fietskrat in zwart

een half uurtje hondlopen in een straal van pakweg driehonderd meter rondom mijn huis levert drie en dertig identieke zwarte kratten op die meestal voorop en soms achterop een fiets zijn gemonteerd, al dan niet beplakt of begrafittiet.
wat zegt dat over deze buurt, wat zegt het over de bewoners en zijn die kratten soms allemaal betrokken van de zelfde groentenboer als waar wij (zesde rij van boven, midden) er één voor viereneenhalve euro hebben gekocht?

werkster m/v

in een advertentie op het amsterdamse ambtenarennetwerk ben ik op zoek naar een prettige, degelijke, zelfstandige m/v poetsvrouw, witte werkster, interieurverzorgster of wat de politiek korrekte term op dit moment ook mag zijn, mits voorzien van referenties.
het levert me vooralsnog twee gemailde reakties op:
kandidaat 1: ik wil wel je huis poetsen hoor. schoonmaken is mijn hobby dus referenties heb ik niet. schoonmaken kan ik heel goed en ben ook betrouwbaar. mail gerust even. groetjes Louise.
kandidaat 2: goede middag met mevrouw van oort. u zoek een poets vrouw nou hier ben ik dan . ik ben acht en vyftigjaar ik hoor wel wat van u groetjes H v Oort.
welke van de twee moet ik nou nemen?

doe de Fon

eigenlijk is dit gewoon een propagandablokje, een stukje onvervalste reklame voor een mooi initiatief. voor Fon dus. waarbij je na aanmelding een social router koopt voor vijf euro (!) plus verzendkosten, waarmee je je breedbandaansluiting openstelt voor andere geregistreerde Fonista's. zodat een draadloos en gratis netwerk van hotspots ontstaat, waar jij als mede-Fonista dan ook weer gebruik van kunt maken. onder het motto van hoe meer zielen hoe meer vrije hotspots. all over the world. overal. zonder kosten. gratis. simpel.
goed doordacht ook. want die La Fonera splitst het WiFi-signaal vanzelf al in een openbaar signaal, waar co-Fonista's na inlog gebruik van kunnen maken, en een beveiligd signaal voor eigen draadloos thuisgebruik.
beleefd aanbevelend!

lees ik net hier dat de kostprijs van die router omhoog gaat: dus tot het eind van deze week vijf euro, daarna bijna dertig.

k-woord

vreemd, het k-woord is nog niet gevallen dit jaar.
vorig jaar rond deze tijd al wel, maar daar zijn we met z'n allen kennelijk zo van geschrokken dat iedereen zich dit jaar vooralsnog gedeisd houdt. toch zijn er voortekenen van een snel naderend k-woordgebruik. zo zeggen ze dat de zomer morgen definitief voorbij is en zag ik gister tussen de vakliteratuur in de wc al een k-special liggen terwijl die vanmorgen weer was verdwenen. ik verwacht dan ook dat iemand nog voor het eind van de week met de onvermijdelijke klassieker zal komen:
zeg, wat zijn jullie eigenlijk van plan met k?

gericht en genadeloos

met Henkie Beems kwam de ommekeer.
rooie Henkie nam na schooltijd vaak naadloos de rol van mijn lagereschoolvriendjes (zie gister) over. daarbij buitte hij een voor zijn leeftijd fors postuur uit om mij om mijn afgeplakte bril te tarten en te treiteren. tot ik 'm een keer tot het uiterste getergd een denderende dreun op z'n gezicht gaf waardoor ie pardoes ruggelings op straat belandde met zijn bril in stukken om zijn neus geplakt. vanaf dat moment wist ik het: altijd van je af slaan, gericht en genadeloos.
nadat zijn moeder met een nog nahuilende Henkie aan haar hand tevergeefs was wezen klagen bij mijn moeder heb ik dan ook geen last meer gehad van de Henkies in mijn leven.

lui oog

als ik vandaag zoon J en later ook dochter L weer over de sportvelden zie dartelen, hup één tegenstander voorbij, soepel langs nummer twee en godallemachtig, ook nog over nummer drie heen, dan zie ik mezelf weer op het speelplein van de Oranje Vrijstaatschool, waar ik altijd moest rennen voor m'n leven omdat ik een bril had met een pleister over één brillenglas geplakt, wat beter zou zijn voor mijn luie oog, maar omgekeerd evenredig slecht bleek voor mijn populariteit.
en dan realiseer ik me dat tijdens die wrede speelkwartiertjes van toen de genetiese basis is gelegd voor hun sprintsnelheid van nu.

burgerlijk ongehoorzaam

ik ben niet echt wars van regelneverij, maar soms gaat het zelfs mij te ver. als er bijvoorbeeld aan de stadsrand al jaren een heerlijkheid ligt waar je je gedurende een wandeling van dik een uur heen en terug één waant met water, wind, wolken en braamstruiken. en dat daar nu plotseling een bord staat waarop rijkswaterstaat claimt dat het hun eigen weg is. verboden voor onbevoegden. volgens artikel 6.
wat nou eigen weg! dan maar burgerlijk ongehoorzaam het pad op. met de wind in de rug en klotsend water links en rechts richting het schelpenstrandje. en met een klont klitten aan m'n kleren gelauterd weer terug. wie is hier nou onbevoegd!

ps: Kaap Kot is van de aardbodem verdwenen...

geveltuin

zeg uh, zegt zij van twee hoog links (da's dus een andere dan haar van één hoog rechts), die geveltuin van jullie kan dus echt niet meer, hè. die katten schijten er in, dus je begrijpt dat ik daar last van heb. en zij van één hoog links ook. die heb er ook last van. dus die geveltuin moet zo snel mogelijk weg, dus.
nou, zegt partner A, dat begrijp ik 'dus' niet. als er iemand last van poepende katten heeft zijn wij dat in het benedenhuis. en jij woont 'dus' op twee hoog (links). dus waar heb je het over. bovendien is het onze geveltuin met onze planten en blijft die geveltuin dus waar ie is. dus. begrijp je wel?
en twee huisdeuren vallen nijdig in het slot.

