nou gaan ze toch echt te ver!

okee, hij rijdt één op acht, één op zeven met wind tegen, lust alleen maar de duurste benzine mits aangelengd met loodvervanger, staat het grootste deel van het jaar duur in een stalling te pronken, wekt voornamelijk vertederende blikken op, stinkt een beetje als ie start, maar rijdt ons al meer dan tien jaar tevreden keuvelend en pruttelend feilloos naar verre vakantiebestemmingen.
en dan zou ik 'm vanaf medio volgend jaar die paar keer in 't camperseizoen niet meer voor de huisdeur mogen vertroetelen omdat ik binnen de Amsterdamse ring woon? als het aan het Amsterdamse stadsbestuur ligt inderdaad niet. moet ik voortaan ons 1971 Volkscampertje vanaf de ringweg naar ons woonadres duwen. en terug. of een paard voorspannen. of trekken met 't Smartje. nee, dáár zouden ze wat aan moeten doen: mensen die twee autoos hebben...

weer een dooie held

er is een tijd geweest dat ik alleen maar naar franstalige muziek luisterde. omdat iedereen anders naar engelstalige muziek luisterde, denk ik, want ik wilde natuurlijk anders zijn. Gilbert Becaud, France Gall, Johnny Halliday, Jacques Dutronc , en ja: ook Henri Salvador.

maar dan hoor je een doodsbericht, dan google je wat op YouTube, dan zie je wat je ooit prachtig vond en dan valt zo'n man behalve dood neer ook nog eens van z'n voetstuk: wat een vreselijk nummer, wat een vreselijk artist. klik op het pijltje en huiver mee!

mannen met rode sjaals

wat is het toch met mannen van zekere leeftijd en/of met (beoogde) status en rode sjaals? als je er op let, kijk: daar loopt er weer één, lijkt het verdomd een geheim genootschap. altijd een halflange tot lange nonchalant openhangende jas, altijd die rode sjaal bewust onbewust om de nek gekruld, altijd losjes, want hee: dit ben ik, van zekere leeftijd, met zekere status, ik heb een rode sjaal, ons kent ons!
je krijgt er geen vinger achter, heb ooit zelf eens een totaal foutrood eksemplaar gekocht in een laffe poging er bij te horen, maar ik vermoed dat die echte rooie sektesjaals überhaupt niet te koop zijn, dat ze eenmalig worden uitgereikt tijdens sektariese kringgesprekken onder het genot van enge initiatierituelen.
zo zag ik vanmorgen de burgemeester van Amsterdam lopen. ik fietste over de trambaan, hij stak schuin over. toch stopte er desondanks en geheel onnodig een sjieke auto voor hem opdat hij ongehinderd kon oversteken.
rode sjaals!
ik zweer 't je.
burgemeester en automobilist.
allebei een rooie sjaal.
ze zijn onder ons!

sjagerijnig of niet?

ze zegt dat ik een sjagerijnige ouwe man ben.
mijn vrouw, mijn grote liefde, mijn partner A zegt dat ik een sjagerijnige ouwe man ben!
moi? sjacherijnig? moi? ouwe man?
omdat ik tijdens de vrijdagse gang door de supermarkt wel eens opmerk dat er weer een schap leeg is? wéér geen korte krop. wéér geen gezouten boter. wéér geen perensap van biologiese makelij. wéér geen enzovoorts enzovoorts. en dat niet één keer, hè, maar elke vrijdag, week in week uit. dat ik dat dan min of meer luidkeels verkondig. bij ieder leeg schap. dat men dat dan misschien wel hoort. de mensen. en dat me dat dus worst zal zijn.
als grootgrutter mogen ze kennelijk wel pronken dat ze elke dag tot 22.00 uur open zijn, mogen ze wel pochen dat er altijd verse aanvoer is, mogen ze wel prat gaan op de grootste artikelkeuze, maar ze vergeten dat er om een uur of 18.00 uur dan dus ook mensen inkopen komen doen. mag ik dan niet een beetje mopperig laten blijken dat er logistiek iets niet in de haak is? ben ik dan gelijk een sjagerijnige ouwe man? kom nou!

einde aan de poetsvrouw-saga

omdat we ooit toevallig bemerkten dat ze een half uurtje voordat ze na officieel drie uur poetsen klaar zou zijn schichtig aan kwam wandelen ("nee echt niet, ik kwam alleen maar om te zeggen dat ik ziek ben...") en daarmee het vertrouwen al een knauw had opgelopen,
omdat ze vervolgens twee weken op vakantie ging om uiteindelijk na zeven weken radiostilte pas weer op te duiken ("zoon ziek, heb echt gebeld, maar altijd antwoordapparaat...") en daarmee een flinke bres in de relatie werd geslagen,
omdat ze vandaag na de eennmalige poetsbeurt van vorige week wéér niet verscheen ("ben ziek, o ja, kan ook niet op woensdag...") en daarmee definitief de deur heeft dichtgeslagen,
daarom kunnen we haar op basis van juist dat ene laatste argument (wij willen dat ze voortaan op woensdag komt, zij kan alleen op dinsdag) zonder enig gezichtsverlies voor een der partijen verzoeken de huissleutel in te leveren.
waarmee er een natuurlijk eind komt aan deze slepende poetsvrouw-saga

de lange arm van de italiaanse wet

uit een niet-gekenmerkte envelop met italiaanse afstempeling kwam een min of meer officieel ogende maar verder wat knullige brief tevoorschijn. dan zwiepen dus mijn achterdochtantennes omhoog en denk ik: nep! fake! vooral als je leest dat ze geld van je willen vanwege een overtreding van de parkeerwet.
ja ja, in Italië. in Garda. 30 juli. tweeduizendzes! ha! toen was ik daar helemaal niet, zat ik in Griekenland, zie je wel: nep.
hoewel.
was zoon J daar toen niet met het Smartje?
jahaaaa, hij was.
parkeren in een bocht, zwemmen, bon, zeventig euro, binnen tien dagen te betalen, niet gedaan, nu na anderhalf jaar achtennegentig euro, klantvriendelijk doch binnen twintig dagen te betalen via een heuse website waar ook nog eens de originele bekeuring aanhangt.
hier kan ik niet tegen op, dit is om het echie.
en gran fratello is onverbiddelijk.

