dinsdag 27 februari 2007

rekeningdilemma


je bent in een buitenlandse stad en je besluit spontaan met een aantal anderen uit eten te gaan. dat is a. leuk of b. minder leuk, maar in ieder geval houdt het je van de straat en stilt het de honger, als het restaurant tenminste direkt veertien man kwijt kan, want anders duurt het tot een uur of tien voor je aan tafel zit. enfin, je drinkt wat wijn, een bubbeltje hier, een watertje daar, de één wat meer dan de ander, de ander veel meer dan de één, je eet uiteindelijk, met of zonder voorgerecht, bijgerecht, nagerecht en doe nog maar een flesje rood, dan gaat het toch al snel richting rekening.
zeg je dan met een wijds gebaar a. we delen het totaal door veertien en betalen allemaal hetzelfde bedrag of besluit je zuinigjes b. we checken af wat we genuttigd hebben en betalen individueel naar verbruik? en als we dan eensgezind besluiten gelijk te delen zijn we dan a. bedroefd omdat we eigenlijk voor aanzienlijk minder hebben getafeld, of zeggen we b. wat maakt het uit, het was een prettige avond in aangenaam gezelschap en dat op zich is al onbetaalbaar?

maandag 26 februari 2007

bericht op antwoordapparaat

Corn. Trooststraat
"u spreekt met mevrouw L, de nieuwe bewoonster van uw vorige woning. nou heb ik laatst een hoge kast gekocht, maar weet ik bij nader inzien niet zeker of ik hem wel kan plaatsen want misschien is die kast toch te hoog of is het plafond te laag. en buurvrouw E is er op dit moment niet, dus ik dacht, ik bel u even, want u weet vast nog wel hoe hoog het plafond is".
wij zijn acht jaar geleden verhuisd...

zondag 25 februari 2007

Hamburg, dag 4


lief dagboek: hockeyouders, is dat erg? mwah, wat heet erg, erg is ook weer zo wat. 'tis wel apartig, beetje nomadig, reizigersvolk. achter de sportende dochter an. toernooitjes aflopen. op z'n tijd bezorgd zijn. uithuilschouder. je wint wat, je verliest wat. en er zijn altijd andere hockeyouders. hee hallo, hoe is 't? jaar in jaar uit. geen idee hoe ze heten. de vader van zus. de moeder van zo. verder komen we niet. maar wel gezellig...

o ja, updeet: Kampong is derde geworden tijdens het Europa Cup-toernooi voor landskampioenen.

Hamburg, dag 3


lief dagboek: vanachter een low-cal-taartje in een Konditorei trotseren we de schrale oostenwind. behalve als er andere taartjeseters binnenkomen en de glazen deur drangergedwongen tergend langzaam weer dicht valt en een koude windvlaag naar binnen zuigt. keer op keer. en wij zitten vlak achter die deur. dus oefen ik mijn ijzigste blik naar ieder die naar binnen wil. gebaar ze weg te blijven. maar het werkt niet. want ze zijn met velen. en ze willen allemaal ook lekkere taartjes. schwarzwalderkirschtorten. mozartbomben. zitronenstrudel. apfelkuchen. mit sahne. oder ohne.

vrijdag 23 februari 2007

Hamburg, dag 2


lief dagboek: in het kader van de eigenaardige gewoontes in verre vreemde landen vandaag het fenomeen van de wisselende rijrichtingen. waarin het verkeer in de straat hier om de hoek van vier tot twaalf met twee banen naar links en van twaalf tot vier net zo makkelijk dubbelbaans naar rechts stroomt. waarbij ik me afvraag wat er op de wisselmomenten gebeurt. want wie bepaalt dat het tijd is om iedereen linksom dan wel rechtsom te sturen? staan de linker en de rechter verkeersstromen dan eerst even grommend tegenover elkaar? wie en hoe lost dat op? ontgaat mij de logika? ik voel me soms zo dom...