smartpower

heb ik een hele dag vrij genomen, pimpen we 'm van binnen en van buiten zorgvuldig op, gooien d'r een dure wasbeurt met polishwax tegenaan, stofzuigen 'm helegaar hondenharenvrij, hebben we elke onderhandelingstruuk in rollenspel thuis geoefend, stomen we aldus opgepept en opgedirkt de Smartshowroom binnen, adviseert de verkoopblaag ons nog zeker twee jaar met onze vier jaar oude door te rijden.
kopen we toch géén auto, gaan we wel naar de film.

styroporbolletjes

enig idee hoeveel witte bolletjes er gaan in driehonderdvijftig liter? van die kleine ultralichtgewicht makkelijk verspreidbare milimeterdikke styroporbolletjes? enig idee hoeveel oppervlakte driehonderdvijftig liter van die kutbolletjes innemen als het vullen van de Fatboy misgaat? als je de tuut van de plestik zak per ongeluk te vroeg loslaat? geen flauw idee zeker, hè? alleen maar lachen zeker, hè? omdat we hier tot in lengte van dagen van die vreselijke styroporbolletjes zullen vinden. in naden en kieren. gaten en spleten. onder stoelen en banken. overal! overal! overal!
enfin, het ging gewoon goed.
geen bolletje aan de lucht.
alles in één vloeiende beweging in de zitzak.
maar ik weet nu wel wat ik aan jullie heb!

het knaagt toch

dat ik vandaag even geen zin heb dus.
maar dat het ook wel erg kaal is, zo nix, zo eh nou ja, kaal dus.
onrustig ook word ik er van, steeds weer even kijken of het al minder erg is, maar dat 't dus steeds maar niet klopt, die leegte.
dus dat ik dit daarom maar even opnoteer, om het wit op te vullen.
verzin ik morgen wel weer een stukje verleden. of een gemoedstoestand. daar doe ik niet moeilijk over. schud ik zo uit m'n mouw.
maar vandaag dus even niet.

dutbehoefte

mijn dutbehoefte is groter dan ie voor de vakantie was.
terwijl ik me eerst al 's ochtends steeds moeilijker losscheur uit de nachtelijke slaap en ik 's avonds steeds vroeger in bed beland, zogenaamd om nog wat late avond televisie te kijken. zogenaamd, want meestal val ik binnen vijf minuten Pauw & Witteman in een diepe slaap. en daar tussendoor dus die dutbehoefte. liefst als ik thuis kom van een dag hard ambtelijk werken, nog voor het avondmaal (met of zonder spekjes).
twee mogelijkheden: ofwel ik lijd aan een slopende ziekte danwel sta ik nu echt op de drempel van het bejaardendom.
ik hou het vooralsnog op het laatste.
de beste van twee kwaden...

thema uurtjes

dankzij een bijzin in een blogje van haar ben ik de komende tijd zoet met het beluisteren van vooralsnog 25 uur radio gepresenteerd door de Dylan zelf. hij heeft een wekelijkse radioshow op een satellietstation en laat zijn muziekkeuzes horen op basis van wisselende themaas. een dwarsdoorsnede van de amerikaanse muziekgeschiedenis gelardeerd met persoonlijke anekdotes, met enig geduld maar eenvoudig hier te downloaden.
binnenkort fietsend door Amsterdam te horen in de witte oordopjes van m'n al weer drie weken geleden bestelde maar nog steeds niet gearriveerde Ipod Shuffle met inscriptie.

update: toegang tot downloaden sinds gister alleen nog na een simpele registratie...

hoofdzaken

vannacht droomde ik dat mijn hoofd er af moest.
het leek me een praktiese oplossing omdat ik niet echt lekker lag in bed. half waakslapend heb ik uiteindelijk toch maar het extra hoofdkussen onder m'n hoofd weggehaald. dat hielp ook.

ik wil ook wel eens uit een kast

als heterosexuele monogame witte westerse man heb ook ik zo mijn problemen. zo wil ik ook wel eens uit een kast komen. opdat ik me eindelijk eens gewoon durf onder te dompelen in de snoeiharde mix van dreunend geluid en hersenspoelende visuele effekten (de ultieme vloeistofprojekties) met een hartslag gelijk aan het pompende ritme van de beats van een dance sensation white of welja, desnoods black.
ik ben alleen bang dat er aan de kassa een omgekeerde leeftijdsgrens wordt gehanteerd tegen ontaarde ouwe lullen die zo nodig uit de kast willen komen. en ik me zal moeten blijven behelpen met af en toe een DVD of een documentaire.
maar serieus, off the record en breng het een beetje voorzichtig: tot welke leeftijd kun je je met enig fatsoen nog vertonen bij een dance event?