ongrijpbare herinnering

er dreef een ondefinieerbare vleug herinnering voorbij. letterlijk: ik ving een geur op maar voordat ik me dat goed en wel realiseerde was ie al weer voorbij. ik kon het dus niet eentweedrie thuis brengen. iets van lang geleden in ieder geval. heeeeel lang geleden. iets met een geprepareerde varkensblaas. nee, wacht, een zelf geprepareerde varkensblaas. voor een trommel? ten tijde van de tot bas omgebouwde theekist uit de Warmoesstraat? drie jochies in een band? maar dat is zowat een halve eeuw geleden!
ik weet het niet. en hoe langer ik het niet weet, hoe irritanter het wordt. weg zondagsrust, hersenen op volle toeren. als nou die geur nog maar eens voorbij kwam...

de tram in zijn natuurlijke omgeving

ach, de één schrijft een weblog, de ander verzamelt fotoos van trams. en dat is helemaal niet erg. maar dat ik zeshonderd historiese fotoos op twee cd's heb moeten doorworstelen voordat ik zegge en schrijven één (1) afbeelding vond waarop minder tram (saai saai) en meer van de natuurlijke omgeving (leuk leuk) staat, geeft wel aan dat de tramfotoverzamelaar in tegenstelling tot de weblogger een monomaan mens moet zijn. de ware tramfotoverzamelaar zal dit dan ook een mislukte foto noemen. de weblogger ziet er zoveel jaar na dato vooral veel moois in. waaronder een ouwe blauwe tram.
blaas op die foto!

help, we groeien uit elkaar

halverwege de naar later bleek vergeefse, maar verder lekker pittige wandeling naar de kofferwinkel (nee, dit is heel geen rolkofferje met een geel ritssluitingtrekkertje, u had nog zo gezegd dat u die wel degelijk kon bestellen, zo'n ouder model met een geel ritssluitingtrekkertje, maar dit is een rolkoffertje met een blauw ritssluitingtrekkertje), halverwege die wandeling dus, zeg ik tegen partner A, doelend op het seringenboompje dat ik onlangs in de tuin heb verplaatst, maar dat zeg ik er dus niet bij, dus ik zeg terloops dat het me benieuwt of het boompje zal aanslaan, waarop ze me doodleuk vraagt over welk boompje ik het in godsnaam heb en ik haar terugvraag hoeveel boompjes we dan wel hebben staan, waarna ze me nog steeds qua boompje volkomen blanko aankijkt en ik dus niet anders kan konkluderen dan dat we niet langer aan een half woord genoeg hebben, althans elkaars gedachten niet meer lezen en dus uit elkaar zijn gegroeid.

vergeten vergeten vergeten

soms gebeuren er dingen die op zich nog wel verklaarbaar zijn maar door herhaling onbegrijpelijk en verontrustend worden, zeker als ze binnen een dag plaatsvinden. vergeten is er zo één bijvoorbeeld.
als je bijvoorbeeld bij de slager staat en je weekendbestellingen doorgeeft, afrekent en buiten gekomen direkt weet dat je je lievelingssalade bent vergeten. kan gebeuren, denk je dan nog, vervelend, maar niet opvallend.
dat wordt het wel als je daarvóór naar de groothandel bent geweest met het doel een bepaald artikel te kopen en met van alles, behalve met dat ene artikel, thuiskomt. en als je even later naar de grootgrutter gaat met een lijstje van absoluut noodzakelijke aankopen in je hoofd en je ook díe niet in je grote AH-shopper blijkt te hebben gestopt. om nog maar te zwijgen over de groentenman, waar je de zaak uitlopend bedenkt dat je %#!@grom#* de mandarijnen bent vergeten.
het was daarentegen maar goed dat ik de eerder op de middag gekochte makreelfilet en zoute haring (met uitjes en zuur) was vergeten neer te zetten bij de zaterdagse broodmaaltijd met dochter L en de uitgehongerde net uit de Alpen teruggekeerde snowboarders zoon J en dochtervriend J, zodat ik na deze sprinkhanenplaag onze logee uit Kazachstan, waarvan ik even vergeten was dat ie ook zou komen avondeten, alsnog een (vissig) broodmaal kon voorzetten.
maar bedenkelijk is het al met al toch wel.

speurwerk

heb je als gemeentelijke dienst een sympathiek chatprogramma ingekocht, een mooie aanvullende service aan de burger, wordt er druk gebruik van gemaakt, hangt er een ongeëvenaard sukses in de lucht, gaat me daar het leverende bedrijfje aan interne amoureuze perikelen ten onder, moeten wij op korte termijn nee verkopen aan de burger die met de gemeente wil chatten, gaat de ene na de andere klant op zwart, heden gij, morgen wij.
dus dat pik ik niet, dan ga ik door roeien en ruiten, dan google ik, dan bel ik andere overheden (nee, wij ook niet, spijtig, spijtig), de kamer van koophandel (zijn ze failliet?), vind ik een doodlopend kontakt op Flickr, de hoofdhuurder van het pand waar ze huurden (nee, met de noorderzon), kom ik er met wat optellen en aftrekken en een slip of the tongue van een bedrijvenregister achter dat voorheen de directeur nog steeds staat ingeschreven in H en dan is het nog maar een koud kunstje: naam en plaats intikken geeft adres en telefoonnummer.
ik heb 'm een vriendelijk briefje geschreven, met het vriendelijke verzoek om vriendelijk te overleggen over de verkoop van zijn programma.
door het stof, voor de dienstverlening, voor de burger.
en een beetje voor me zelf.

gewogen en te licht bevonden

ze bijt niet, schreef ie de aarzelende vriendenkring in een email toen de tijd voor vriendin S zichtbaar aftelde. ze bijt niet, kom vooral langs.
ik voelde me niet aangesproken door zijn ietwat ongewone oekaze. we hadden immers regelmatig kontakt. kwamen op bezoek, als het qua ziekte uitkwam, respekteerden anderzijds ook de korte tijd die hen nog samen restte.
het was te weinig, mailt hij nu de boekhouding is bijgewerkt, te weinig om nog langer tot de vriendenkring te behoren. we zijn geëxcommuniceerd. uitgestoten. gewogen en te licht bevonden. svp geen bezoek, svp geen uitleg, svp geen ekskuses.
en ik? ik ben vooral verbijsterd.

