vroeg opstootje

het moet maar eens afgelopen zijn met al die rücksichtslos op de stoep geparkeerde fietsen voor de supermarkt in de Jodenbreestraat moet iemand bij het stadsdeel hebben gedacht. dus pakten ze het vanmorgen vroeg rigoureus aan: één voor één werden de voor een korte boodschap gestalde fietsen door twee potige ambtenaren op een vrachtwagentje geladen om te worden afgevoerd. tot ontsteltenis van een tiental brave burgers die met zware tassen vol boodschappen op hun fiets wilden stappen. geen diskussie mogelijk, de fietsen waren en bleven gekonfiskeerd. hoebedoelu geen verbodsbord? hoebedoelu volle fietsrekken? hoebedoelu waar-staat-geschreven-dat-ik-mijn-fiets-niet-op-de-stoep-mag-parkeren?
het dreigde even uit de hand te lopen toen een gedupeerde fietser eigenhandig zijn fiets uit de laadruimte pakte en de potige ambtenaren hem sommeerden de laadbak te verlaten. er werd geschreeuwd en geduwd, er werd zenuwachtig gebeld, de milieupolitie verscheen, en nee u mag even niks zeggen, ik overleg met mijn kollega!
enfin, het liep met een sisser af. nadat namen waren genoteerd (why?) werden de fietsen van de aanwezige eigenaren alsnog uitgeladen. het restant werd afgevoerd. wat blijft is de vraag op welke grond het stadsdeel meent dat fietsen niet op de stoep mogen staan en dus mogen worden verwijderd. wat niet wegneemt dat juist deze stoep inderdaad vaak erg vol hinderlijk geparkeerde fietsen staat...

zekere zoon naar Marokko

een tijdje geleden zei zoon J opeens dat ie naar Marokko ging, voor een maand of twee drie. Marokko? ken je dan iemand in Marokko? ben je verliefd op iemand in Marokko? gebeurt er iets spannends in Marokko? hebben we iets gemist over Marokko? neuh, zei ie, gewoon Marokko, waarom niet Marokko. en ik ga alleen. met niet meer dan een rugzak, een iPod, drie opschrijfboeken en drie pennen.
vanmiddag hebben we 'm uitgezwaaid richting Marrakech.
onderkoeld zwaaide ie na de douane nog één keer.
ik denk dat ie op zoek gaat naar zichzelf.

een zekere zoon

je brengt ze ter wereld, je voedt ze op, je kneedt ze naar eigen model, je geeft ze het goede voorbeeld, je investeert, je duwt, je argumenteert, je maakt er kortom sportieve gezonde zelfstandige en weldenkende mensenkinderen van. denk je.
en dan woont een zekere zoon noodgedwongen weer een tijdje in het ouderlijk huis en leegt ie z'n zakken op tafel voor ie ontspannen hangend vanaf de bank een videootje gaat bekijken. en dan worden daar op die tafel achtereenvolgens een portemonnee, een tramkaart en een aansteker neergelegd. huh? een aansteker?
"jongen, ligt daar een aansteker?"
"eh, jawel."
"jongen, je rookt toch niet, hè?"
"eh, jawel."
bijna vijfentwintig. nooit gerookt. net begonnen.
wat hebben we verkeerd gedaan?

schreeuw om aandacht

ook ik was slachtoffer van de Grote Internet Storing. inderdaad: slachtoffer. en kom me nou niet aan met dat er ergere dingen zijn om je druk over te maken, zoals een aardbeving of een tornado of zo. want ikke! het gaat hier om ikke! en ikke was heel erg onthand. ikke moest uiteindelijk zelfs omschakelen naar een draadloos lijntje van de buren. meeliften met de buren! ik bedoel maar, veel erger kan het toch niet worden! (hm, dit wordt een tekst met te veel uitroeptekens! en hm, ik gebruik te vaak "ik"!). wel meer dan achtenveertig uur ADSL-loos, ja! maar hebben jullie daar onder geleden? heb ik soms verzaakt? neehee, elke dag stond hier weer een nieuwe inspirerende tekst. ADSL of geen ADSL! voor jullie gerief! mag ik daar dan af en toe een stukje dankbaarheid voor terug? is dat nou werkelijk te veel gevraagd?

plurken en hufters

zo'n basdreunende cabrio waarvan je denkt dat die jongens daar nooit kosher aan gekomen kunnen zijn. maar dat is natuurlijk een vooroordeel. totdat zij je tegemoet komen net op het moment dat jij met je eigen auto voorbij een dubbelgeparkeerde auto rijdt en je je logieserwijs op hun weghelft bevindt. dat ze dan, terwijl je al prakties voorbij die geparkeerde auto bent, treiterig neus aan neus komen staan. en nog wat dichterbij. en lawaaiig dreigend gasgeven. en weer wat nader tot mijn autoneus. en roepen dat ze je gaan rammen. hahahahaha. 

plurken en hufters!
de winst is dat ik dan maar achteruit rij en ze ruim baan geef om met gierende banden op te trekken, waar ik voorheen de konfrontatie zou zijn aangegaan. ik weet niet wat beter is voor mijn gemoedsrust.

toe maar, kom maar binnen

ja, doe maar alsof je thuis bent, de sleutel van de huisdeur hangt er immers ook aan. nog wat nodig soms? een leuk elektronies apparaat of zo? een goed boek? neem maar mee, joh, het staat er voor. bovendien laat ik niet elke dag de sleutels in de voordeur steken. als je je slag wilt slaan, moet je het nu doen. over een uur kom ik er pas achter waar ik mijn sleutelbos heb gelaten. en dan moet ik ook nog helemaal dat stuk terug naar huis fietsen. dus...

rijbewijsje

ik heb het m'n ouwe rijbewijs omgeruild voor zo'n kek roze kaartje. het linnen roze vod is weliswaar nog niet verlopen, maar ik vind zo'n creditcardformaat veel handiger in het gebruik. "mag ik uw rijbewijs even zien?" "maar natuurlijk agent, kijk eens hoe snel, hier hebt u 'm al." gewoon direkt vanuit de broekzak. waar dat andere ding ingewikkeld want te groot en dus traag vantussen de autopapieren moet komen. nee, het kost wat, maar dan heb je ook wat! en ik blijk nu zelfs op een brommert te mogen rijden...