Nuon, nu ook meedenkend

toen de CV-monteur vanmorgen voor de derde keer binnen een week onze haperende CV-ketel kwam bekloppen, konstateerde hij dat het niet aan de ketel lag maar aan een te hoge gasdruk. een defekte B-klep in de gasmeter, zei de monteur, u moet Nuon bellen.
nou heb ik een hoge Nuon-allergie (hier en hier), maar met een gratis storingnummer en het intoetsen van mijn postcode kreeg ik zo maar direkt de juiste man aan de lijn.
of ik een afspraak bliefde of dat het urgent was, vroeg-t-ie, want als 't urgent is staan ze binnen twee uur voor uw deur. of 't ook overmorgen vroeg kon, vroeg ik terug, want dan komt jullie elektra-afdeling al een nieuwe meter plaatsen. dat dat niet hetzelfde was, gas en elektra, zei-t-ie toen, maar dat ik dan beter overmorgen 's ochtends heel vroeg opnieuw kon bellen en dan moest zeggen dat 't urgent was, want dan kwamen de mannen van het gas binnen twee uur en dat was dan gelijk met de mannen van de elektra die toch al kwamen.
kijk, en dát vinnik nou zo ontroerend inventief, dat ik van af nu weer helemaal om ben qua Nuon.

hetze

blaas op
jarenlang rijden we probleemloos rond in het zwarte Smartje. altijd volgens de regels, nooit geflitst, nooit een bon. tot onlangs, twee op één dag, min of meer terecht.
komt partner A net schuimbekkend thuis. heeft ze een bon voor onbetaald parkeren bij haar werk. schrijven ze dat ze geen kaartje of iets dergelijks hebben aangetroffen. terwijl de vergunning klip en klaar overduidelijk zichtbaar aan de voorruit hing.
hebben we dus een probleem, want hoe toon je aan dat de vergunning er wel degelijk was, terwijl zij zeggen dat ze niets hebben gezien?
ik zweer het je, het is een hetze!

update: alle autoos van kollegaas met een bedrijfsvergunning blijken bekeurd. kennelijk kontroleren de kontroleurs alleen nog elektronies en zijn ze blind voor papieren vergunningen...

Alzheimer

dat ik hier en daar wat namen vergeet: soit.
dat ik soms de namen niet meer weet van verweg-kollegaas: het zij zo.
dat ik steeds weer niet op de naam van de zelfde min of meer direkte kollega kan komen: lastig.
maar dat ik van een routebeschrijving hardop voorlees dat we linksaf moeten terwijl er toch duidelijk rechtsaf staat is ronduit zorgelijk. nog los van de honderden meters die we daardoor fout berg op lopen. en weer terug berg af. maar ehtw ordt zelfs huwelijkskrisisachtig ernstig als ik na een half uur rechtsaf doe waar toch echt linksaf geschreven staat. lees ik verdomme dus weer het tegenovergestelde van wat ik zwart op wit zie.
en hier dan, nota bene een paar regels terug in dit blogje, waar ik ehtw ordt schrijf terwijl ik het wordt bedoel.
ik vrees een vroege staat van Alzheimer.

groeten uit Limboland

Eijsden om precies te zijn. aan de Maas. op het terras van Du Transvaal. ondergaande zon boven Belgie aan de overkant. eindelijk aan de wijn. na vijf uur wandelen langs boomgaarden en holle wegen. ja, ze hebben het hier goed voor elkaar, in Limburg, ook met het weer en zo. nu nog een goed restaurant en dan soezend en doezelend eerste klas terug sporen naar de grote boze stad. leve het goede leven!

groot onrecht!

het is toch algemeen bekend, dacht ik, dat wij erg oppassende gezagsgetrouwe en buitengewoon brave burgers zijn. zo zijn we bijvoorbeeld lief voor de medemens, goed voor de dieren (behalve voor muggen en muizen binnenshuis, daar hebben we een broertje dood aan) en stemmen we altijd trouw op een fijne groensociaal georiënteerde partij. hoe oppassend wil je het hebben?
mogen wij het dan als een groot onrecht beschouwen dat wij op 20 september ten eerste een parkeerboete van 46 euro 10 krijgen vanwege het parkeren om de hoek waar onze parkeervergunning net niet geldt omdat het een tiencentperuurwinkelparkeerzone is waar wij even geen dubbeltje in de parkeermeter hadden gegooid en ten tweede naar nu blijkt een uurtje later die zelfde dag op weg naar het bos met hond Z een overzichtelijke kruising zonder enig naderend verkeer stopbord B7, bijlage I RVV 1990, zouden hebben genegeerd wat ons een boete van 75 euro rond oplevert?
binnen een uur, twee boetes, honderdeenentwintig euro en tien cent.
daar valt toch niet tegen op te werken?

ambtenaren dagje uit

ik herinner me vaag een architectuurrondwandeling over Sporenburg en het Java- KNSM- en Borneo-eiland. veel architectennamen, gestempelde panden, thematuinen en verspringende raampartijen. een twee halve-broodjes-lunch in het Lloydhotel. en veel, heel veel witte wijn in de TIP-kookschool. en dat we na intensieve kookarbeid om vier uur al aan tafel zaten. godbetert!
wij ambtenaren zijn eigenlijk net gewone mensen.

van die dingen

dat je dus van je werk komt en netjes bij groen licht oversteekt met je fiets op het fietspad. en dat er dan gelijk twee tegemoetkomende tegenfietsers dwars doen. en je uiteindelijk rustig verder fietst en er van de stoep een luie stadsfiets zonder op of om te zien vlak voor je het fietspad op schiet. en dat er dan nog geen klein stukkie verderop een uit een garage komende auto bewegingsloos het fietspad blokkeert. en dat je daar dan omheen slalommeert en er een vrachtauto illegaal het fietspad op komt, vlak voor je, heel langzaam. dat je dan bijna bij de brug bent en er een rits buitenlandse huurfietsers over het hele fietspad uitwaaiert. dat je dan dus krap aan tweehonderd meter hebt afgelegd en dat je dan peinst: oei, kom ik wel heelhuids thuis?
maar dat je dan denkt aan die 80-jarige man die gister om de hoek rustig op z'n brommertje reed en geveld werd door een bouwsteigerplank die van een bouwwerk afviel. zo maar, vanuit het niets. dat je dan denkt: mwah, ik heb in ieder geval nog enige controle over wat er op mijn pad ligt. totnogtoe. en dat je dan fluitend voortfietst.
van die dingen dus.