verdwenen tekst

en weer stond ik met het apparaat in m'n handen, klaar om 'm het raam uit te gooien. ik had het gehad, zat er helemaal door. waaaahhhh!
kollega's kwamen verschrikt op mijn wanhoopskreten toegesneld: wat is er, wat is er, toe nou, rustig maar, relax man, kalmte, ooooohm!
twee uur! twee uur had ik hard gewerkt. twee uur had ik me gebogen over plannen en projekten. twee uur konsentratie in een flow die tegenwoordig nog maar zelden voorkomt, bij mij. klaar was ik, uitgedacht, leeggetypt, alles had ik op een rijtje, moest alleen nog maar even de inhoudsopgave aanpassen.
en daar ging het mis.
verdween Word.
ging mijn tekst in rook op.
heb je 't dan niet gesaved? je had 't moeten saven! waarom save je 't dan niet? ja, als je niets saved... weet ik veel, saven is niet logies, waarom moet ik daar aan denken, het is toch een computer, en waarom hebben we hier eigenlijk geen Apple computers?
want het ligt natuurlijk aan Microsoft, laat dat duidelijk zijn.

roquefortpaté

er waren tongen die het al hadden beweerd en verdomd het is waar: er is eindelijk een waardige opvolger in het pand van slagerij Rodrigues getrokken, een traiteur die zelfs de naam gebruikt van de destijds beroemde grachtengordel culi-slager en die uit histories besef (en veel gevoel voor marketing) heeft beloofd altijd minstens één van Rodrigues' beroemde paté's in het assortiment te hebben.
de paté's van Rodrigues zijn terecht legendaries. gemaakt met verse lever, zonder kleurzout en zonder fosfaten om vocht mee vast te houden. rijke, volle, smakelijke paté's, een toonbankvitrine vol in allerlei variëteiten. die op vrijdag en zaterdag, als het druk was, werden afgesneden door een bejaarde winkelbediende. waarbij slager en bediende elkaar konsekwent met 'meneer' aanspraken. "meneer, wilt u twee ons roquefortpaté afsnijden". want roquefortpaté was mijn favoriet. zo favoriet dat ik de lokale slager om de destijdse hoek ooit met sukses heb kunnen overhalen 'm ook te maken.
eens zien of we deze nieuwbakken traiteur zo ver kunnen krijgen.

kleine genoegens

de eenvoudigste dingen zijn soms het lekkerst.
een stukje deeg rondzwieren, schepje tomatenpulp, blaadje basilicum in 't midden, beetje olijfolie d'r overheen, plak gorgonzola verkruimelen, stukjes mozarella toevoegen, hup, met een grote schep de houtoven in en na vier minuten heb je een mooie dunne volsmakelijke pizza, ter vervolmaking besprenkeld met wat hete olie.
het is slecht, het is vet, het zit vol met kalorieën.
maar het is lekker, zoooooo gruwelijk lekkerrrrrrr.
gewoon hier om de hoek, bij Ciro, uit Napoli.

vloerkleed

het vloerkleed was mijn wereld. hele dagen bracht ik er op door. met blokken, maar vooral met autoos. of een kombinatie van blokken en autoos. liggend op de grond om op ooghoogte het verkeer te regelen. op ooghoogte was het net echt. heel overzichtelijk. en er gebeurden nooit ongelukken. want ik was toen al een uitstekend autobestuurder. de patronen van het vloerkleed kruisten elkaar ook niet, dat scheelde wel. het was een veilige wereld.
tussendoor keek ik uit het raam. zag ik beneden op straat de schillenboer voorbijkomen. de mannen van de vuilniswagen. de kar met verse waar. de voddenman. de volendammers. de ijscoman.
de broodbezorger kwam aan de deur, legde het bestelde brood op de trap. de melkboer schepte de melk uit de melkkan. de bezorger van het Vrije Volk haalde het abonnementsgeld op. de huisbaas inde zijn huur. het ziekenfonds kwam langs. de kolenboer sjouwde kolen naar zolder. en ik speelde het allemaal na, als ik ziek was, de hele wereld om me heen op het vloerkleed van mijn ouders.
nu hang ik al bij een beetje ziek-zwak-en-misselijk voornamelijk voor een kijkkast, zap ik lusteloos wat heen en weer, dood ik tijd, wachtend op herstel.
lusteloos... dood... wachten..., ik word al ziek als ik er aan denk.
misschien moet ik maar weer eens een goed vloerkleed kopen, met een mooi en ingewikkeld patroon, en dan op ooghoogte naspelen wat ik om me heen zie. dan wordt ziek-zwak-en-misselijk-zijn weer zoals het was, zoals het hoort: leuk.
ps: nee, ik ben niet ziek, noch zwak, noch misselijk, dank u.

schoonmaakperikelen

een week verder en nog geen woord van onze poetsvrouw. telefonies nog steeds onbereikbaar, adres onbekend. en de verloedering slaat toe, hoezeer we ook stof onder het tapijt vegen. je gaat pas missen wat je hebt als het er even niet meer is. nou ja, even: al vijf weken inmiddels. de vloeren vervuilen, de badkamertegels kleven, de ramen worden mistig. kom nou toch terug Latifa. alsjeblieft!
enfin, een vriendin van ons heeft een poetsvrouw die met plezier bij die vriendin van ons schoonmaakt en van het geld wat ze bij onze vriendin verdient een poetsvrouw huurt om bij haar zelf thuis schoon te maken. omdat onze vriendin alleen woont en de poetsvrouw er in alle rust voornamelijk allerlei tutsels en frutsels afstoft, terwijl deze poetsvrouw op haar beurt drie kinderen heeft en de puinhopen navenant zijn. ik bedoel maar, ieder heeft zo z'n eigen sores.