donderdag 22 februari 2007

Hamburg, dag 1


lief dagboek: terwijl partner A gelukzalig 75 afleveringen van Het Bureau op de Ipod afluisterde scheurde de Smartbolide voortvarend over de autobahn, slechts af en toe weggeknipperd door een nog snellere dikke duitse automobiel. om negen uur op pad, om half twee ter plekke, precies zoals voorspeld door de dodelijk efficiente tomtom. net zo efficient als het piepkleine appartement alhier: spierwit en strak, met rechts een kastkeuken, links een kastbadkamerwc, middenvoor een woonslaapkamer en dertig duitse kabelzenders alles net aan passend op 23 vierkante meter.
wat doet een normaal mens als ik in godsnaam in Hamburg?

woensdag 21 februari 2007

ben ik nog wel van deze tijd?


hij bedoelde het niet eens vervelend, neef E. wat het eigenlijk nog erger maakte. het was voor hem niet meer dan een koele konstatering, een kil gegeven: "u bent niet meer van deze tijd....".
waarna ik verstrikt raakte in de tijd dat ik zo oud was als hij, omstandig uitweidde over autoritair en anti-autoritair, aksies, demonstraties en bezettingen, repressieve tolerantie, klammheimliche freude en andere sympathiën. en nu we het er toch over hadden, dat ie nu toch zo langzamerhand volwassen genoeg was om ons niet langer met u aan te spreken. dat respekt niet in het u-zeggen zit, maar misschien juist wel in het jijen. waarna ie zich vervolgens nog regelmatig verslikte: "u..eh..jij bent niet meer van deze tijd...".
het moet toch niet gekker worden.
naar Hamburg!

dinsdag 20 februari 2007

kwellende automatismen


het leven zit vol automatismen. dat is maar goed ook, want anders zou ik bij elke handeling na moeten denken. terwijl mijn hersenen op piekmomenten als deze sowieso al overuren draaien. en juist dan gaat het fout. dan stap ik de wc binnen en doe ik in één nadenkloze vloeiende beweging de deur open, het licht aan, de deur op slot en de broek op de knieën (ja dames, hansb plast zittend!). in het donker. het licht was al aan.

maandag 19 februari 2007

gratis zussemmezo


ik ben in een deelbare bui vandaag. mits daar natuurlijk enige dankbaarheid tegenover staat. deelbaar mits dankbaar. en vandaag deel ik met de wereld: gratis sms.
het is simpel. ga naar Callwave, klik op de gewenste widget/ gadget (de Mac-widget installeert zich op je Dashboard, voor Google heb je een Googlepagina nodig), stel onder wijzigen je mobiele nummer in (als +316.....), geef aan dat de carrier international is, tik je emailadres, et voilà, vanaf dat moment kun je vanaf Mac of PC iedereen waar dan ook gratis smsmssen. let ook hier op dat je het mobiele nummer zonder nul vooraf laat gaan door +31, vink international aan en vergeet niet je naam onder het bericht te zetten want je sms komt bij de ontvanger binnen als afkomstig van Callwave.
nou, kom maar op met die dankbaarheid.

zondag 18 februari 2007

zelfreflektie


vanuit 't solarium peins ik u toe. er kan echt geen lachje af. is ook een serieuze zaak natuurlijk. drie keer sweeks. ben net aan de achtste week begonnen. raak onderweg wel wat gewichten kwijt. maar niet zo snel en veel als ik had gehoopt. stug volhouwen, zeggen ze. drie keer sweeks maal drie: trainen, masseren, saunaën. en af en toe 't solarium. voor de kekke kleur all over. alsof dat zo leuk is. ik lijd.