lepelrekjesoorlog

wij zijn in oorlog.
om het lepelrekje. of eigenlijk om het pannenrekje. het rekje voor de mooie roodkoperen dure franse sauspannetjes en idem koekepan. daar heb ik vorige week de aangroeiende verzameling kooklepels en aanverwanten van verwijderd. tot groot ongenoegen van partner A. want die lepels waren nog van d'r moeder, dus onaanraakbaar, of ze nou bruikbaar zijn of niet.
dus kom ik 's avonds later thuis dan zij, dan hangt die hele onnutte bups er weer. is zij 's ochtends eerder weg dan ik, dan verstop ik ze schielijk in de kelder. zodat we nu in een zwijgende psychologiese patstelling verkeren. (hm, 'een zwijgende psychologiese patstelling', die moet ik onthouen).
ik denk dat we een mediator nodig hebben.
of gewoon in therapie moeten.

sprinkhanen

ik zeg nog tegen partner A, ik zeg, we kopen konservatief in deze week, geen bulkaankopen en minimaal beleg, zeg ik, want we slaan altijd in alsof zoon J en dochter L nog thuis wonen.
dus uitgerekend deze zondag strijkt het kindergebroed kort vooraangekondigd met aanhang neer in huize hansb in afwachting van een voedzaam maal. en een drankje. en een hapje bij het drankje. en een toetje. uitgerekend dit weekend, ons eerste basispakketvoortwee-weekend.
maar ja, het blijven toch je kinderen hè, dus je improviseert, je klopt wat op en vele kleintjes maken groot. en morgen doen we de weekaankopen gewoon nog eens dunnetjes over.
leermoment: hij wie kinderen heeft heeft altijd een degelijke voorraad noodrantsoenen in huis.

strekdam

vanaf het kennelijk in ongebruik geraakte Kaap Kot loopt een drie kilometer lange strekdam het IJmeer in. drie kilometer lang, zes misschien zeven meter breed, dicht begroeid met bramen en ander laag struikgewas, hier en daar een boom. links in de verte Durgerdam, rechts iets dichterbij IJburg. onderweg op het smalle pad slechts een afgekloven kop- en staartloze polsdikke paling en een door vliegen aangevreten molletje.
en aan het eind, glorieus en prachtig, omlijnd door wijdse hollandse luchten en onstuimig schuimkoppend water, ligt een idyllies tweepersoons schelpenstrandje.
eh, daar wou ik het eigenlijk bij laten voor vandaag.

het zonnetje in huis

klikkerdeklik
zal 't een paar dagen regenachtig zijn. somber donker grauw grijs depressief makend naargeestig klam zeikweer. kan mij 't bommen. gooi ik er toch gewoon een lekker zomerluchie tegen aan? en hee, het is al weer bijna voorjaar...

wachie

en als er dan zo'n grote ijzeren graafhijskraan met van die ijzeren ratelende rupsbanden de straat in kwam, dan wist je dat het eindelijk ging gebeuren: de straat ging open, de klinkers en stoeptegels er uit.
en dan bleek dat onder die klinkers en stoeptegels gewoon het strand lag. om domweg te graven, om een wilde racebaan voor je autoped te maken, om een kasteel te bouwen van los gestapelde stenen. nou ja, het mocht eigenlijk natuurlijk allemaal helemaal niet, dus was er altijd wel een wachie die ons rottige straatkinderen moest wegjagen. maar dat maakte het alleen nog maar spannender.
en aan het begin van de straat stond een roodwitgeblokt hek. met een olielantaren. die moest dan 's avonds door het wachie worden aangestoken. en dan maakte wij die weer uit. en hij dee 'm weer aan. wij weer uit, hij weer aan, uit, aan. tot we moesten bovenkomen om te eten.
ik zie nu nooit meer kinderen spelen in opgebroken straten.

baas in eigen blog

het is pas begin oktober, maar nu al weet ik welk losse blogje dit jaar het meest gelezen zal zijn op dit weblog: poolse meisjes.
elke dag triggert die titel kennelijk een aantal verhitte bezoekers via een zoekmachine om er eens een kijkje te nemen. waarop ze naar ik aanneem teleurgesteld en onbevredigd weer afdruipen, want mijn poolse meisjes zijn nauwelijks opwindend te noemen.
maar goed, het bevalt me helemaal nix dat juist de poolse meisjes onder valse voorwendselen mijn populairste blogje dreigt te worden in 2006. daarom dacht ik dat als ik hier nou een paar linkjes naar andere ook echt wel leuke stukjes van mijn hand plaats, waar jullie dan weer kwasi geïnteresseerd op gaan klikken, dat die stukjes statisties gezien misschien dan nog wel boven de poolse meisjes uit kunnen komen. een puur wetenschappelijk experiment dus. om te bewijzen dat het niet (alleen) om poolse meisjes gaat in het leven.
dus ik prik nu lukraak in mijn blogjes en jullie klikken even hier of hier.
baas in eigen blog!

monatuitje

ben ik nou gek of hoe zit 't.
zo'n modern drinktuitje op sappak of melkpak is volgens mij eenduidig hanteerbaar: met de drinktuit naar je toe gericht wordt immers het maksimale drinkkomfort bereikt. dat is dus logies en ik kan het weten want ik ben een man.
partner A daarentegen zette deze zomer rustig telkens weer de tuit zijwaarts aan de mond. niet alleen een buitengewoon vreemd gezicht, maar ook erg onhandig qua vloeistofdoorstroombaarheid.
zie ik gister in een mona reklamespotje drie vriendinnen in een roeibootje, waar in het laatste shot de hoofdvriendin eigenwijs gulzig aan een monamelkpaktuitje lurkt. ook zijwaarts!
is dat iets typies vrouwelijks of zo?