schijtlijsters

niets gunnen ze je bij Stadstoezicht Amsterdam.
niet alleen voeren ze een frustrerende en ondoorgrondelijke kontrole op het parkeren in de grote stad, ze ontnemen je zelfs de lol van het krijgshaftig het gevang in gaan voor je principes. "omdat de kontroleur niet aannemelijk heeft kunnen maken dat er geen geldig parkeerbewijs in de auto aanwezig was", schrijft de direkteur in zijn beschikking op het hel en verdoemenis predikende bezwaarschrift van partner A waarin ze roodgloeiend van verontwaardiging genoegdoening en ekskuses had geëist. mooi nix dus. geen genoegdoening, geen ekskuses, niet meer dan een slappe omgedraaide argumentatie, waar normaal gesproken staat dat jij als parkeerder niet aannemelijk hebt kunnen maken dat er wel een geldig parkeerbewijs aanwezig was.
schijtlijsters zijn het, ik zeg het je!

merelfamilies

"je moet die vogels niet meer voeren", zeg ik betweterig tegen partner A, "ze vinden hun eigen voer wel, het is geen winter meer." maar partner A gooit eigenwijs en zonder mijn toestemming het vogelhuisje onverdroten vol met buitenvogelskrachtvoer. en verdomd, twee merelfamilies zien het vogelhuisje dan toch als ideale fourageerplek: één alleenstaande merelvrouw met één jong afgewisseld door een kompleet merelgezinnetje met drie blèrende jongen. krijsen, snavel opensperren en doorslikken. krijsen, snavel opensperren en doorslikken. alsmaar door. onverzadigbaar.

sindsdien komen we het huis niet meer uit. staren we gebiologeerd vanuit de terrasstoelen naar het voortdurende voederproces. bewegingsloos, anders schrikken ze en zijn ze weg. tenzij die valse grijze poes van de buren de jachthouding aanneemt. dan springen partner A en ik gelijktijdig met molenwiekende armen op. weg poes, maar ook weg merels. ik overweeg daarom de aanschaf van een jachtgeweer. tegen die rotpoes. en tegen de duiven, die vieze vliegende ratten.

mijn tuinvriend

opblaasbaar!
zou Vogelensangse Erik van der Peet echt alleen maar vriend van mijn tuin willen zijn?
ik wil zelf ook wel zo'n vriend.
met zo'n kuifje.
en van die glimmende wangetjes.
ah, Erik, toe nou...

fighting for peace is like fucking for virginity

of woorden van gelijke strekking, en ietwat subtieler, sprak de historicus ons toe in de minuten voor de last post en de jaarlijkse twee minuten stilte bij het monument verderop. waarmee ik voor het eerst bij de dodenherdenking een direkte krities politieke link met de hedendaagse "vredes"oorlogen uitgedrukt hoorde.

joechhei het is in de meie

waarin zonen voor maanden naar Afrika gaan, maar eerst vanwege opgezegde kamerhuur nog even thuis komen wonen. waarin dochters  weer interlands mogen spelen, maar worstelen met lichte blessures. waarin Volkscampers uit hun stallingen komen, maar nog niet reisklaar zijn. waarin zonlicht om half zes de tuin in komt piepen, maar om zeven uur al weer verdwenen is. 

en waarin de laptop van zoon J die tijdens een vrienden- en vriendenvanvriendenfeest in zijn tijdelijk huis aan de Amstel met uitzicht op de Magere Brug vannacht spoorloos verdween, net als de inhoud van zijn portemonnee.
joechhei het is in de meie.

gezichtsbedrog?

blaas op!
straatje gelegd. knieën gepijnigd. schouder lamgehamerd. rug stijf.
en dan ben je klaar en dan zie je dat je ergens een regel hebt overgeslagen.
zo maar, inene, onverklaarbaar.
mooi dat ik 't niet overdoe.
niemand die 't ziet...

iliad 2

opblaasbaar
kijk nou toch, nee, kijk nou eens goed: heb je een duur boekenleesapparaat waarop dagelijks ook nog eens de kwaliteitskrant binnen komt gewifid, lijkt het potdomme wel of ze op de redaktie de woorden in de lucht gooien en vervolgens rustig afwachten waar ze terechtkomen. en dan domweg naar de abonnee sturen. die merkt het toch niet.

afgedwongen estafette

ze zegt dat ik een van de weinige webloggende mannen ben die haar doet lachen en dat ik daarom een doorgeefopdracht van haar krijg. maar ze zegt bovendien dat ze niet verwacht dat ik de opdracht aksepteer, waarop ik haar in haar kommentaardingetje uitleg dat ik daar inderdaad helegaar niet van hou, van estafettestokjes, dat ze me kennelijk goed in de smiezen heeft, dat ik het dus echnie doe, waarop zij weer bedrukt zegt dat ze daar niet om kan lachen.
wat moet ik dan? ben ik van steen? wil ik een treurende Gentse restaurantrice op mijn geweten hebben aan wier etablissement ik in mijn eerste Sint-Niklaasse schouderperiode ook al eens voorbijgereden ben zonder binnen te gaan?
welaan, ik herpak alsnog het dichtstbijzijnde boek, een digitaal boek, open de min of meer honderdrieëntwintigste digitale bladzijde (min of meer, want als ik een groter dan wel kleiner lettertype kies wordt het paginanummer hoger of lager), zoek dus een willekeurige vijfde zin en de volgende drie zinnen en reproduceer ze hier, uit de Wandelaar, van Adriaan van Dis:

5. de stem beval haar geen contact meer te zoeken. 6. 'blijf op uw post.' 7. lange wandelingen zaten er voorlopig niet in. 8. de tweede brief toonde een rustiger handschrift: Sri maakte zich zorgen om Fanta.

waarmee dit stokje alsnog in schoonheid sterft.

mag ik even zachtjes vloeken?

en weer raakt iemand uit mijn direkte omgeving volledig verkankert.
onbehandelbaar, progressief en (hopelijk) binnenkort eindig.
zo langzamerhand schuif ik kennelijk de leeftijdsgroep in waarbij dit steeds vaker voorkomt.
en natuurlijk leeft niemand eeuwig.
en natuurlijk went het niet.
maar kollegavriend E is net pas zestig jaar.
dat went nooit...