Canadees raadsel

af en toe wil je toch wel eens weten of de loop er nog een beetje in zit. niet dat ik blog om de kijkcijfers, natuurlijk niet, daar gaat het niet om, daar sta ik boven, maar toch, op z'n tijd (zeker niet vaker dan eens per uur, echt niet) even in de bezoekersstatistieken spieken is volgens mij niet ongezond.
zo kom je er bijvoorbeeld achter dat er onverwachte piekjes in het blogbezoek zitten. onverwachte piekjes op onverwachte uren. onverwachte Canadese piekjes om precies te zijn. met steeds het zelfde IP-adres als afzender. en dan niet één gelezen pagina per keer, maar achttien of negentien achtereen. en dat dan soms twee keer per dag.

ik kan geen kaas van deze warme buitenlandse belangstelling maken. temeer daar er geen nader verklarende berichten worden achtergelaten in het reaktiedingetje. waarmee ik na de aanvankelijk zo mysterieuze M en de lange tijd onvindbare Ivo K nu opgezadeld zit met een onvervalst Canadees raadsel.

ontmaagd bos

en dan sta je daar in het Gentse SMAK toch ietwat besmuikt naar twee eindeloos copulerende heren te kijken. gelukkig kon ik me daarna ter afkoeling richten op het laten verwijderen van drie zeer aardse operatiehechtdraadjes door mijn Sint-Niklaasse schouderspecialist. het bleef desondanks nog lang onrustig in 't Vlaamse.

poetsvrouwvertrouwenskrisis

ruim een jaar geleden haalden we haar nog juichend binnen, onze poetsvrouw. week na week zagen we ons huis steeds verder vanonder het stof tevoorschijn komen. gottogottogot, wat hadden we eigenlijk een prettig huis. en dankzij deze schoonmaakprinses kwamen we daar toch maar mooi achter.
maar ja, hoe gaat dat: het went, zoals alles went. schoon blijft schoon, je ziet geen verschil meer. dan word je krities. ga je met je vingers langs de randjes. doet ze nog wel wat ze doen moet? dan wordt ze ook nog er 's ziek, blijft ze wekenlang weg, maar ja, ziek, dat moet natuurlijk kunnen. dan kom je een keer op het eind van haar normale poets-uren onverwachts wat eerder thuis, komt ze ook net aanwandelen. pijnlijk. dan ligt er toch al met al een heuse poetsvrouwvertrouwenskrisis op de loer.
begin december hebben we haar voor het laatst gezien. althans dat was de laatste keer dat het envelopje met inhoud van tafel was meegenomen. twee weken zou ze op vakantie gaan wisten we. maar goed, daarna kerst, daarna nieuwjaar, dus vandaag zou ze wel weer komen.
niet dus. de envelop lag nog onaangeroerd op tafel. geen bericht. telefonies onbereikbaar. en nou zijn we pissig. en definitief teleurgesteld. verdwijnt het huis langzaam weer onder het stof. en mag ze wat ons betreft wegblijven.
krisis!

kortstondig virtueel kontakt

iets opblaasbaar
inene was ie daar, Ivo K, vriendje van vroeger.
nadat ie een jaar geleden niet traceerbaar op dit blog had gereageerd en ik 'm hier vertwijfeld had opgeroepen zich kenbaar te maken. dus inene was ie daar dan toch, laatst, had ik een emailadres en een beknopt levensverhaal. wat ik op mijn beurt weer een aantal weken liet bezinken. want wat nu? wat was de volgende stap? moest er wel een volgende stap? met een gedeelde maar inmiddels gesloopte voorgeschiedenis? en behalve vakanties in Frankrijk ook nauwelijks aanknoopbare raakvlakken in die afgelopen veertig kontaktloze jaar?
die ambivalentie bleek wederzijds.
we hebben het er bij gelaten.
met dit blog als virtueel kontaktdraadje.
dag Ivo.

over skiën gesproken

oh, niet? ik dacht toch werkelijk even dat skiën het onderwerp zou zijn vandaag. dat ik dan zou vertellen over mijn ski-ervaring die voornamelijk beperkt is tot de korte achterkant van de heuvel in het Amsterdamse Bos. omdat ik de lange voorkant te steil vond. dat ik sowieso alleen maar langlaufski's had. van die ploeterski's waarmee je ook omhoog moet. nou ja, een klein beetje omhoog. en dan natuurlijk ook maar een klein beetje naar beneden. hoewel ik om het mooier te maken eigenlijk de geschiedenis vervals, omdat ik ook in New England wel heb geskied. alleen heette het daar cross country. vanaf de frontporch hop met stevige wandelschoenen in de latten en dan naar beneden suizen. en omhoog. en weer naar beneden. urenlang. en dat we dan bevroren sap van de maple tree afbraken. alsof het ijslollies waren, maple syrup icicles. en verder weer, verder cross the country. maar goed, als het vandaag dan toch niet over skiën gaat vertel ik dat dus niet. komt het een andere keer wel.

wonderbaarlijke (en snelle) genezing

reken op zeker twee, drie weken immobiliteit, hadden ze gezegd. en dan nog zo'n twee maanden voor volledig herstel. dus heb ik mijn werk voorbereid op minstens twee weken afwezigheid vanwege schouderleed. kamer beschikbaar gesteld, buro leeggeruimd, afwezigheidsbericht ingesproken, plant uitbesteed.
maar nu zit ik hier een week na ingreep met een enorm spijbelschuldgevoel. omdat ik inmiddels weliswaar nog bepleisterd maar verder ongehinderd en mitella-loos soepel hand, arm en schouder hergebruik. zodat ik, hoewel opvallend snel gewend aan een traag cocoon-ritme, met goed fatsoen niet nóg een week kan thuisblijven. en ik dus maandag wel weer aan het werk moet. terwijl ik nog stápels films heb liggen. boeken moet lezen. slaap moet inhalen.
"niets is meer zeker in dit leven", somberde hij, "en zelfs dát niet."

mazzelpik

het heeft maar een haartje gescheeld, een fraktie van een sekonde, een scheet als het ware, en dit weblog was niet meer geweest, zomaar, in één klap weggevaagd. het had zomaar gekund. voor de deur, oudejaarsavond, net na middernacht, glas in de hand, turend in de mist naar het vuurwerk verder weg. minstens vijftig meter verder weg. vijftig meter links, vijftig meter rechts, vijftig meter vooruit. een veilige afstand, dacht ik. niet dus, dacht de afgezwaaide vuurpijl (of iets dergelijks) die recht op me afkwam en een meter of wat voor me ontplofte. zodat ik halfdoof nog slechts wat uiteengereten vuurpijlresten (of iets dergelijks) met kracht tegen mijn schouder geworpen kreeg.
zo hee: dat had ook heel anders kunnen aflopen.
zelden zo beduusd geweest, zelden zo veel mazzel gehad.
en in de oudejaarsloterij ook nog dertien euro vijftig gewonnen.
nee, 2008 kan nu al niet meer stuk.