Adèle

mevrouw Bloemendaal, mevrouw Bloemendaal, deze kant op alstublieft, even lachen, wilt u even wat dichter bij elkaar gaan staan, mevrouw Bloemendaal, ja, ook even deze kant, ja, dank u wel, mevrouw Bloemendaal, alstublieft mevrouw Bloemendaal, smile, nog even hier graag, dank u wel!
na de uitreiking van de Blijvend Applausprijs stond de foyer van de Kleine Komedie gistermiddag stampvol met in het midden de gevierde diva en haar gevolg, omringd door een batterij aan fotografen en de finefleur van de bekende nederlanders. enfin, zie zelf maar, er staan er een paar op dit duistere filmpje. die duttende man daar op het eind, dat is toch niet...?

extra! extra!: uw jongste verslaggever staat op de opblaasbare foto onder in het aanklikbare Telegraaf-artikeltje. kijk maar, links achter de diva!

challe

niets is lekkerder dan een zondagochtendontbijt met een versgebakken knapperige challe met maanzaad van de joodse bakker op de hoek. kopje thee aan mijn kant van de tafel, kopje koffie aan de overkant, glaasje verse jus erbij, pitjeskaas, tonijnsalade, zachtgekookt biologies eitje, het leven is mooi.
vooruit, één klein smetje dan.
de zondagsbakker verkoopt z'n challes in twee maten: een grote (724 gram) voor twee euro zeventig en een kleine (365 gram) voor twee euro vijftien. die kleine kost dan dus 59 cent per ons, terwijl de grote omgerekend op niet meer dan 37 cent per ons komt.
nou hebben we met z'n tweëen eigenlijk genoeg aan de kleine maat. maar liever nog gooien we de oudgeworden helft van de grote challe in de loop van de week weg dan dat we relatief te veel betalen voor de kleine maat.
de prangende vraag is nu natuurlijk wie hier uiteindelijk het meest bij wint.

kloink!

eerst hoorden we een harde KLOINK!, direkt gevolgd door een helder RINKELDEKINK! en een aarzelend STEUNKREUN!. en toen vonden we dit op de weg. met aan de ene kant een scherpe verse breuk, aan de andere kant een platte ouwe breuk. geen idee wat het is. een beugel? een stuk van een veer? en dan: is het essentieel voor de auto? hield het de hele voorwielophanging misschien wel bij mekaar? je weet het niet, je weet het niet. ik beschouw het als een vingerwijzing: hoogste tijd voor een nieuw modelletje.

trend!

hier toont ons favoriete model A de afghaanse winterjas.
de lichtgekleurde op authentieke wijze gelooide huid is langs de jasranden en de mouwen afgezet met een kokette witte vacht. voor het ultieme draagcomfort bevindt de originele vacht zich nog aan de binnenzijde van de jas. op deze wijze kan de jas ook probleemloos binnenstebuiten worden gedragen. merk op dat de lokale geitengeur uitstekend bewaard is gebleven. de ware liefhebber draagt de jas dan ook bij voorkeur tijdens regenachtig weer opdat de penetrante geur nog beter tot z'n recht komt.
onder deze kwalitatief fraaie afghaan draagt model A een kekke blauwwitgestreepte tuinbroek met brutale lederen breteleinden en daarbij modieuze klompschoentjes.
helaas zijn er gezien de huidige machtsverhoudingen en het internationale wapengekletter in Afghanië en omstreken enige logistieke problemen ontstaan waardoor de levering van de jassen ietwat stokt. desgewenst plaatsen wij u echter graag op onze wachtlijst.

Pirotti

vanille, aardbei en banaan had ie, dacht ik. misschien vergeet ik een smaak, misschien had ie ook citroen. maar dan had je het wel gehad, bij Pirotti op de Beukenweg. een dubbeltje voor een bolletje. die met die pet deed het ijscokarretje in de buurt, zo rond etenstijd. die grote dee de ijssalon. dat was Pirotti zelf. een chagerijnig en ongeduldig man, herinner ik me. blijkt die met het petje de (schoon)vader van Pisa met de vierentwintig smaken op het Scheldeplein, die aan zijn schoondochter nog wel eens verhaalt over zijn chagerijnige partner van destijds.
opgelucht dat er dus nog nix mis is met mijn langetermijngeheugen, lik ik aan het smeltende kom, hoe-heet-die-smaak-ook-weer eh, eh, lijkt op wortel, eh, mierikswortel, eh nee, wacht: GEMBERijs dat over de oubliehoorn puilt.

onwillige liften

vanmorgen weer eens ruzie met de liften op mijn werkplek. kom ik aanlopen staat er een lift klaar, druk ik op het deuropenknopje gaat de deur niet open. net dat ik begin te stampvoeten gaat er een deur van een andere lift open, een lift die even te voor nog onderweg was naar beneden. waarom?
kom je aanlopen staan er twee liften op de vijfde verdieping, vertrekt er net een lift van de begane grond. dan komt er niet een snel van de vijfde aangesneld, neen, dan moet je wachten tot de net vertrokken lift weer terug is. en vice versa van bovenaf natuurlijk. waarom?
daar kan ik me nou druk om maken.