dieronwaardige rimram

opblaasbaar
godsammekrake! lees ik dat nou goed? jawel, het staat er echt: Holistisch zorgcentrum voor dieren. Holistisch! Zorgcentrum! voor Dieren! nota bene in mijn buurt. ik krijg hier heel enge gedachten bij. krijg het er zelfs spaans benauwd van. net als bij dat artikel onlangs in een van de opinieweekbladen, waarin "dierenliefhebbers" werden geportretteerd die zojuist hun hond of kat aan de chemo hadden gehad, of aan de bestraling, of langdurig hadden laten bepotelen door een heuse huisdierenfysiotherapeut. plaatsvervangende schaamte dringt zich op. zullen we daarom afspreken dat een dier een dier is en geen mens? dat gebreken als een gebroken poot natuurlijk liefdevol moeten worden behandeld, maar dat levensverlengende diep ingrijpende mediese ingrepen in principe dieronwaardig zijn? en dat ingestraalde holistiese rimram niet op weerloze huisdieren mag worden losgelaten? mooi, dan zijn we het hier tenminste over eens.

de jaarlijkse groene golf

ik wist het, je kon er op wachten, het was voorspelbaar en vandaag is het me na ruim twee jaar weer gelukt: alle zes de stoplichten op weg naar mijn werk heb ik in één sierlijk gestroomlijnde fietsbeweging gepasseerd, zonder te hoeven stoppen voor een rood of zelfs maar oranje licht en zonder enige vorm van malversatie of oplichting mijnerzijds. als dat geen goed teken is...

het nut van schouderoperaties

of eigenlijk meer nog: is er nut aan het opereren der beide schouders? wat leveren twee schouderoperaties nou daadwerkelijk op? wat kan ik bijvoorbeeld nu wat ik eerder niet (meer) kon? okee, ik kwam links en rechts zijwaarts niet verder dan horizontaal, dat is waar. maar welk nut heeft het dat ik nu zijwaarts mijn armen langs m'n oren kan krijgen? heeft iemand daar ooit profijt van gehad? ik kan het even niet bedenken. een pan pak ik voorwaarts gericht van de bovenste plank, dat kon ik voorheen ook. en de politiek inkorrekte ongewenste don't-mention-the-war-groet met de arm schuins gestrekt naar voren is en was nooit een probleem. ik bedoel maar, wat zou ik nu zijwaarts moeten kunnen met twee in België leeggeschraapte schoudergewrichten? iemand een nuttig idee?

een beetje kultuur

en tussen al de bedrijven door is er ook nog kultuur. waarvan dit als het ware het ietwat gut bürgerliche toetje is, want de echte hoogstaande kunst speelde zich natuurlijk af in de grote zaal. waar dus weer niet mag worden gefilmd. enfin, het Nederlands Blazers Ensemble, in the Alps, live in het Muziekgebouw aan het IJ, afgelopen woensdagavond. gaat dat vooral (elders) zien.

even tussendoor

in de zijbalk hier rechts al eens opgemerkt dat ik traceerbaar ben? als het uitkomt hoor, als ik er zin in heb. dan zet ik de GPS aan in m'n mobieltje en ben ik levend te volgen via de sateliet op het kaartje in de rechterkolom, onder 'hansb op pad'. in real time. en later terug te zien. zo maakte ik onlangs nog een fikse wandeling (klikken, inzoomen met het plusje in de grote bol links, start wandeling met enkel pijltje naar rechts in het tekstballonnetje hansb3).
maar is dit nou leuk?

iLiad

iets groter dan een pocketboek istie, in stemmig zwart wit grijs.
scherp en helder istie, strak als een boek.
en daar istie dan ook voor bedoeld: een boek om e-boeken in op te slaan en om e-boeken mee te kunnen lezen. plus dagelijks de avondkrant in de middag, wifi-automaties op je bordje. digitaal en toch oogrustig. alsof het gedrukt staat. honderd boeken mee zonder kiloos overgewicht bij te hoeven betalen bij het inchecken. het kost wat, maar dan heb je ook wat: de iLiad. dank zij genereuze sponsoring nieuw in huize hansb.

modern leed

weer eens ruzie met een winkel. een gerenommeerde boekwinkel dit keer. had vanwege jaardag kadokaarten gevraagd om boeken te kunnen downloaden (waarover morgen meer). downloaden plus online betalen met kadokaart moet kunnen volgens de eigen website. kan dus niet. inderdaad, zegt de klantenservice, dat kan dus niet. moet u maar gewone boeken kopen. neehee, zeg ik, wil geen p-boeken, wil e-boeken. bovendien heeft uw kassameneer ook nog eens een "gewone" boekenbon verkocht om on line mee te kunnen betalen.
hoe nu? jammer maar helaas? CHEF!
dag chef. tja, probleem. nee, dat klopt. ja, geen geld terug. geen geld terug? GEEN GELD TERUG?
het moeten mijn vuurspugende ogen zijn geweest die de chef alsnog snel tot inkeer brachten. in kombinatie met mijn allercharmantste glimlach natuurlijk.

dienstmededeling

"dan volgt hier nu een mededeling voor de kinderen van de ouders die zojuist zijn uitgestapt om aangifte te doen van een gestolen laptop: het lijkt ons het beste als jullie hier ook uitstappen want de trein kan helaas niet langer blijven wachten. ik herhaal: willen de kinderen...."

andermans vlees?

snijden ze in je schouder, spuiten ze je hele arm plat, ontwaak ik uit een diep narcotiese slaap met een loodzware, fremdkörperige en totaal ongevoelige klomp vlees (inklusief onwillige dooie vingers) aan de linkerkant van m'n lijf. ze zeggen dat het MIJN arm is, dat ik 'm straks wel weer ga voelen, hoewel ik juist dan zou willen dat ik hem niet voelde, maar ik heb zo mijn twijfels.