énig weekeinde, énig mens

op de terugweg trof ik in de eersteklascoupé (vanwege zielige schouder) een gezelschap luid kwetterende kakbejaarden. beschaafde dames en een enkele keurige heer evalueerden een kultureel verantwoord lang weekeind Brussel en Antwerpen. enig was het geweest, ronduit énig.
Fransje had deze keer de leiding gehad. Fransje, niet uitgesproken met de normale ronde A als in wals, maar met de korte zuinige a zoals die alleen in de "betere" kringen wordt uitgesproken, op z'n frans, met een accent grave en met twee duidelijk geprononceerde ennen: Frànnsje.
Frànnsje had leiderschapsproblemen, niemand had naar 'r geluisterd, en Frànnsje zat daar erg mee. volgend jaar wilde ze dan ook niet meer in de leiding, dan moest een ander het maar doen.
Annelies wil volgend jaar wel mee-organiseren. Annelies die toen we langs de Van Nelle-fabriek reden liet weten dat ze daar toch nog jaarlijks een leuk bedragje van kreeg uitgekeerd vanwege haar aandelen. nou ja, 1 aandeeltje eigenlijk, van niet meer dan veertigduizend, maar toch goed voor een douceurtje van vierentwintighonderd per jaar. Annelies die nog een housewarming zou geven als de verbouwing klaar was, ja ja, zevenhonderdvijftig in totaal, maar dan wel inklusief de nieuwe stoffering.
toen Frànnsje was uitgestapt werd Frànnsje geëvalueerd.
énig mens, wist je dat ze al vijf kinderen had toen ze achtentwintig was. ja, die sloeg ze en ze schreeuwde tegen ze, want ze wist niet hoe dat moest, kinderen opvoeden. enig mens, zo'n leuk gevoel voor humor ook. en de was doen, wist ze ook niets van, gooide ze de kleren van de kinderen allemaal bij elkaar in de machine, had alles in de zelfde kleur. zou je niet zeggen, hè, maar énig mens, ééé-nig.
op het CS mocht ik de trein uit.

narcotica

nachtzuster, mag ik nóg zo'n flesje?

narcose

nou, vooruit, opereer me dan maar. bloeddruk? in orde. hartslag? goed. nuchter? sinds gisteravond. narcoseprik? AU! terugtellen van 10 tot 1? 'tuurlijk: tien, negen, pompompom, acht, niet vergeten, moeder bellen, jarig vandaag, zeven, zes, hm, is opereren eigenlijk wel nodig, straks bespreken met arts, vijf, ik voel nog nix, dat spul werkt helemaal niet, vie...

logeerkamer zes

in een rijtjeshuis. een eenvoudige maar adekwate kamer. kraakhelder ook. eenpersoons bed, lakenpakket, handdoeken, wastafel, tafel, stoel. zestien euro vijftig. komfortabel uitzicht op de hoofdingang van 't hospitaal te Sint-Niklaas. opdat er morgenochtend tijdig in de schouder gesneden kan worden. waarna ik geruime tijd vleugellam over rechts zal zijn. maar ook dát went.

klinkerweggetje

moe van de moeder die tijdens het samen huiswerk maken regelmatig de trap op sloop om ons ongevraagd en vooral ongeregeld van thee en koekjes te voorzien, gingen we van lieverlee maar aan de wandel. met de trein naar de duinen bijvoorbeeld. vanwege vrijheid blijheid. om te bemerken ("mag ik uw kaartjes even zien") dat ook een idylliese duinpan geen ongestoorde privacy bood. uiteindelijk vonden we een naburige duintop, omgeven door ondoordringbare braambossen, waar we ons via een hazenpad doelbewust doorheen wurmden. daar, afgeschermd door het struweel, hebben we die zomer vaker ...eh... wat in de zon gelegen.
waarna we gesterkt terug kuierden naar de trein. over een klinkerweggetje. de laatste keer wat vroeger omdat die avond de live-satellietuitzending van All You Need Is Love van de Beatles zou zijn.
dat vonden we belangrijk, toen.

dochter L en dochtervriend J

het was eigenlijk al verkeerd begonnen. met dat hotel dat ze vooraf voor drie dagen hadden geboekt terwijl ze de derde dag al weer hoog en droog thuis zouden zitten. dat vervolgens de bagageband op Schiphol kapot was zodat ze hun vlucht op een haar na misten was achteraf dan ook nog maar een peuleschil. dat die vlucht vervolgens alsnog vanwege ijsvleugels te laat in Parijs aankwam waardoor ze hun doorvlucht naar New York hadden gemist en dat de ze pas acht uur later mee zouden kunnen terwijl ze na het tonen van boosheid en andere emoties plotseling alsnog snel op weg konden, dat was lastig, maar overkomelijk. zo ook de derde vlucht die dag van New York naar Washington: gemist, boos, tranen, toch niet gemist. vervelend, maar te doen.
dat ze echter hun koffers kwijt waren, mijn koffers, met daarin de feestkleding voor de bruiloft en de kerst plus de kadootjes, dat was pas een nationale ramp. geen land was er meer te bezeilen met dochter L. hemel en aarde moesten bewogen. de alarmcentrale, de generale staf. arme dochtervriend J. pas gister keerde de rust terug, toen ze na vier dagen de verfomfaaide koffers alsnog in ontvangst konden nemen.
en nu begin ik.
over MIJN koffers.
MIJN mooie koffers.
MIJN dure koffers.
kapot. stuk.
ik eis genoegdoening!