voor Anneke

waterkoker

het is algemeen bekend dat ik pietluttig ben op het gebied van het aanschaffen van huishoudelijke artikelen, hoewel ik me zelf liever een bewust konsument noem. hoe het ook zij: wat ik in m'n hoofd heb heb ik niet in m'n kont, ik weet wat ik wil en ik reis desnoods de halve stad af (en het halve land als het moet) om precies datgene in handen te krijgen wat ik hebben wil.
dus toen mijn ooit zorgvuldig geselekteerde en geliefde waterkoker definitief uitviel wilde ik het liefst eksakt de zelfde terug, want mooi, kompakt anderhalf liter bolletje van Rowenta en perfekt passend bij de andere apparaten in de keuken. blijkt ie niet meer gemaakt te worden, oud model, niet meer leverbaar. want ook waterkokers moeten elk jaar vernieuwd en verbeterd, elk jaar een nieuwe ontwerper, een nieuwe lijn.
zodat ik opnieuw winkel in, winkel uit moest met partner A aan mijn zij. op zoek naar een waardig vervanger. maar partner A begrijpt me niet, zij had het liefst de eerst de beste plestik waterkoker bij Blokker gekocht. dan zet ik natuurlijk helemaal m'n hakken in het zand. da's dus logies. en zo kwam het dat ik om vijf voor vijf gistermiddag stootte op de Russel Hobbs Montana. enne, euh, nou ben ik gelukkig.

au suivant

klik op pijltje
tja, Brel, wat moet ik zeggen. ik wist met mijn HBS-frans eigenlijk nooit precies wat ie zong. flarden tekst verstond ik hier en daar, de rest humde ik maar wat mee. de muziek an sich en zijn expressieve manier van zingen vond ik al mooi. mooi genoeg om zo wat z'n hele werk op plaat, cd of mp3 te hebben.
en toen was er YouTube. waar delen van een konsert in Het Huis met de Pilaren in Bergen-NH (voorjaar 1964) zo maar chansongewijs te bekijken en te beluisteren zijn. ondertiteld met de vertalingen van Ernst van Altena. zodat ik eindelijk kan zien wat ie zingt.
er gaat een wereld voor me open.

in het nederlands (maar niet synchroon) door Jeroen Willems
tijdens Brels laatste konsert in 1967, spaans ondertiteld

langharig én kortzichtig

opblazen!
kijk nou toch: die groffe laarzen! dat strakke tweekleurige teeshirt! die zware riem! dat haar die dunne armjes die strakke broek! en die lichaamhouding die uitschreeuwt dat ie er liever niet had gezeten, op die ongemakkelijke stoel bij die bolpotige tafel met dat glaasje prik op dat gebreide tafelkleed. één en al verzet. één brok alles moet anders. eind jaren zestig, nog geen twintig jaar oud.
ik kan het weten,
want die jongen,
dat was ik.

familiebanden

klikkerdeklik
vond een foto van een trouwpartij eind jaren zestig. op z'n Rotterdams inklusief hoogpolige suikerspin. godzijdank is het familie van partner A, dus aangetrouwd. en aangetrouwd wordt nooit eigen. daar ben ik wel eens blij om, dat je daar niet verantwoordelijk voor bent. want je zoekt ze niet zelf uit, hè, je krijgt ze er zo maar bij. nou ja, je eigen familie kies natuurlijk ook niet zelf, maar da's toch anders. je weet immers niet beter.
ho, wacht even, ik krijg hier een dringende interventie door van partner A: de dame in kwestie was een vriendin van een vriend van de vele jaren later ook door mij aangetrouwde familie. waarmee partner A haar familiehanden in onschuld wast.
waarom dan toch die foto bewaard?

suikerzakjes

ooit spaarde ik suikerzakjes. in de tijd geplaatst was dat na de sigarebandjes, maar voor de speldjes. en net als bij de sigarebandjes was ik voor de aanwas van mijn verzameling afhankelijk van bevriende sigarenrokers cq horecabezoekers. opa's en omes dus. waardoor mijn kollektie beperkt bleef tot de suikerzakjes van de vaste pleisterplaatsen van die omes en opa's. zodat ik al snel mijn toevlucht moest nemen tot in sommige winkels aangeboden suikerzakjespaketten. dat waren suikerzakjes waar nooit suiker in had gezeten, maar met een grote variëteit aan opdrukken. zo leek het uiteindelijk nog heel wat, die verzameling. had ik zelfs zakjes uit New York en Parijs. en deze, van de PvdA. hoewel het best zou kunnen dat die echt besuikerd is geweest, want destijds stemden ze thuis nog op die partij.

Albatros

de afgelopen jaren lag ie hoog en droog in de kelder, ver weg van de jaarlijkse hektiek van inpakken, opzetten en afbreken. min of meer verbannen na de aanschaf van het Volkscampertje. werkeloos opgerold op een hoge kast. vocht- en muisvrij, maar toch, hij lag daar maar. en dat begint dan toch te knagen. kwijnde ie niet weg? was het doek nog wel goed? de palen niet weggeroest? het weer niet in het grondzeil? zou ie niet weer eens lekker opgezet willen worden? met z'n vijftig haringen om zich heen. z'n hoge middenmast. z'n kekke zijstukken. en zijn luifeltje.
gister gooiden we 'm achter in het Smartje. met al z'n vijfendertig kilo. naar de dagcamping in het Amsterdamse Bos. waar ie na een half uurtje glorieus mooi en strak stond te zijn. zestien jaar oud en zonder mankeren klaar om weer op reis te gaan. dus hebben we 'm beloofd dat ie volgend jaar met het Volkscampertje mee mag. en toen moest ie even wenen.

bonusblogje op de zondagnamiddag

klik!
kijk, daar val ik nou voor, voor zo'n muurtje. daar is goed over nagedacht, eeuwen van ervaring zitten er in. en stenen die toevallig in de buurt lagen. grotere stenen, kleinere stenen, plattige stenen. ogenschijnlijk struktuurloos, maar moeiteloos in staat om tijd, weer en wind te trotseren.
ik hou d'r over op voor ik echt sentimenteel word.

