b. we checken af wat we genuttigd hebben en betalen individueel naar verbruik? en als we dan eensgezind besluiten gelijk te delen zijn we dan a. bedroefd omdat we eigenlijk voor aanzienlijk minder hebben getafeld, of zeggen we b. wat maakt het uit, het was een prettige avond in aangenaam gezelschap en dat op zich is al onbetaalbaar?

bericht op antwoordapparaat

"u spreekt met mevrouw L, de nieuwe bewoonster van uw vorige woning. nou heb ik laatst een hoge kast gekocht, maar weet ik bij nader inzien niet zeker of ik hem wel kan plaatsen want misschien is die kast toch te hoog of is het plafond te laag. en buurvrouw E is er op dit moment niet, dus ik dacht, ik bel u even, want u weet vast nog wel hoe hoog het plafond is".
wij zijn acht jaar geleden verhuisd...

Hamburg, dag 4

lief dagboek: hockeyouders, is dat erg? mwah, wat heet erg, erg is ook weer zo wat. 'tis wel apartig, beetje nomadig, reizigersvolk. achter de sportende dochter an. toernooitjes aflopen. op z'n tijd bezorgd zijn. uithuilschouder. je wint wat, je verliest wat. en er zijn altijd andere hockeyouders. hee hallo, hoe is 't? jaar in jaar uit. geen idee hoe ze heten. de vader van zus. de moeder van zo. verder komen we niet. maar wel gezellig...

o ja, updeet: Kampong is derde geworden tijdens het Europa Cup-toernooi voor landskampioenen.

Hamburg, dag 3

lief dagboek: vanachter een low-cal-taartje in een Konditorei trotseren we de schrale oostenwind. behalve als er andere taartjeseters binnenkomen en de glazen deur drangergedwongen tergend langzaam weer dicht valt en een koude windvlaag naar binnen zuigt. keer op keer. en wij zitten vlak achter die deur. dus oefen ik mijn ijzigste blik naar ieder die naar binnen wil. gebaar ze weg te blijven. maar het werkt niet. want ze zijn met velen. en ze willen allemaal ook lekkere taartjes. schwarzwalderkirschtorten. mozartbomben. zitronenstrudel. apfelkuchen. mit sahne. oder ohne.

Hamburg, dag 2

lief dagboek: in het kader van de eigenaardige gewoontes in verre vreemde landen vandaag het fenomeen van de wisselende rijrichtingen. waarin het verkeer in de straat hier om de hoek van vier tot twaalf met twee banen naar links en van twaalf tot vier net zo makkelijk dubbelbaans naar rechts stroomt. waarbij ik me afvraag wat er op de wisselmomenten gebeurt. want wie bepaalt dat het tijd is om iedereen linksom dan wel rechtsom te sturen? staan de linker en de rechter verkeersstromen dan eerst even grommend tegenover elkaar? wie en hoe lost dat op? ontgaat mij de logika? ik voel me soms zo dom...

Hamburg, dag 1

lief dagboek: terwijl partner A gelukzalig 75 afleveringen van Het Bureau op de Ipod afluisterde scheurde de Smartbolide voortvarend over de autobahn, slechts af en toe weggeknipperd door een nog snellere dikke duitse automobiel. om negen uur op pad, om half twee ter plekke, precies zoals voorspeld door de dodelijk efficiente tomtom. net zo efficient als het piepkleine appartement alhier: spierwit en strak, met rechts een kastkeuken, links een kastbadkamerwc, middenvoor een woonslaapkamer en dertig duitse kabelzenders alles net aan passend op 23 vierkante meter.
wat doet een normaal mens als ik in godsnaam in Hamburg?

ben ik nog wel van deze tijd?

hij bedoelde het niet eens vervelend, neef E. wat het eigenlijk nog erger maakte. het was voor hem niet meer dan een koele konstatering, een kil gegeven: "u bent niet meer van deze tijd....".
waarna ik verstrikt raakte in de tijd dat ik zo oud was als hij, omstandig uitweidde over autoritair en anti-autoritair, aksies, demonstraties en bezettingen, repressieve tolerantie, klammheimliche freude en andere sympathiën. en nu we het er toch over hadden, dat ie nu toch zo langzamerhand volwassen genoeg was om ons niet langer met u aan te spreken. dat respekt niet in het u-zeggen zit, maar misschien juist wel in het jijen. waarna ie zich vervolgens nog regelmatig verslikte: "u..eh..jij bent niet meer van deze tijd...".
het moet toch niet gekker worden.
naar Hamburg!