moet ik nog even kwijt

wacht even, wacht even! voor ik wegglijd in wéér een narcose (graag de linkerschouder vandaag, dokter) wil ik nog even kwijt, dat waar prijswinnaars normaal gesproken een ereplaats krijgen toegewezen, wij vanwege die gewonnen vliegtickets naar Maleisië (ik weet het, gegeven paard en zo, maar toch) werden weggezet op verreweg de vervelendste plaatsen in het vliegtuig, middelste rij, achter de wc's, voor een muur, zodat ik twaalf uur lang mijn benen niet kon strekken. dit gezegd hebbende mag u nu beginnen met prikken, zuster.

parkeerhorror

partner A heeft voor haar werk een bedrijfsparkeervergunning waarmee ze probleemloos rond haar school kan parkeren. tenzij een ijverige parkeerwachter de lettercijferkombinatie op de bedrijfsparkeervergunning aanziet voor een kenteken en aldus konstateert dat deze niet overeenkomt met het kenteken van de auto van partner A: boete.
zucht! we kennen inmiddels het ritueel, sturen maar weer een mailtje naar het stadsdeel, leggen uit, de stadsdeelwethouder seponeert, foutje, ze zullen voortaan beter opletten, het zal niet weer gebeuren mevrouwtje.
wel dus, want kort daarna, hup weer een bon, zelfde riedel en nog eens en nog eens, een jaar lang nu al.
met de laatste boete zijn de parkeerbeheerders echter hardnekkiger. nu stellen ze dat de handhavende mbtenaar helegaar geen parkeervergunning heeft aangetroffen. en de stadsdeelwethouder zegt nu dat partner A het dus ook maar zelf moet uitzoeken. ofwel het woord van een ongetwijfeld onkreukbare ambtenaar tegen dat van een betrouwbare amsterdamse schooljuf. ze heeft er een gepeperd bezwaarschrift aan gewijd, wil het laten voorkomen en er desnoods demonstratief voor 't gevang in gaan. wat mij dan wel weer aardig lijkt, kan ik eindelijk ook eens een echte gevangeniscake met ingebakken uitbraakgereedschap bakken.

verhuizen

"jongmens", zei de kamerverhuurder onlangs tegen zekere zoon, "dit kan zo niet langer, dit loopt de spuigaten uit, zie de troep in de badkamer, zie de troep in de keuken, zie de troep achter de brievenbus, ben jij überhaupt wel opgevoed, als het zo door gaat zetten we je er uit". waarop zekere zoon, die over anderhalve maand toch al aan zijn Grote Afrika Reis wil beginnen, zich snel rijk rekenend vanwege de maandelijkse zeshonderd euro die hij de kamerverhuurder zou moeten betalen ook als ie op reis zou zijn, en aldus toch al snel vierentwintighonderd euro overhoudend, tot verbazing en wellicht ook verbijstering van die zelfde kamerverhuurder liet weten dat ie daar mee akkoord ging en nog voor het eind van de maand zal vertrekken. zodat wij vanaf morgen weer even min of meer niet meer kinderloos zullen wonen. gesellie!

soeveniertje

"zeg", had partner A nog gezegd voor ik vertrok, "jij mag nou wel zo maar van mij alleen met je moeder op vakantie, maar dan wil ik wel een soeveniertje, een lappie zijde of zo, in een kleur die bij me past". een kleur die bij d´r past, een kleur die bij d´r past, waarom altijd in raadsels, waarom altijd direkt gekoppeld aan een instant relatietest? en waar haal ik een dag voor terugkeer zijde vandaan? vijfentwintig kilometer verderop, zegt het hotel. dus taxi in, half uur rijden, winkelcentrum hier, winkelcentrum daar, strompelen door de hete zon en dan op een hoek: de Langkawi Silk Company. maar geen effen zijde, alles met een werkje. denken, denken, denken. was will das Weib? effen, dacht ik. niet met een werkje, bloemetje of patroontje, dacht ik. niet doen dus. maar dan heb ik nix. twijfel, twijfel. hm, wel goedkoop, doen dus, grijs met chocoladebruin en een werkje. gottogottogot, als dat maar goed is. ik vrees de toorn van partner A.

jullie willen decadent?

dan krijgen jullie decadent! vanonder licht wuivende palmbomen (ach kijk, wat leuk, een aapje), vanaf een zacht ligbed (reserved for hotelguests), aan de rand van een wit en fijn zandstrand (en schoon hoor), met de bar van het resort binnen servicebereik (one more coconutkiss, please), lees ik net via de gratis wifi-verbinding (man van de wereld), dat het vaderland de koudste Paasdagen sinds veertig jaar tegemoet gaat. agossie! nee echt! maar nu moet ik even afkoelen, even de lauwwarme zee in. waren jullie maar hier...

observaties

observatie 1: dat brommerjongens in de tropiese stadse hitte een jasje aan hebben op de brommert, maar dan achterstevoren aangetrokken, zodat hun rugkant onbedekt is. waarom?
observatie 2: dat in het vere Amsterdam, alwaar partner A geheel alleen is achtergebleven, de stoppen ongestoord kunnen doorslaan en prompt weer worden aangeslagen en de computer voorheen voor partner A geheel onoplosbare kuren vertoonde maar dat die zelfde problemen door die zelfde partner A nu wel even flux zelf weer worden opgelost. waarom?
observatie 3: dat een koloniaal hotel in Penang een lunchbuffet aanbiedt met zalm en oesters en tonijn en krabbetjes en rendang en nasi zus en me zo en god mag weten wat allemaal nog meer en een dessertbuffet waar je u tegen zegt, wat je dan nuttigt op een terras aan een fraai gazon grenzend aan het strand met op de achergrond een leger aan bedienend personeel voor de somma van omgerekend 9 euro pp. waarom?

de schaamte voorbij?

wat moest ik anders? het regende, het hotel was niet je dat en het dorp waren we al twee keer onder de regenbeschermende overkappingen op en neer gelopen. kon ik het dan helpen dat we even later in een Landrover vol medetoeristen richting een inlandersnederzetting reden? van die bamboehutjes op palen met bananenbladeren als dak. wel je schoenen uit en dan leuk de lokale inlanders bespieden en fotograferen. hoe ze binnen op een houtvuurtje koken (rijst uit een pakje). hoe ze geheel spontaan met bamboe op bamboe een ritme slaan en er inlanderig bij zingen. en wij, de toeristen, moeten dan in de handen meeklappen en dansen met zo`n inlander. en met elkaar. en ook daar dan weer fotoos van maken. en we mogen ook even een echt giftig pijltje uit een blaaspijpje schieten. getverdegetver! waar ben ik nou mee bezig? dit kan tch helemaal niet? ben ik dan werkelijk de schaamte voorbij?