slagersjongensdeuntje

ik word al weken achtervolgd door een kort en pakkend riedeltje dat steeds onverwacht fluitend voorbij komt. en als ik het iemand hoor fluiten neemt een ander het een stukje verderop ook nog weer even zo makkelijk over. alsof het een lopend vuurtje is. zodat het zich inmiddels onwrikbaar in mijn hoofd heeft vastgezet. het begint ongeveer als fuu fuu, fuu-fuu-fuu. en dat dan dus fluitend. hoog laag, hoog-hoog-laag. gek word ik er van. niet in de laatste plaats omdat ik geen idee heb waar het vandaan komt. deoreklame? soaptune? radiojingle? slagersjongensdeuntje? voor mijn gemoedsrust moet ik het weten. zodat ik het uit m'n hoofd kan zetten. en het kan vergeten. help?

update: zie http://www.youtube.com/watch?v=ZO9xUKgTnxc&mode=related&search=
(met dank aan Cockie )

gevallen vrouw

in een luisterende groep meisjes- en jongensstudenten viel een vrouw spontaan om, gestrekt op de grond, pardoes uit stilstand voorover, als een gevelde boom. ik was in een museum voor moderne kunst en dacht dat het er bij hoorde, een performance of zo, shock art terwijl u luncht. ik konsentreerde me dus weer op AirWorld, design in de luchtvaart, een tentoonstelling als een jongensdroom. met echte vliegtuigstoelen, ouwe luchtvaartreklamefilms, modieuze stewardessenpakjes en een hele serie zorgvuldig ontworpen cabinebestekken en -serviesgoederen. nostalgie en toch verantwoord. de gevallen vrouw was intussen op een burostoel op wieltjes gezet met een groot glas water in haar hand en een ijszak op de bult op haar hoofd. ze keek nog wat wazig. ik denk dat het toch geen performance was.

state of mind

opblaasbaar
ik kom niet meer op gang. ik zucht voornamelijk veel en ik staar. negeer dringende taken. zie er druk doende uit, maar produceer nix. hangen doe ik ook. en wachten. ik hang en wacht tot het beter gaat. misschien worstel ik ook wel, weet ik veel. ik woel en draai in ieder geval vaak. in bed dan. en ontlopen natuurlijk, ik ontloop zo langzamerhand allerhande verantwoordelijkheden. volgens mij begint het op te vallen. val ik binnenkort door de mand. heb ik m'n krediet verspeeld. ik weet wel hoe het komt. ik ben gewoon onthecht. dan laat je al snel de boel de boel. verwilder je ook. laisser faire en zo. als ik om te beginnen nou eens naar de kapper ga...

ons dagelijks brood

beker verse soep bij de soepwinkel? small, medium, large? pijnboompitjes, zure room, koriander er op? broodje pittige fetasalade bij de griekse hapjeswinkel? sla en olijven? surinaams broodje pom bij de Tokoman? met zuur en peper? of een broodje moksi meti? maanzaadbagel met tonijnsalade bij de bagelwinkel? brownie er bij voor toe? italiaanse ciabatta bij LaPlace? warm of koud? vers gesneden vette fritten van het plein? satésaus, mayo, oorlog? hollands broodje gezond van de warme bakker? met salami, kaas, brie, ei, ham of een kombi? broodje indische bal bij de ietwat verre lunchroom? pistolet of bolletje? broodje makreel bij de visboer? peper, zout, ui? afgebakken broodjes bij de AH met ouwe kaas? één plak, twee plakken? broodje falaffel met alles d'r op en d'r an? meenemen of hier op eten?
keuzes, keuzes, keuzes. het zware juk van het werken in het centrum van Amsterdam. elke dag weer: waar haal ik m'n lunch en wat haal ik daar dan? bij zoveel ooft, bij zoveel vruchten, moet men bij de keuze bijna zuchten. ik sla vandaag maar eens over.

palio

klik op pijl
ik kamp met een chronies gebrek aan blogwaardigheden. zodat ik noodgedwongen terug moet grijpen op eerdere belevenissen. de palio bijvoorbeeld. paardenrace op het centrale plein te Siena. dat doen ze daar al jaren. al eeuwen. tien contrades strijden om een vaantje. elke contrade een eigen paard. drie rondjes om het plein. het eerste paard dat aankomt wint, met of zonder berijder. wij waren drie dagen te laat. zodat we het moesten doen met de dagelijkse zegetocht van de winnende contrade. met trommels, vaandels en gezang. en zingende vrouwen. met identieke sjaaltjes om. en een lief klein meisje meeklappend op de arm van haar moeder. waar ik niet op in kon zoomen omdat mijn kamera dat niet kan. zo is er altijd wat. het is sowieso een beetje een saai filmpje. kijk dus ook eigenlijk maar niet. this blog will selfdestruct after 45 seconds... ( vrij naar Maxwell Smart, agent 86 in Get Smart)

kiekje

Vathia, Mani
als amateurkiekjesmaker heb ik geen hoge pet op van mezelf kwa kunstzinnig en kwalitatief verantwoorde fotoos. maar dank zij de digitale fotografie zit er in de gigantiese plaatjesbrij die ik zo nu en dan over m'n gezinsleden uitstort altijd wel een foto bij waarvan je denkt: hee, heb ik die foto gemaakt, met die uitgebalanceerde kleur, die krachtige kompositie?
zoals deze dus. vinnik zelf dan. beetje bijna expressonisties met die onverwachte lichtdonkervlekken en de grof gepenseelde huizen. nou ja, je begrijpt wat ik bedoel.
ik ben er alleen nog niet uit welke versie de betere is. de originele wat lichtere of de digitaal opgewaardeerde. zacht of hard. vaag of helder. hm, kweenie. iemand?