kwellende automatismen

het leven zit vol automatismen. dat is maar goed ook, want anders zou ik bij elke handeling na moeten denken. terwijl mijn hersenen op piekmomenten als deze sowieso al overuren draaien. en juist dan gaat het fout. dan stap ik de wc binnen en doe ik in één nadenkloze vloeiende beweging de deur open, het licht aan, de deur op slot en de broek op de knieën (ja dames, hansb plast zittend!). in het donker. het licht was al aan.

gratis zussemmezo

ik ben in een deelbare bui vandaag. mits daar natuurlijk enige dankbaarheid tegenover staat. deelbaar mits dankbaar. en vandaag deel ik met de wereld: gratis sms.
het is simpel. ga naar Callwave, klik op de gewenste widget/ gadget (de Mac-widget installeert zich op je Dashboard, voor Google heb je een Googlepagina nodig), stel onder wijzigen je mobiele nummer in (als +316.....), geef aan dat de carrier international is, tik je emailadres, et voilà, vanaf dat moment kun je vanaf Mac of PC iedereen waar dan ook gratis smsmssen. let ook hier op dat je het mobiele nummer zonder nul vooraf laat gaan door +31, vink international aan en vergeet niet je naam onder het bericht te zetten want je sms komt bij de ontvanger binnen als afkomstig van Callwave.
nou, kom maar op met die dankbaarheid.

zelfreflektie

vanuit 't solarium peins ik u toe. er kan echt geen lachje af. is ook een serieuze zaak natuurlijk. drie keer sweeks. ben net aan de achtste week begonnen. raak onderweg wel wat gewichten kwijt. maar niet zo snel en veel als ik had gehoopt. stug volhouwen, zeggen ze. drie keer sweeks maal drie: trainen, masseren, saunaën. en af en toe 't solarium. voor de kekke kleur all over. alsof dat zo leuk is. ik lijd.

erg wakker om half vijf

de telefoon gaat om half vijf. nonchalant slaapdronken neem ik op maar ik hoor nix. grmbl grmbl verkeerd nummer zeker, nix zeggen, onbeleefd, dronken, grmbl. gaat even later even vrolijk weer de telefoon, hoor ik weer nix, begint het toch te knagen: zoon J? dochter L? familie in nood? waarom zegt niemand iets? waarom zegt iemand niets? waarom heeft dit toestel geen nummerherkenning?
niet meer slapen, wachten tot ie weer overgaat, laten bellen want als ik niet opneem krijg ik een email met afzendernummer, opstaan, computer aan, geen email, buiten klinkt een sirene.
kwart over vijf, telefoon rinkelt, vierde keer, nog steeds geen kik van de andere kant. dit is falikant mis! of faalt de techniek? tobbend worstel ik me terug in slaap.
om tien uur belt zoon J.
ja, ha ha, stuur ik jullie vanmorgenvroeg een sms-je, stuur ik 'm, stom stom stom, naar jullie vaste nummer, ha ha, en dat kennie hè, wassik kennelijk wat afgeleid, wassook vroeg, of eigenlijk laat, hebbik jullie errug wakker gemaakt?

windstilte?

al twee dagen nix geschreven. da's uniek, niet eerder voorgekomen. wat is er toch aan de hand? kan ik nix meer verzinnen? ben ik geblokkeerd? glij ik weg in lethargie?
shit, nou schrijf ik toch...