zaterdag 17 februari 2007

erg wakker om half vijf

paniek!
de telefoon gaat om half vijf. nonchalant slaapdronken neem ik op maar ik hoor nix. grmbl grmbl verkeerd nummer zeker, nix zeggen, onbeleefd, dronken, grmbl. gaat even later even vrolijk weer de telefoon, hoor ik weer nix, begint het toch te knagen: zoon J? dochter L? familie in nood? waarom zegt niemand iets? waarom zegt iemand niets? waarom heeft dit toestel geen nummerherkenning?
niet meer slapen, wachten tot ie weer overgaat, laten bellen want als ik niet opneem krijg ik een email met afzendernummer, opstaan, computer aan, geen email, buiten klinkt een sirene.
kwart over vijf, telefoon rinkelt, vierde keer, nog steeds geen kik van de andere kant. dit is falikant mis! of faalt de techniek? tobbend worstel ik me terug in slaap.
om tien uur belt zoon J.
ja, ha ha, stuur ik jullie vanmorgenvroeg een sms-je, stuur ik 'm, stom stom stom, naar jullie vaste nummer, ha ha, en dat kennie hè, wassik kennelijk wat afgeleid, wassook vroeg, of eigenlijk laat, hebbik jullie errug wakker gemaakt?

vrijdag 16 februari 2007

windstilte?


al twee dagen nix geschreven. da's uniek, niet eerder voorgekomen. wat is er toch aan de hand? kan ik nix meer verzinnen? ben ik geblokkeerd? glij ik weg in lethargie?
shit, nou schrijf ik toch...

woensdag 14 februari 2007

driezitsbankje voor twee

ouwe blauwe
ik nestel me rechts op het krappe driezitsbankje voor twee, achterin een nieuwe tram, vlak bij een deur, zicht rondom, prettig komfortabel. de tram staat aan het beginpunt van de lijn en er komen meer mensen binnen. een rastaman gaat links op 'mijn' bankje zitten, opent zijn laptop en start een film. het krappe driezitsbankje voor twee, het woord zegt het al, is daarmee min of meer vol. dat ontkent een gezonde hollandse vrouw en ze schoenlepelt zich tussen de rastaman en mij, waarbij het haar zelfs lukt enige ruimte te houden tussen zichzelf en de rastaman (!), met als logies gevolg dat ze stijf tegen mij aangedrukt zit. ik kuch wat, duw een beetje, schuif wat heen en weer, louloene, geen sjoege. inmiddels rijdt de tram en hangt ze in bochten nog nadrukkelijker tegen mij aan. na vier beklemmende haltes ben ik thuis.
toch verbaas ik me achteraf meer nog over mezelf dan over dat mens, verbaas ik me over de dooie pier die het altijd zo goed weet, de sul die in die tram als bevroren bleef zitten. waar was ik nou, met m'n grote mond? met m'n zogenaamde assertiviteit?
ik ben bang dat ik langzamerhand als een ouwe foto verbleek...

dinsdag 13 februari 2007

kouwe tartaar

dit is geen tartaar maar rundergehakt, ik had even geen tartaar voorhanden...
in mijn losvastebaantjestijd werkte ik voor een slager die wijd en zijd bekend stond om zijn tartaar. dat leverden ze voor de broodjes tartaar aan de horeca en dat leveren dat dee ik, in een witte 3/4-slagersjongensjas, in een wit bestelautootje. als een ontspannen manier om geld te verdienen.
althans, zodra ik in het witte bestelautootje zat. want eerst moest ik elke dag handmatig de bestellingen afwegen en in kratten klaarleggen. kilootje hier, twee kilootjes daar. wat zo erg nog niet was, ware het niet dat het spul halfbevroren uit de vriezer kwam. zodat mijn vingers na vijf minuten pijnlijk blauwbevroren raakten. iedere dag weer. en als ik klaagde en vroeg om een handig schepje dan was ik kinderachtig en nee een schepje zou de struktuur van hun mooie vleesprodukt aantasten. en bovendien deden ze het al jaren zo.
ik kreeg een hekel aan dat dagelijkse half uurtje achterin de slagerij, droomde er over, realiseerde me steeds vaker dat ik met mijn blote handen in halfbevroren gemalen beest zat te wroeten en ik klaagde en ik kloeg.
mijn luxe slagersjongenkarrière heeft niet lang geduurd.