goed gevoel

als je door een lokale achterstandswijk loopt waar je net voor omgerekend drie en een halve euro uitgebreid hebt gegeten, met z'n twee, en het is aardedonker en er scheurt net weer een eng brommertje voorbij, dat je je dan opzichtig westers en toeristies voelt en dat dan een tienermeisje dat voor haar huis zit je met een stralende glimlach een hartelijk "welcome in Malaysia" heet, zo maar, zonder sarkasme, dat geeft je onverwachts een goed gevoel.
of als je na drie uur in gevecht met je opgevouwen benen met veertien man in een longboat de rivier bent opgestoomd, dat je dan aan de steiger van het luxe resort wordt verwelkomd met een koel glas fruitsap en een koud vochtig handdoekje om je oververhitte nek en voorhoofd te deppen, ook dat geeft je een onverwachts goed gevoel.

echte namaak

naast de tientallen vriendelijk glimlachende maar evengoed hinderlijk opdringerige verkopers van Louis Vuitton handtassen (good bags for you, sir, please come in, sir) en dure horloges (special deal for you sir, come, come, look, look, nice, nice), waar ik langzamerhand niet meer naar terug glimlach omdat je dan met een grimas op je gezicht blijft rondlopen en voor je het weet slaat de klok twaalf en blijft je gezicht voor eeuwig zo staan, was er een (als in 1, de aksenten voor op de e werken niet) koopman op de avondlijke markt hier om de hoek waar ik bijna voor overstag ging: genuine remake sir, echte namaak meneer. bijna overstag, maar uiteindelijk was het toch ook nix...

van A naar B en terug

maar eerst van A naar B. waarin B is Kuala Lumpur, ook wel KL. twaalf uur vliegen, maar dan ben je ook ergens. twaalf uur plus drie uur van te voren plus de file naar Schiphol plus straks de koffers en de douane plus dan nog de file naar KL met de chauffeur die als het goed is met mijn naam op een bordje in de aankomsthal staat te wachten. pak um beet achttien uur on the road, bovenover via diverse instabiele schurkenstaten, teneinde hartje Chinatown KL te eindigen, om de hoek van een volgens de folder kleurrijke pasar malam, zij het om negen uur in de ochtend, lokaal. nee, wie ver reist kan mooie verhalen vertellen.
maar voorlopig wacht ik af.

moreel zelfonderzoek

met een snelheid die mezelf verbaast plant ik mijn voet op het portemonneetje dat naast mijn fiets op de stoep ligt. in een oogopslag had ik gezien dat er net een biljet van honderd euro uitsteekt. niet dat ik zo'n biljet vaak zie, maar zoiets weet je, zoiets voel je direkt. 
pats! voet er op en om me heen spieden. maar niemand heeft mijn sneaky aktie gezien, niemand kijkt verloren zoekend om zich heen. 
dan onopvallend oprapen en er nonchalant het kantoorgebouw mee binnen lopen.
honderd euro, fluit ik, misschien nog wel meer.
en of een legitimatie, somber ik, geplaagd door fatsoen.
eenmaal binnen pak ik het biljet uit het knipje.
miljaar! ook nog een creditcard!
van karton.
reklame.
nep.

een kouwe avondmarkt

op de kade van de IJmuider sluizen riep de vader van partner A ooit naar een zeeman hoog boven aan de reling van een Indonesies schip dat het hier erg "dinging" was. hij sloeg daarbij ter nadere verklaring zijn armen kruislings tegen zijn bovenlijf. het Maleise woord dinging (koud) kende hij nog uit zijn Indiese tijd en is sindsdien met het beeld van de zich warm slaande man tegenover de met ijsmuts getooide Indonesiese matroos in mijn geheugen blijven hangen. zodat ik in kombinatie met de algemeen bekende maleise woorden "pasar" en "malam" zelfs een soort van maleise zin kan vormen: pasar malam dinging, een kouwe avondmarkt. maar gezien de heersende temperatuur in Maleisië schat ik in dat het gebruik van dit zinnetje eigenlijk bij voorbaat kansloos is. dus zal ik voordat ik donderdag die kant op ga toch nog ouwerwets wat woordjes moeten stampen.

Freunde, das Leben ist lebenswert!

filmpje!
we waren gevorderd tot deel zeven op de derde dvd, vorige week tijdens onze franse voorjaarsvakantie. zes dvd's, drie afleveringen Berlin Alexanderplatz per dvd, dertien delen en een epiloog totalement. en toen hebben we die dvd in de speler laten zitten. in zuidfrankrijk. zodat we nu weliswaar nog wel de vierde, vijfde en zesde dvd in huis hebben, maar dan moeten we dus verder met aflevering tien. moeten we deel acht en negen overslaan. wat dus absoluut niet kan kwa chronologie. dus nu vroeg ik me af of er niet iemand is die even op en neer wil, zeg maar: dit weekeind. zodat wij volgende week weer verder kunnen kijken.

nu ook links!

opblaasbaar
precies daar waar het beeld wat wazig wordt, rechtsboven als het ware, linkerschouder, daar zit een weinig aangroeisel dat mijn armbewegingen door peesblokkering beperkt: impingement, net als voorheen aan de rechter kant. dat aangroeisel gaan ze dus ook afvlakken, recht maken, wegschrapen. "wanneer het u uitkomt" en "voor uw comfort". na m'n komende vakantie dus (vakantie? vakantie? je bent net terug en je gaat al weer op vakantie?). zodat ik al met al nog ruim voor de oorspronkelijk medio april geplande Amsterdamse ingreep op de eerste april dan inmiddels tweezijdig ben geopereerd in Sint-Niklaas. de Belgen doen het echt beter.