lekke band 85 euro

ik heb een lekke achterband maar ontken dat gegeven eigenlijk al de hele week. dus pomp ik 'm 's ochtends op, rij snel naar m'n werkplek, pomp 'm aan het eind van de middag weer op en rij snel naar huis. nix aan de hand, zo kan ik nog weken doorgaan.
ware het niet dat ik daar plotseling als een berg tegen opzie, tegen dat dagelijks twee keer oppompen. dus kom ik net van de fietsenmaker: tja, dat achterbandje is ook wel erg glad, meneer. en die ketting is uitgelubberd, tandwiel te puntig, remblokjes afgesleten. we lopen 'm na, smeren hier en daar wat bij en morgen na vijven istie klaar. en dat kost u, effe kijke, plus vijf, min drie, zes onthouden, drie en tachtig euro vijftig.
kijk, dat valt dan weer mee, nog geeneens vijfentachtig euro...

waterskiën

klik op pijltje
hij was al met al dik een uur bezig geweest. eerst het bootje van de ligplaats naar de kant getrokken. dan naar een ander bootje voor een goeie lange waterskilijn. andermans lange lijn bevestigd aan z'n eigen bootje. opa er bij. uitgeprobeerd of de lange lijn niet in de motor zou kunnen komen. dochter in reddingsvest gehezen. waterskis aangemeten. oom er bij. uitgebreide instrukties aan dochter. lange lijn toch maar weer anders. dochter dobberend op d'r rug met de waterskis rechtop uit het water stekend. motor starten. motor uit. benzinetank vullen. nichtjes er om heen. uit het water. in het water. de eerste waterski-les kon beginnen.
en toen stapte ie op iets scherps.
grieks drama, einde oefening, operatie afgeblazen, dochter pissig, waterskis achter de heg, bootje terug naar de ankerplaats, start van het filmje.

de buuf geeft antwoord

lieve buuf,
wat goed dat je tijdens onze vakantie het aanzien van de voordeur hebt aangepakt. de voordeur is immers het visitekaartje van het pand en het verlopen gehaakte gordijntje achter de raampjes van onze gemeenschappelijke toegansdeur kon inderdaad echt niet meer.
jammer alleen dat er nu zo'n depressief ogend groenig geblokt eksemplaar voor in de plaats is gekomen. jammer ook dat het ondoorzichtig is, zodat we van binnenuit niet meer kunnen zien wie er voor de voordeur staat. jammer dus dat je het zo nodig twee dagen voor we terug zouden komen moest veranderen. bovendien, was jij het niet die ons diverse keren fijntjes heeft laten weten dat wij als benedenhuisbewoners verantwoordelijk waren voor het schoonhouden van het toegangsportaal? valt daar de raambekleding dan niet onder?
en nu we het er toch over hebben: wil jij je werkster vragen de deurknop en de brievenbus wat minder fanatiek met koperpoets te bewerken zodat het houtwerk er om heen niet meer wit uitslaat? en wil je voortaan niet meer zo neo-onderdanig bij ons aanbellen met een of ander knullig klachtje over een onbenullig piepje of een kraakje terwijl je één en al ik-ben-zo-veel-beter-dan-zij kouwe kak uitstraalt? met je ouwe LAT-relatie. je verlopen zonnebankbruin. je parfumwolk die nog minutenlang nawalmt. je getoupeerde geverfde haren. je in en in hollandse helderheid.
enfin, zullen we het huidige gordijntje in goed overleg alsnog vervangen door een neutraler en doorzichtiger versie? ik dacht zelf aan iets vitragerigs. doei! je buum.

lieve buurvrouw...

hij had de zomer goed doorstaan, konstateerde ie tevreden. niet alleen was de licht bollende buikstreek door de griekse zon poepiebruin geworden, zodat het geheel sowieso wat beter oogde, maar er waren daadwerkelijk geen kiloos bijgekomen. de weegschaal gaf zelfs minder aan dan voor de vakantie. nee, de Ietwat Te Dikke Man had het nu goed in de smiezen: al die maanden ploeteren op die roeimasjiene konden niet op tegen een paar weekjes vakantie in een warm en zonnig land. hij moest gewoon wat vaker op vakantie dan kwam het allemaal goed met dat zogenaamde overgewicht.
jammer alleen dat de Bemoeizuchtige Buurvrouw tijdens zijn afwezigheid het ouwerwets gezellige gehaakte gordijntje voor de gezamenlijke voordeur zonder enig overleg had vervangen door een ondoorzichtig groenig geblokt gevalletje.
alsof zijn smaak er niet toe deed. alsof ie door zijn spontane gewichtsafname onzichtbaar voor haar was geworden. dat kon ie dus niet over z'n kant laten gaan. daar moest ie maar eens een vilein buurman-aan-buurvrouw-briefje aan wagen: lieve buurvrouw...

nog meer enge beessies

opblazen!
een ander halfvermolmd paaltje.
de veldslag in volle gang, de korte voelsprieten tegen de lange voelsprieten. de korte voelsprieten zijn aan de winnende hand, want beheersen de top van de paal. kom er dan nog maar eens op als onderkruiper. en god, wat istie eng, die korte voelsprieter. kijk die vlijmscherpe gevechtsstekels op die poten nou toch! brrr!
maar ja, morsdood, allebei. voor eeuwig vastgeklonken aan die paal. tot ze tot stof zijn weergekeerd. amen.

enge beessies

blaas op!
ongetwijfeld op weg naar een krekelveldslag, tot de tanden bewapend, onvervaard en uiterst bloeddorstig. ware het niet dat er essentiële onderdelen ontbreken: hier een poot, daar een voelspriet. en ie ook wel erg rustig blijft zitten, als versteend, stil.
dood als een pier, op een vermolmd paaltje.