driezitsbankje voor twee

ik nestel me rechts op het krappe driezitsbankje voor twee, achterin een nieuwe tram, vlak bij een deur, zicht rondom, prettig komfortabel. de tram staat aan het beginpunt van de lijn en er komen meer mensen binnen. een rastaman gaat links op 'mijn' bankje zitten, opent zijn laptop en start een film. het krappe driezitsbankje voor twee, het woord zegt het al, is daarmee min of meer vol. dat ontkent een gezonde hollandse vrouw en ze schoenlepelt zich tussen de rastaman en mij, waarbij het haar zelfs lukt enige ruimte te houden tussen zichzelf en de rastaman (!), met als logies gevolg dat ze stijf tegen mij aangedrukt zit. ik kuch wat, duw een beetje, schuif wat heen en weer, louloene, geen sjoege. inmiddels rijdt de tram en hangt ze in bochten nog nadrukkelijker tegen mij aan. na vier beklemmende haltes ben ik thuis.
toch verbaas ik me achteraf meer nog over mezelf dan over dat mens, verbaas ik me over de dooie pier die het altijd zo goed weet, de sul die in die tram als bevroren bleef zitten. waar was ik nou, met m'n grote mond? met m'n zogenaamde assertiviteit?
ik ben bang dat ik langzamerhand als een ouwe foto verbleek...

kouwe tartaar

in mijn losvastebaantjestijd werkte ik voor een slager die wijd en zijd bekend stond om zijn tartaar. dat leverden ze voor de broodjes tartaar aan de horeca en dat leveren dat dee ik, in een witte 3/4-slagersjongensjas, in een wit bestelautootje. als een ontspannen manier om geld te verdienen.
althans, zodra ik in het witte bestelautootje zat. want eerst moest ik elke dag handmatig de bestellingen afwegen en in kratten klaarleggen. kilootje hier, twee kilootjes daar. wat zo erg nog niet was, ware het niet dat het spul halfbevroren uit de vriezer kwam. zodat mijn vingers na vijf minuten pijnlijk blauwbevroren raakten. iedere dag weer. en als ik klaagde en vroeg om een handig schepje dan was ik kinderachtig en nee een schepje zou de struktuur van hun mooie vleesprodukt aantasten. en bovendien deden ze het al jaren zo.
ik kreeg een hekel aan dat dagelijkse half uurtje achterin de slagerij, droomde er over, realiseerde me steeds vaker dat ik met mijn blote handen in halfbevroren gemalen beest zat te wroeten en ik klaagde en ik kloeg.
mijn luxe slagersjongenkarrière heeft niet lang geduurd.

Hamburg? jazeker, Hamburg!

sportieve verplichtingen van dochter L brengen ons volgende week naar Hamburg. met 't Smartje over de Autobahn, hup, naar een apppartementje randje centrum. maar ja, Hamburg, wat doet een mens in Hamburg? bij mij gaan geen bellen rinkelen. grondig gebombardeerd, Reeperbahn, decor van Wim Wenders' Amerikanische Freund met Bruno Ganz en Dennis Hopper, verder kom ik niet. nou, zei iemand die er drie jaar woonde, er zijn veel parken in Hamburg. maar van parken wordt ik niet echt warm. zeker niet eind februari.
dus nu dacht ik mijn lot eens in jullie handen te leggen: vertel mij wat ik moet doen in Hamburg, de hotspots, de te vermijden horeca, de musea, de touristtraps, kortom wijd mij in in de ins & outs, de tips & trucs van een lang weekend Hamburg. komt u maar!

frivoliseer je boekenkast!

apetrots was ik op m'n boekenkast. na jaren volproppen laatst opgeschoond, onnutte frutsels d'r uit, stofvrij, geen stapels meer op over of onder staande boeken, alle boeken strak in 't gelid. het kost een paar uur, maar dan heb je ook wat.
tot ik er gister fijntjes op werd gewezen dat dit 't nog helemáál niet is. dat mijn monnikenwerk hoogstens een mooi begin is. dat ik nu nog even alle boeken moet kategoriseren. en dan op auteursnaam moet alfabetiseren. zodat ik voortaan elk boek in een handomdraai zal weten te vinden. want zo hoort het.
dat wil ik helemaal niet, pruilde ik, mijn boekenkast moet een avontuur zijn, ik wil helemaal niet weten wat er precies in mijn boekenkast staat. of waar. ik wil verrast worden. dat ik als ik boek A zoek, boek B er zo maar bij krijg. omdat ik boek B al jaren uit het oog was verloren. dat vinnik leuk.
maar misnoegen bleef mijn deel. omdat ik frivoliseer in plaats van alfabetiseer. en nu ze het er toch over hadden: staan m'n CD's en DVD's wel op alfabet?
zucht.