alledaagse archeologie 2

we schrijven, neem ik aan, weer 1966.
in dit boekje gemengde kas- en dagboeknotities.
23 mei: Grote Ruzie Jan, 's avonds naar huis, zogenaamd naar verjaardag. vijf gulden gevonden. een pond aardbeien (in Amsterdam) drie gulden vijfenzeventig. 18 mei: aardappelen en andijvie. 25 mei: twee grote voorns à vijfentwintig centimeter, tien kleine à tien tot vijftien centimeter. op 19 mei daarentegen: zeven grote van twintig centimeter en vijfenzestig tussen de vijf en vijftien centimeter. 65, da's duidelijk andere koek. en 27 mei dan eindelijk toch die verjaardag die eerder werd geveinsd. 21 mei: Rob om zes uur gehaald, met Ingrid. waaraan kennelijk later verbaasd toegevoegd: hij was zo weer weg...
vissen & haken, ruzies, teleurstelling & pijn.
alledaagse archeologie van de jaren zestig.

alledaagse archeologie

blaas op!
soms vind je onbegrijpelijk bewaarde zaken. iemands kasboekje bijvoorbeeld, inklusief AH-(voor kwaliteit)-kassabonnetje: u spaart toch ook zegels?
eigenlijk is het geheel geen kasboekje, maar gewoon een agenda. uit 1962. gebruikt als kasboekje van 1966. toen 2 ijsjes in Haarlem nog één gulden twintig kostten. een motor van Peet een tientje. en er vijfentwintig gulden handgeld werd betaald voor een kast.
meer dan van een antieke potscherf smul ik van deze alledaagse archeologie.
morgen het bijbehorende dagboekje.

België gisternamiddag

van het voorgeborchte werd ik naar 't ... eh ... geborchte geroepen en vandaar geplaatst in één van de twee spreekkamers, waartussen de schouderlijdersspecialist via een tussenkamer effektief heen en weer pendelde.
"nee, ja, ik zie het al", zei hij voortvarend, "piece of cake, volledige narcose, sneetje hier, sneetje daar, wat botaangroeisel verwijderen, pezen de ruimte geven, nachtje blijven. schikt het volgende week vrijdag?"
god, wat hebben ze het goed voor mekaar, die Belgen.
en het houdt dan ook niet op, hè: voor negen uur 's ochtends melden? dat lukt u niet zo vroeg vanuit Amsterdam? dan komt u toch donderdag? hebben wij een woonhuis waar u voor zestien euro vijftig een eenvoudige doch keurige kamer kunt huren, recht tegenover de ingang van het ziekenhuis.
jammer alleen dat uitgerekend eind volgende week de belgiese treinmasjienisten gaan staken...

miniweekendvuilnisbelt

ik stond er helemaal achter, vond het een gouden idee, kon niet wachten tot het ook bij ons zou worden geïnstalleerd: ondergrondse afvalverzameling.
ik zag een buizensysteem voor me als de buizenpost in oude bankkantoren, waarin de afvalzak razendsnel via een ondergronds netwerk wordt afgevoerd naar de afvalcentrale, hygiënies en prakties, nooit meer rotzooi rond de boom voor de deur, nooit meer morgensterren die de zakken opensnijden, hoe eenvoudig kon een oplossing zijn!
het bleken ingegraven metalen bakken met een vulmond. jij gooit je vullis er in, als ie vol is leegt de gemeente de bak in een vuilnisauto.
als ze op tijd langskomen.
wat ze dus niet doen.
zodat er elk weekend bovengronds alsnog een kleine vuilnisbelt ontstaat rond de overvollevolle ondergrondse bak. en dan dank ik onzelieveheer op m'n blote knieën dat zo'n ding niet voor onze deur is ingegraven maar bij de buren verderop. not in my backyard!
want zo ben ik dan ook wel weer.

miskommunikatie

hij die me leiding geeft kwam vanmiddag bezorgd informeren of het wel goed met me ging. hij vroeg het me voorzichtig, met een bocht, niet te rechtstreeks. vroeg of het funktioneringsbeoordelingsgesprek me laatst wellicht te veel had aangegrepen. en hij keek daarbij vaderlijk oprecht, dus ik dacht gelijk dat ik iets hopeloos zat uit te stralen, dat ik mijn signalen niet onder kontrole had.
bleek ie mijn schrijfsel over het zelfontplooiingsgebeuren te hebben geïnterpreteerd als een nukkige weerslag van ons gesprek, waar ik slechts ter lering ende vermaak de huiswerkopdracht van een dag later door mij te volgen kursus beschreef.
waarmee maar weer is aangetoond dat het geschreven woord zonder de bijbehorende ironiserende intonatie in mijn hoofd licht leidt tot verwarrende miskommunikatie.
zucht...
ik moet nog een hoop leren.

hippiehuis

blow up!
inene zag ik 't. dat flesje. middenvoor. op die tafel. in het hippiehuis. begin jaren zeventig. parket van gehard hardboard. plantentafel met marmerblad. bamboegordijnen. twee katten die later weg moesten omdat vriendin A zo allergies van ze werd dat ze op het balkon moest slapen. wat 's zomers nog wel ging. die ene heette Marlon. die andere ... eh ... weet ik niet meer. glazen lampekap van 't Waterlooplein. aluminium lampekap uit New York. enfin, dát flesje dus. met haarspul. van die heel bizondere drugstore. ook in New York. toen al. en nu nog. maar niet meer zo fanatiek. want ze zitten tegeswoordigs ook in Amsterdam. maar dat heb ik hier al eerder gepredikt.

zelfontplooiingscircuit

je wilt bij blijven, je ontwikkelen, de boot niet missen. voor je werk.
je kijkt daarbij krities naar je zelf en naar je funktioneren. daar hapert wel eens 't één en 't ander, professioneel gezien, konstateer je, want je bent tenslotte krities. dus je werpt je op het zelfontplooiingscircuit. duur betaald, door je werk.
en voor je het weet verwijl je in de wondere wereld van egotoestanden en dramadriehoeken. aanklagers, redders en slachtoffers. kritiese ouder, voedende ouder, aangepast kind of vrij kind. en je analyseert je gedrag en je stort je op je egogram. geheel vrijwillig, om je werk.

slagzinnende zus

als er een witgoedvrachtwagentje voor je deur stopt en er stappen twee stevige mannen uit dat vrachtwagentje die in één vloeiende beweging een groot vierkant pakket je huis binnen willen schuiven en het pakket blijkt een gloedjenieuwe afwasmasjien te zijn waarvan je zeker weet dat jij die niet hebt besteld en je belt je partner om te vragen of die misschien, maar die zegt ook van niets te weten en die twee spierballen bezweren je dat ze toch echt werkelijk waar bij jou moeten zijn, want kijk de naam, zie het adres, dan weet je dat het weer zo ver is, dan weet je dat je slagzinnende zus weer een prijs heeft gewonnen en dat ze die winnende slagzin vanwege al te veel gewonnen prijzen op het eigen adres voor het gemak op jouw adres heeft ingestuurd.