hondenverjaarspartijtje

dat hond Z liever alleen op voorjaarsvakantie ging konden we nog wel billijken. ze had geen trek in een vliegreis, zei ze, en ze zag op tegen de vele urenlange middellandsezeekustwandelingen die we hadden aangekondigd te gaan ondernemen en ach, denk je dan, ze wordt al wat ouder, ze heeft zo haar nukken, ze weet wat ze wil, lamaar zitten.
maar dat we haar ophaalden van haar vakantieadres en haar daar aantroffen temidden van een heus hondenverjaarspartijtje (een HON-DEN-VER-JAARS-PAR-TIJ-TJE: er was er één achttien geworden en die had wat vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd en er was hondentaart met hondenhapjes en heel veel hondengeblaf), dat ging zelfs ons weer wat ver.

veiligheid voor alles, maar...

riem af, schoenen uit, geld uit je zak, jas uit, telefoon in een bakje, sleutels erbij, vloeibaarheden in kleine flesjes in een plastic zakje, alles voor de vliegveiligheid. maar dat dit hier zakmes met twee vlijmscherpe elk drie centimeter lange lemmetten en een levensgevaarlijk puntig schaartje plus een ook al drie centimeter lange plestik tandenstoker inklusief een drie centimeter lang multi inzetbaar pincet nu al voor de vierde reis op rij heen en terug niet eens opgemerkt wordt bij de vliegveldbeveiligingskontrole stelt me toch eigenlijk best wel een beetje heel erg diep teleur.

denneappels voor de open haard

eigenlijk hadden we in Praag zullen zijn. maar de Cote d´Azur is bij nader inzien ook niet slecht; rommelmarktje, strandje, lunchje, wijntje, dutje, zonnetje, terrasje, pastisje. waarna denneappels zoeken voor de open haard. nog even en we komen nog tijd te kort.

van dochters en dilemma's

"zeg", zegt dochter L laatst na een voedzame maal in het ouderlijk huis, "zeg, het regent, en ik ben op de fiets. mag ik straks de Smart meenemen, breng ik 'm morgenochtend erewoord terug." "tuurlijk mag dat", antwoordden wij, "geen probleem." want wij zijn hele vriendelijke ouders. en meelevend.
de volgende ochtend word ik op mijn werk gebeld.
"zeg", hoor ik dochter L slaperig zeggen, "wil jij effe met jouw mobieltje belparkeren voor jouw Smart hier voor de deur? ik heb geen klein geld, ben zo moe, lig nog in bed en dan kan ik nog een uurtje blijven liggen."
wat denkt u: mag dat?

best wel opmerkelijk

ik kan het niet anders verklaren dan dat ie het doet omdat het gebruik er van bij de prijs is inbegrepen. net als de fitnessmasjiene, het massagewaterbed, het solarium, de eenpersoonssauna en de douche. toch sta je gek te kijken als een overigens kaalhoofdige man na het douchen de haardroger gebruikt om uitgebreid zijn schaamhaar te drogen...

de jaren des onderscheids

opblaasbaar!
mijn eerste leesbril, plus 1, nu zo'n tien jaar geleden, verschafte mij een aureool van wijsheid. moeiteloos eigende ik me vanaf dat moment dan ook een bestudeerde pose van intellektuele bedachtzaamheid toe, waarbij ik mijn leesbril af en toe nonchalant af zet om mijn betoog met de bril in de hand kracht bij te zetten. of peinzend kluivend op een brillepoot het leven te beschouwen. ik ben er dan ook van overtuigd dat mijn metamorfose naar de jaren des onderscheids met het aanschaffen van die leesbril is ingezet en dat mijn omgeving dat ook feilloos registreert: zo, zo, die vent heeft een leesbril, dat moet, dat kan haast niet anders, een wijs man zijn.
hond Z staat op een vergelijkbaar draaipunt in haar leven: hondsbejaard, uitgeraasd, knorrig op z'n tijd, dus jawel, de hondsjaren des onderscheids zijn ingetreden. en ook hond Z heeft een leesbril. waarmee ook hond Z haar status als oud en wijs bevestigt. qua hond dan. want hoewel die bril haar erg goed staat gaat haar wijsheid niet veel dieper dan haar voederbak.

leverdag

blaas op!
kijk, dat vind ik nou een lekker surinaams lunchbroodje: een wit pistoletje kippenlever met peper en zuur. een licht knapperig omhulsel, gevuld met lauwwarm zacht orgaanvlees en een aangenaam pittige smaaksensatie. maar getverdegetver wat ziet 't er eigenlijk onsmakelijk uit op zo'n foto. zeker in vergelijking met de dubbele bruine boterham waartussen een half ons ongelardeerde kalfslever van bij het ontbijt vanmorgen. hoewel je daar qua mondbeleving weer een probleem mee kunt hebben als de plakken zijn afgesneden van het (te) stevige uiteinde van de lever, waardoor je een overmaat aan struktuur proeft in plaats van het gewenste rulle broodbeleg.
bent u daar nog?

nou gaan ze toch echt te ver!

okee, hij rijdt één op acht, één op zeven met wind tegen, lust alleen maar de duurste benzine mits aangelengd met loodvervanger, staat het grootste deel van het jaar duur in een stalling te pronken, wekt voornamelijk vertederende blikken op, stinkt een beetje als ie start, maar rijdt ons al meer dan tien jaar tevreden keuvelend en pruttelend feilloos naar verre vakantiebestemmingen.
en dan zou ik 'm vanaf medio volgend jaar die paar keer in 't camperseizoen niet meer voor de huisdeur mogen vertroetelen omdat ik binnen de Amsterdamse ring woon? als het aan het Amsterdamse stadsbestuur ligt inderdaad niet. moet ik voortaan ons 1971 Volkscampertje vanaf de ringweg naar ons woonadres duwen. en terug. of een paard voorspannen. of trekken met 't Smartje. nee, dáár zouden ze wat aan moeten doen: mensen die twee autoos hebben...

weer een dooie held

er is een tijd geweest dat ik alleen maar naar franstalige muziek luisterde. omdat iedereen anders naar engelstalige muziek luisterde, denk ik, want ik wilde natuurlijk anders zijn. Gilbert Becaud, France Gall, Johnny Halliday, Jacques Dutronc , en ja: ook Henri Salvador.