het weeralarm van déze week

heee, pssst, kan ik er al weer uit?
ik wacht eigenlijk nog steeds op die vijf, nee wacht: tien, oh nee: vijftien centimeter sneeuw van gister. en op de daarbij behorende totale ontwrichting van de maatschappij zoals wij die kennen. maar als ik op mijn uitkijkkisten naast de noodvoorraad ga staan en voorzichtig door het kelderraam naar buiten kijk zie ik zelfs nog geen minilaagje sneeuw hier voor de deur. en loopt en rijdt alles en iedereen hier nog gewoon vrolijk voorbij, net als anders. dus ik dacht eerst, misschien komt het nog, ik wacht nog even af hiero. maar het duurt nu wel heel erg lang.
dus uh, was dit 't, was dit 't weeralarm van déze week?

weer geen lalo actbngbng

opblaasbaar
ik zal het maar gelijk bekennen, ik kan er toch niet meer onderuit: ik ben een hele domme en hardleerse verkeersdraaideurkrimineel. nee echt, het loopt langzamerhand uit de spuigaten met pakweg de vijfde parkeerbekeuring binnen korte tijd.
lees groot onrecht en hetze er nog maar eens op na.
en neem nou laatst. even naar de Welzorg, volop parkeerplek, keurig geparkeerd buiten de aangegeven invalidenplaatsen, over het hoofd gezien dat het een blauwe zone is, 10 minuten binnen, pats 50 euro.
en gister dan. weer netjes buiten een invalidenplek, metertje extra ruimte houden, niet te krap maken voor de invalide, daar dus over nagedacht, maar daarom te dicht op de hoek, hup 50 euro.
wanneer dringt eindelijk eens tot me door dat er qua parkeren alhier geen sprake (meer) is van redelijkheid maar van zero tolerance? dat je meer respons kunt verwachten van een dooie betonnen muur dan van een rondscooterende parkeerwachtzombie? en wanneer heb ik eigenlijk wél recht op enige lalo actbngbng?

het is zo iets van jouw feestje

voel je dan zo iets van opluchting, vroeg de journalist aan de scheidende schaatser. en nee, het was geen aankomend journalist van een louche kommersjele omroep, maar eentje van zo iets van de NOS. van het alom gerespekteerde NOS-journaal, zeg maar, waarvan je denkt dat ze daar ergens toch wel zo iets van oog hebben voor taalnormen en -waarden. dat ze die dan ook zo'n beetje uitdragen, dus. daar mag je toch eigenlijk best wel van uitgaan, dacht ik zo. ja toch, niet dan? en dan zeg ik: het is natuurlijk zijn feestje, maar moeten we niet zo langzamerhand zo iets van iemand inseinen dat het zo niet langer kan?

mooie rooie voorbagagedrager

kijk,
dat er in de uithoeken van het land al dan niet gewenst aan fietsen wordt gemorreld is nog tot daar aan toe, maar dat de mooie rooie Kronan van zoon J hier in Amsterdam, wijl geketend aan een lantarenpaal, vakkundig en zonder zichtbare beschadigingen van voorbagagedrager inklusief bijbehorende plestik groentenkist wordt ontdaan vind ik toch echt de bloody limit.
dus,
roep ik iedereen op uit te zien naar een signaalrode voorbagagedrager van het kortstondig hippe merk Kronan waaraan vastgeschroefd een zwart groentenkistje (met enige blauwe graffiti) en voorzien van een retromodel batterijgevoede fietsvoorlamp.
de eerlijke vinder wacht een passende beloning!

een ronkend stukje

blow up!
ik kan het niet laten, moet in het kader van af en toe een wat luchtiger toon op deze plek toch even kwijt dat dochter L met 'r dames 1 voor de derde keer op rij nederlands landskampioen zaalhochey in de zaal is geworden. zoekplaatje voor de doordouwers: dochter L met rugnummer 15, ikzelf en partner A in levende lijve ergens rechts boven.