poeziealbum

tik tak tor, tussen ons zit het wel snor. rozen verwelken, rozen vergaan, maar onze vriendschap blijft eeuwig bestaan. het leven is een speeltoneel, dat zei een oude dichter, zorg dat ook jij de blijheid vindt, dan valt het spelen lichter.
deze of soortgelijke ontboezemingen schreef je ooit in het poeziealbum van dat leuke vriendinnetje of dat favoriete nichtje, je plakte er een plaatje bij en je verbondenheid was bezegeld.
tegenwoordig zijn er leuke ooms die in antwoord op de voorgedrukte vraag wat hun grootste wens is serieus schrijven dat ze zouden willen sterven als martelaar.
zoiets geeft toch een andere dimensie aan het begrip poeziealbum.

kiespijn in m'n schouders

natuurlijk is kiespijn in de schouders niet spoedeisend, kan 't zijwaarts verder dan horizontaal heffen best nog wel even wachten, maar je rekent er op, je regelt er om heen, dus is 't, eh... tja, hoe zal ik 't netjes zeggen: 't is lastig, dat zo kort te voor een operatie wordt afgeblazen.
en kijk nou eens: de afdeling zorgbemiddeling van mijn verzekering belt, begrijpt en regelt zo maar binnen een kwartier een afspraak bij een schouderreparateur in Sint Niklaas. volgende week konsult, weekje later operasie. in België. en weer een kwartier later belt de afdeling vergoedingen. dat ik een kwartje per kilometer krijg, hier even tekenen.
het wachten is op de menukaart en de wijnkaart.
de Belgen doen 't beter!

wil er nog iemand in mijn schouder snijen?

in augustus was ik bij de schouderspecialist. operatie eind december, zei ie toen. vandaag bleek zijn schema omgegooid. is ie er uiteindelijk toch niet op de geplande operatiedag over twee weken. of ik het erg vind dat 't kijksnijden naar februari verschuift.
eh tja, erg, wat heet erg, ik kan niet zeggen dat ik me er echt op verheugde. maar er om heen was wel van alles zorgvuldig geregeld en gebouwd: opvang door partner A in haar kerstvakantie, planning van projekten op het werk, vakanties met autohuur eind februari en eind maart (waarbij een herstelde en bruikbare schouder nodig is) en niet te vergeten aangepaste en sobere feestdagen.
dat is spijtig, vond ook de vriendelijke dame van de opnameplanning, waarop ze de eerste beschikbare dag in april voorstelde, mijn verjaardag...
dus heb ik de veel geadverteerde bemiddelingsservice van de zorgverzekeraar ingeschakeld om te zien of er op korte termijn ergens in het land nog iemand een mooie rechterschouder wil opereren. of linker, want die doet 't ook niet meer lekker.
binnen twee werkdagen word ik teruggebeld, zegt de website.

misschien verkeerd begrepen

mijn reisgenote naar 't verre oosten was zeer beslist.
"we moeten eerst een hotel boeken en pas dan kunnen we terug naar de luchtvaartmaatschappij om een vlucht aan te vragen."
"echt niet!"
"echt wel!"
"echt niet!"
"echt wel, kijk maar, het staat in deze brief"
"dat is onzin, dat kan niet, is onlogies en klopt voor geen meter."
"lees dan, lees dan, lees dan hier!"
"eh... mompelmompel... hier staat dus, dat de luchtvaartmaatschappij over de vliegtickets gaat en dat je zelf een hotel moet boeken."
"..."
"nou?"
"dan heb ik het misschien niet goed begrepen..."
en dan moeten we nog vertrekken.

gratis en voor nix

het is vierendertig graden vandaag in Kuala Lumpur, maar vanaf morgen gelukkig al weer een stuk minder: tweeëndertig. heb ik even opgezocht. vanwege dat ik dit weekeind viavia een vliegticket naar die stad in de schoot geworpen kreeg. en je moet je toch een beetje voorbereiden, niet dan, ja toch?

inkeer in de Achterhoek

als ze er weer aan toe was ze belde me vanuit haar woonwerkruimte voor kunstenaars in de Uiterwaardenstraat (sisaltapijt op de grond, lange wollen rok, Fins verantwoorde meubels, toegepaste kunst). zij pakte dan een valies en we stapten in haar auto, ik chauffeerde.
in bedaagd tempo reden we naar de Achterhoek, naar een klooster met heuse nonnen. zij betaalde mijn uurloon en gaf me geld voor bus en trein terug naar Amsterdam. en een week later weer, maar dan andersom. enkele keren per jaar.
ik vond dat toen uiterst curieus.
nu zijn er momenten dat ik me kan voorstellen dat ik zelf een werkstudent inhuur die mij voor een week retraite naar een klooster in de Achterhoek rijdt. of waar dan ook.
eten, slapen, eenvoud, inkeer.
een weekje.
niet langer.

geheel symmetriese bewegingsbeperking

kijk: dit is een hele normale rechterschouder, met onder dat vestje afgezien van een pokkenpriklitteken een mooi gaaf velletje, nee, met die schouder is ogenschijnlijk nix mis, het is een doodgewone doorsnee schouder.
toch willen ze in die schouder gaan kijken. omdat ik zijwaarts gezien vanwege een beetje botaangroeisel in de schouderkom niet verder kom dan horizontaal, zeggen ze. en dan zeg ik: nou en? alsof een meer dan horizontale zijwaartse armbeweging überhaupt enig nut heeft. alsof het niet eerder een volgende stap in onze evolutie is en ik hoogstens wat voorlijk ben bij het afschaffen van weer een nutteloze lichaamsfunktie.
dus nou heb ik bedacht dat ik het maar moest afblazen, dat kijksnijden. temeer daar ik vanwege mijn perfekte gevoel voor symmetrie (indien rechts dán ook links) eenzelfde geheel natuurlijk en harmonieus gegroeide bewegingsperking ook in de linkerschouder heb ontwikkeld. ik bedoel maar, dat is toch op z'n minst een teken? zoiets moet je niet willen wegschrapen, zoiets moet je koesteren, zoiets moet je behouden.
het zeurende pijntje aan de binnenkant van mijn linkerknie daarentegen...