maar dan hoor je een doodsbericht, dan google je wat op YouTube, dan zie je wat je ooit prachtig vond en dan valt zo'n man behalve dood neer ook nog eens van z'n voetstuk: wat een vreselijk nummer, wat een vreselijk artist. klik op het pijltje en huiver mee!

mannen met rode sjaals

wat is het toch met mannen van zekere leeftijd en/of met (beoogde) status en rode sjaals? als je er op let, kijk: daar loopt er weer één, lijkt het verdomd een geheim genootschap. altijd een halflange tot lange nonchalant openhangende jas, altijd die rode sjaal bewust onbewust om de nek gekruld, altijd losjes, want hee: dit ben ik, van zekere leeftijd, met zekere status, ik heb een rode sjaal, ons kent ons!
je krijgt er geen vinger achter, heb ooit zelf eens een totaal foutrood eksemplaar gekocht in een laffe poging er bij te horen, maar ik vermoed dat die echte rooie sektesjaals überhaupt niet te koop zijn, dat ze eenmalig worden uitgereikt tijdens sektariese kringgesprekken onder het genot van enge initiatierituelen.
zo zag ik vanmorgen de burgemeester van Amsterdam lopen. ik fietste over de trambaan, hij stak schuin over. toch stopte er desondanks en geheel onnodig een sjieke auto voor hem opdat hij ongehinderd kon oversteken.
rode sjaals!
ik zweer 't je.
burgemeester en automobilist.
allebei een rooie sjaal.
ze zijn onder ons!

sjagerijnig of niet?

ze zegt dat ik een sjagerijnige ouwe man ben.
mijn vrouw, mijn grote liefde, mijn partner A zegt dat ik een sjagerijnige ouwe man ben!
moi? sjacherijnig? moi? ouwe man?
omdat ik tijdens de vrijdagse gang door de supermarkt wel eens opmerk dat er weer een schap leeg is? wéér geen korte krop. wéér geen gezouten boter. wéér geen perensap van biologiese makelij. wéér geen enzovoorts enzovoorts. en dat niet één keer, hè, maar elke vrijdag, week in week uit. dat ik dat dan min of meer luidkeels verkondig. bij ieder leeg schap. dat men dat dan misschien wel hoort. de mensen. en dat me dat dus worst zal zijn.
als grootgrutter mogen ze kennelijk wel pronken dat ze elke dag tot 22.00 uur open zijn, mogen ze wel pochen dat er altijd verse aanvoer is, mogen ze wel prat gaan op de grootste artikelkeuze, maar ze vergeten dat er om een uur of 18.00 uur dan dus ook mensen inkopen komen doen. mag ik dan niet een beetje mopperig laten blijken dat er logistiek iets niet in de haak is? ben ik dan gelijk een sjagerijnige ouwe man? kom nou!

einde aan de poetsvrouw-saga

omdat we ooit toevallig bemerkten dat ze een half uurtje voordat ze na officieel drie uur poetsen klaar zou zijn schichtig aan kwam wandelen ("nee echt niet, ik kwam alleen maar om te zeggen dat ik ziek ben...") en daarmee het vertrouwen al een knauw had opgelopen,
omdat ze vervolgens twee weken op vakantie ging om uiteindelijk na zeven weken radiostilte pas weer op te duiken ("zoon ziek, heb echt gebeld, maar altijd antwoordapparaat...") en daarmee een flinke bres in de relatie werd geslagen,
omdat ze vandaag na de eennmalige poetsbeurt van vorige week wéér niet verscheen ("ben ziek, o ja, kan ook niet op woensdag...") en daarmee definitief de deur heeft dichtgeslagen,
daarom kunnen we haar op basis van juist dat ene laatste argument (wij willen dat ze voortaan op woensdag komt, zij kan alleen op dinsdag) zonder enig gezichtsverlies voor een der partijen verzoeken de huissleutel in te leveren.
waarmee er een natuurlijk eind komt aan deze slepende poetsvrouw-saga

de lange arm van de italiaanse wet

uit een niet-gekenmerkte envelop met italiaanse afstempeling kwam een min of meer officieel ogende maar verder wat knullige brief tevoorschijn. dan zwiepen dus mijn achterdochtantennes omhoog en denk ik: nep! fake! vooral als je leest dat ze geld van je willen vanwege een overtreding van de parkeerwet.
ja ja, in Italië. in Garda. 30 juli. tweeduizendzes! ha! toen was ik daar helemaal niet, zat ik in Griekenland, zie je wel: nep.
hoewel.
was zoon J daar toen niet met het Smartje?
jahaaaa, hij was.
parkeren in een bocht, zwemmen, bon, zeventig euro, binnen tien dagen te betalen, niet gedaan, nu na anderhalf jaar achtennegentig euro, klantvriendelijk doch binnen twintig dagen te betalen via een heuse website waar ook nog eens de originele bekeuring aanhangt.
hier kan ik niet tegen op, dit is om het echie.
en gran fratello is onverbiddelijk.

ongrijpbare herinnering

er dreef een ondefinieerbare vleug herinnering voorbij. letterlijk: ik ving een geur op maar voordat ik me dat goed en wel realiseerde was ie al weer voorbij. ik kon het dus niet eentweedrie thuis brengen. iets van lang geleden in ieder geval. heeeeel lang geleden. iets met een geprepareerde varkensblaas. nee, wacht, een zelf geprepareerde varkensblaas. voor een trommel? ten tijde van de tot bas omgebouwde theekist uit de Warmoesstraat? drie jochies in een band? maar dat is zowat een halve eeuw geleden!
ik weet het niet. en hoe langer ik het niet weet, hoe irritanter het wordt. weg zondagsrust, hersenen op volle toeren. als nou die geur nog maar eens voorbij kwam...

de tram in zijn natuurlijke omgeving

ach, de één schrijft een weblog, de ander verzamelt fotoos van trams. en dat is helemaal niet erg. maar dat ik zeshonderd historiese fotoos op twee cd's heb moeten doorworstelen voordat ik zegge en schrijven één (1) afbeelding vond waarop minder tram (saai saai) en meer van de natuurlijke omgeving (leuk leuk) staat, geeft wel aan dat de tramfotoverzamelaar in tegenstelling tot de weblogger een monomaan mens moet zijn. de ware tramfotoverzamelaar zal dit dan ook een mislukte foto noemen. de weblogger ziet er zoveel jaar na dato vooral veel moois in. waaronder een ouwe blauwe tram.
blaas op die foto!