digitaal monument

onlangs werd ik hier bezocht door een buurjongetje van weleer. wat de vraag opwierp hoe die op dit blog terecht was gekomen. simpel, zei ik, gewoon de straatnaam googelen en je bent er al bijna. om dat te bewijzen deed ik dat zelf nog weer. en stuitte ik op een indrukwekkende link.
het deel van de Transvaalbuurt waarin ik opgroeide was in het begin van de tweede wereldoorlog een verzamelwoonbuurt voor joodse gezinnen voordat ze werden weggevoerd naar duistere oorden. voor de zekerheid werden de huisnummers ook aan de binnenkant van de huizenblokken met grote witte cijfers op de muren geschilderd. voor als de bewoners op het moment supreme via de achterkant zouden proberen weg te komen. dat dit de meesten niet is gelukt blijkt uit de lange lijsten in dit digitale monument. met per huis de bewoners en leeftijd en plaats van omkomen. soms met foto, inventarislijst of zelfs stiekem gefilmd deportatiefilmpje. elke stip een gezin.
mijn ouderlijk huis werd in die tijd bewoond door een man, vrouw en twee dochters van 11 en 13 jaar. ze zijn godbetert niet eens bij elkaar in het zelfde kamp geëindigd.

ceci n'est pas hansb!

als voorheen Ietwat te Dikke Man werp ik mij op alles wat maar enigszins het slinken van de zwembandjes kan versnellen. dus toen ik vanmorgen van mijn zorgzame zorgverzekeraar een digitaal testje ontving waaruit ik kan opmaken of ik wel genoeg in beweging kom, ging ik gelijk aan de slag. hee, ik wil ook wel eens een veer in m'n kont.
meer dan 15 kilometer per week op de fiets. poeh, minimaal dertig. honduitlaten? check. één twee of drie keer sporten per week? bingo: drie! traplopen? zeker. meerder uren wandelen of winkelen? piece of cake.
dat kan niet stuk, dacht ik nog, ik beweeg me een end in de rondte, dat wordt minstens een vlag met wimpel. kom maar op met die veer.
scoor ik *#$~grom#**~ net an vijftien van de vijfendertig punten! en de opmerking dat ik es wat meer zou moeten bewegen. wat vaker de stofzuiger moet pakken. attenojeleheine!
nee, die test die deugt niet, hiero, probeer 'm zelf maar: klikkerdeklik en dan naar Beweeg ik wel genoeg onder aan de pagina. maar laat wel even weten wat je scoort. als je durft...

kom maar tevoorschijn Ivo K

als blogjesschrijver neem ik doelbewust het risiko dat anderen lezen wat ik hier neerschrijf. wat op zich natuurlijk een onzinnige bewering is, want als mijn schrijfsels niet gelezen zouden worden hebben ze geen bestaansrecht. dus ben ik blij met elke reaktie in mijn reaktieding, of die nou komt van onbekenden, bekenden of van virtueel bekenden.
zo'n bekende onbekende reageerde gister op een blogpostje van een maand geleden. of ik nog wel wist van de hutten in het Amsterdamse Bos. van altijd tegenwind. van de illegale fietsttocht naar zijn tante in de kop van Noordholland. en dat ie zag dat ik me niet verveelde. was getekend Ivo K.
nou, die Ivo K herinner ik me nog wel, hij woonde in het benedenhuis en inderdaad waren we als jonge jochies ooit tot wanhoop van de verantwoordelijke ouders op een zondagochtend Amsterdam uitgefietst naar verweg. da's nog eens echt jeugdsentiment, dat smaakt naar meer. maar Ivo K komt na pakweg 40 jaar alleen maar even langs, piept zijn hoofd om de deur, zegt hallo en voordat ik wat kan terugzeggen is ie al weer verdwenen. mij achterlatend met niet meer dan een IP-adres dat verwijst naar een provider in New York.
dat schiet niet echt op, Ivo K, dat is erg onbevredigend. dus als je toevallig nog eens langskomt hier, vergeet je dan niet je emailadres te vermelden? alsjeblieft?