stroef interview

blow up!
als student kunstgeschiedenis moest ik een galeriehoudster interviewen. griezelig, want galeriehouders, dat waren bevlogen autoriteiten, dacht ik toen. aldus geïntimideerd kwam ik dan ook niet veel verder dan wat obligate vragen als: sinds wanneer heeft u deze galerie, hoe is dat zo gekomen en welke kunstenaars vertegenwoordigt u. waarop ik de al even standaard antwoorden vanwege een haperend memorecordertje driftig pennend en, om tijd te winnen, voor mezelf hardop herhalend opschreef in een schriftje. het werd ondanks de thee met een koekje een stroef en bovendien door telefoongesprekken onderbroken interview. pas in de lange gespreksleemtes van die o zo belangrijke telefonades kon ik enigszins ontspannen om me heen kijken en zag ik dat ze wel degelijk mooie kunst had hangen. een Pieter Holstein bijvoorbeeld. waarvan deze kleurenets destijds gespreid betaald hier nu nog steeds een muur siert.

beschaafd!

ah bah, vieze, vieze man, waar heb dat nou voor nodig? er zijn nota bene jonge kijkertjes bij! zo'n jubileumblog sier je toch niet op met eh met eh, ja met wat eigenlijk? het lijkt wel op, dat is toch niet, je laat toch niet zo maar open en bloot?
nee, dat doet ie niet, daar istie veels te beschaafd voor. dat heeft ie wel geleerd in duizend blogjes, beschaafd zijn. keurig kommuniceren. niet te jolig, niet te agressief, keurig, beschaafd.
gatver! soms krijgt ik een inene toch zo'n hekel aan mezelf. niet te vaak, hoor, niet te lang. gewoon soms. zoals nu: beschaafd! en dan moet ik even zo'n foto kwijt. om te pesten. omdat jullie dan denken dat, en het dan dat helemaal niet is. waar ik dan weer om moet grinniken, dus dat ik dan geen hekel meer aan mezelf heb. ik blij, jullie blij. vanwege een simpele huidplooi tussen duim en wijsvinger. of zo.

de angst van de blogger voor z'n 1000e blog

omdat ie ooit gezegd heeft te stoppen na z'n duizendste natuurlijk. omdat het nu de negenhonderdnegenennegentigste is. en het dus na morgen over en uit moet zijn. daarom hikt ie er de laatste tijd nogal tegen aan. stokt de dagelijkse produktie. want hee: duizend keer schaamteloos je prietpraat verkopen en dan abrupt cold turkey nix meer? en dan? welke verslaving moet ie zich dan weer aanmeten? nee, nu puntje bij paaltje komt ziet ie 't eigenlijk toch niet zo zitten, dat stoppen. of wel. of niet. wel. niet.
twijfels, twijfels, eeuwige twijfels. dilemma's ook.
ach laat ook maar, beschouw dit geneuzel alsjeblieft als niet geschreven.
morgen weer wat frivolers.
misschien.

histories gezien

Die 1. Mannschaft des ASV Pegnitz 1946 auf dem Wiesweiher. (hinten von links) Georg Lehmer, Hans B###, Ernst Grotz, Hans Kummert, Karl Grotz, Hans Förster, Georg Preisinger (vorne von links) Christian Grellner, Hans Kranz, Karl Roß, Georg Gebhardt, Hermann Imhoff

hier wist ik persoonlijk nix van. ik? voetballen? maar de kombinatie van voor- en achternaam klopt eksakt. 1946, moet dus in een vorig leven zijn geweest. staand, tweede van links. de eerste van de vier Hansen in het elftal. je ziet het zo: de zelfde vastberaden blik, de zelfde snelle kop. vers uit der Krieg. en toen al samen met kennelijke familie van kollega I, zittend, uiterst rechts. als kollega I dat eens wist.
verder googelend kom ik op een akkefietje dat ik in nog weer een eerder leven schijn te hebben gehad met een ver familielid: Aktenstück in der Sache Gert B### wider Hans B### (zu Danzig?). helaas zonder dat de akte er aan gekoppeld is, maar we spreken hier wel over een akte uit mei 1452, dat je dus niet denkt dat ik hier zo maar een beetje zonder enig histories besef m'n stukjes afscheid.
nee, wij hansb's gaan ver terug.
heeeeeel ver terug.

meer huishoudelijk leed

alles wat mijn handen dezer dagen aanraken verandert in schroot.
gister nog het drama met de blender, vandaag de tragedie met de broodrooster. die ik even op z'n kop zet om aangekoekt broodkruim te verwijderen, even krachtig met de bovenrand tegen het keukenblad tik en hup, het interne houdeboterhamnaarbenedenpalletje stuk. moet ik het palletje met de buitenknop voortaan vingermatig in de roosterstand vastklemmen (zie foto: uiterst rechts, wijsvinger).
en nu ik toch bezig ben heb ik gelijk maar even de deksel van de afvalbak ontzet. zo'n deksel die als je er licht op drukt vanzelf openspringt. doet ie dus niet meer. omdat het plestik opz'nplaatshoudertje is gebarsten.
eens zien wat ik hier nog meer heb staan...

en dat was drie

blenders zijn niet mijn ding.
ooit op een eerste kerstdag is het me gelukt er twee binnen een uur op te blazen bij het malen van vlees met te veel spierweefsel. twee! en de laatste was geleend. van m'n moeder. nadat de eerste er de brui aan gaf. want dat ie 't niet meer dee lag natuurlijk niet aan mij. dacht ik toen nog. na het tweede debacle begon ik daar toch aan te twijfelen.
laatst durfde ik het wel weer aan een nieuwe te kopen. een kleintje. want voorzichtig herbeginnen. handig voor de korte maalwerkjes. die kan ook wel wat harde kaas aan, dacht ik net. voor over de pasta. hmmm, lekker.
nou mooi niet.
een raar gierend geluid.
maar malen, ho maar.
en dat was dus drie.