help, we groeien uit elkaar

halverwege de naar later bleek vergeefse, maar verder lekker pittige wandeling naar de kofferwinkel (nee, dit is heel geen rolkofferje met een geel ritssluitingtrekkertje, u had nog zo gezegd dat u die wel degelijk kon bestellen, zo'n ouder model met een geel ritssluitingtrekkertje, maar dit is een rolkoffertje met een blauw ritssluitingtrekkertje), halverwege die wandeling dus, zeg ik tegen partner A, doelend op het seringenboompje dat ik onlangs in de tuin heb verplaatst, maar dat zeg ik er dus niet bij, dus ik zeg terloops dat het me benieuwt of het boompje zal aanslaan, waarop ze me doodleuk vraagt over welk boompje ik het in godsnaam heb en ik haar terugvraag hoeveel boompjes we dan wel hebben staan, waarna ze me nog steeds qua boompje volkomen blanko aankijkt en ik dus niet anders kan konkluderen dan dat we niet langer aan een half woord genoeg hebben, althans elkaars gedachten niet meer lezen en dus uit elkaar zijn gegroeid.

vergeten vergeten vergeten

soms gebeuren er dingen die op zich nog wel verklaarbaar zijn maar door herhaling onbegrijpelijk en verontrustend worden, zeker als ze binnen een dag plaatsvinden. vergeten is er zo één bijvoorbeeld.
als je bijvoorbeeld bij de slager staat en je weekendbestellingen doorgeeft, afrekent en buiten gekomen direkt weet dat je je lievelingssalade bent vergeten. kan gebeuren, denk je dan nog, vervelend, maar niet opvallend.
dat wordt het wel als je daarvóór naar de groothandel bent geweest met het doel een bepaald artikel te kopen en met van alles, behalve met dat ene artikel, thuiskomt. en als je even later naar de grootgrutter gaat met een lijstje van absoluut noodzakelijke aankopen in je hoofd en je ook díe niet in je grote AH-shopper blijkt te hebben gestopt. om nog maar te zwijgen over de groentenman, waar je de zaak uitlopend bedenkt dat je %#!@grom#* de mandarijnen bent vergeten.
het was daarentegen maar goed dat ik de eerder op de middag gekochte makreelfilet en zoute haring (met uitjes en zuur) was vergeten neer te zetten bij de zaterdagse broodmaaltijd met dochter L en de uitgehongerde net uit de Alpen teruggekeerde snowboarders zoon J en dochtervriend J, zodat ik na deze sprinkhanenplaag onze logee uit Kazachstan, waarvan ik even vergeten was dat ie ook zou komen avondeten, alsnog een (vissig) broodmaal kon voorzetten.
maar bedenkelijk is het al met al toch wel.

speurwerk

heb je als gemeentelijke dienst een sympathiek chatprogramma ingekocht, een mooie aanvullende service aan de burger, wordt er druk gebruik van gemaakt, hangt er een ongeëvenaard sukses in de lucht, gaat me daar het leverende bedrijfje aan interne amoureuze perikelen ten onder, moeten wij op korte termijn nee verkopen aan de burger die met de gemeente wil chatten, gaat de ene na de andere klant op zwart, heden gij, morgen wij.
dus dat pik ik niet, dan ga ik door roeien en ruiten, dan google ik, dan bel ik andere overheden (nee, wij ook niet, spijtig, spijtig), de kamer van koophandel (zijn ze failliet?), vind ik een doodlopend kontakt op Flickr, de hoofdhuurder van het pand waar ze huurden (nee, met de noorderzon), kom ik er met wat optellen en aftrekken en een slip of the tongue van een bedrijvenregister achter dat voorheen de directeur nog steeds staat ingeschreven in H en dan is het nog maar een koud kunstje: naam en plaats intikken geeft adres en telefoonnummer.
ik heb 'm een vriendelijk briefje geschreven, met het vriendelijke verzoek om vriendelijk te overleggen over de verkoop van zijn programma.
door het stof, voor de dienstverlening, voor de burger.
en een beetje voor me zelf.

gewogen en te licht bevonden

ze bijt niet, schreef ie de aarzelende vriendenkring in een email toen de tijd voor vriendin S zichtbaar aftelde. ze bijt niet, kom vooral langs.
ik voelde me niet aangesproken door zijn ietwat ongewone oekaze. we hadden immers regelmatig kontakt. kwamen op bezoek, als het qua ziekte uitkwam, respekteerden anderzijds ook de korte tijd die hen nog samen restte.
het was te weinig, mailt hij nu de boekhouding is bijgewerkt, te weinig om nog langer tot de vriendenkring te behoren. we zijn geëxcommuniceerd. uitgestoten. gewogen en te licht bevonden. svp geen bezoek, svp geen uitleg, svp geen ekskuses.
en ik? ik ben vooral verbijsterd.

verdwenen tekst

en weer stond ik met het apparaat in m'n handen, klaar om 'm het raam uit te gooien. ik had het gehad, zat er helemaal door. waaaahhhh!
kollega's kwamen verschrikt op mijn wanhoopskreten toegesneld: wat is er, wat is er, toe nou, rustig maar, relax man, kalmte, ooooohm!
twee uur! twee uur had ik hard gewerkt. twee uur had ik me gebogen over plannen en projekten. twee uur konsentratie in een flow die tegenwoordig nog maar zelden voorkomt, bij mij. klaar was ik, uitgedacht, leeggetypt, alles had ik op een rijtje, moest alleen nog maar even de inhoudsopgave aanpassen.
en daar ging het mis.
verdween Word.
ging mijn tekst in rook op.
heb je 't dan niet gesaved? je had 't moeten saven! waarom save je 't dan niet? ja, als je niets saved... weet ik veel, saven is niet logies, waarom moet ik daar aan denken, het is toch een computer, en waarom hebben we hier eigenlijk geen Apple computers?
want het ligt natuurlijk aan Microsoft, laat dat duidelijk zijn.