maandag 12 februari 2007

Hamburg? jazeker, Hamburg!


sportieve verplichtingen van dochter L brengen ons volgende week naar Hamburg. met 't Smartje over de Autobahn, hup, naar een apppartementje randje centrum. maar ja, Hamburg, wat doet een mens in Hamburg? bij mij gaan geen bellen rinkelen. grondig gebombardeerd, Reeperbahn, decor van Wim Wenders' Amerikanische Freund met Bruno Ganz en Dennis Hopper, verder kom ik niet. nou, zei iemand die er drie jaar woonde, er zijn veel parken in Hamburg. maar van parken wordt ik niet echt warm. zeker niet eind februari.
dus nu dacht ik mijn lot eens in jullie handen te leggen: vertel mij wat ik moet doen in Hamburg, de hotspots, de te vermijden horeca, de musea, de touristtraps, kortom wijd mij in in de ins & outs, de tips & trucs van een lang weekend Hamburg. komt u maar!

zondag 11 februari 2007

frivoliseer je boekenkast!

modelboekenkast
apetrots was ik op m'n boekenkast. na jaren volproppen laatst opgeschoond, onnutte frutsels d'r uit, stofvrij, geen stapels meer op over of onder staande boeken, alle boeken strak in 't gelid. het kost een paar uur, maar dan heb je ook wat.
tot ik er gister fijntjes op werd gewezen dat dit 't nog helemáál niet is. dat mijn monnikenwerk hoogstens een mooi begin is. dat ik nu nog even alle boeken moet kategoriseren. en dan op auteursnaam moet alfabetiseren. zodat ik voortaan elk boek in een handomdraai zal weten te vinden. want zo hoort het.
dat wil ik helemaal niet, pruilde ik, mijn boekenkast moet een avontuur zijn, ik wil helemaal niet weten wat er precies in mijn boekenkast staat. of waar. ik wil verrast worden. dat ik als ik boek A zoek, boek B er zo maar bij krijg. omdat ik boek B al jaren uit het oog was verloren. dat vinnik leuk.
maar misnoegen bleef mijn deel. omdat ik frivoliseer in plaats van alfabetiseer. en nu ze het er toch over hadden: staan m'n CD's en DVD's wel op alfabet?
zucht.

vrijdag 9 februari 2007

het weeralarm van déze week

olieverf schilderij van Mitch Gillette (detail)
heee, pssst, kan ik er al weer uit?
ik wacht eigenlijk nog steeds op die vijf, nee wacht: tien, oh nee: vijftien centimeter sneeuw van gister. en op de daarbij behorende totale ontwrichting van de maatschappij zoals wij die kennen. maar als ik op mijn uitkijkkisten naast de noodvoorraad ga staan en voorzichtig door het kelderraam naar buiten kijk zie ik zelfs nog geen minilaagje sneeuw hier voor de deur. en loopt en rijdt alles en iedereen hier nog gewoon vrolijk voorbij, net als anders. dus ik dacht eerst, misschien komt het nog, ik wacht nog even af hiero. maar het duurt nu wel heel erg lang.
dus uh, was dit 't, was dit 't weeralarm van déze week?

donderdag 8 februari 2007

weer geen lalo actbngbng

opblaasbaar
ik zal het maar gelijk bekennen, ik kan er toch niet meer onderuit: ik ben een hele domme en hardleerse verkeersdraaideurkrimineel. nee echt, het loopt langzamerhand uit de spuigaten met pakweg de vijfde parkeerbekeuring binnen korte tijd.
lees groot onrecht en hetze er nog maar eens op na.
en neem nou laatst. even naar de Welzorg, volop parkeerplek, keurig geparkeerd buiten de aangegeven invalidenplaatsen, over het hoofd gezien dat het een blauwe zone is, 10 minuten binnen, pats 50 euro.
en gister dan. weer netjes buiten een invalidenplek, metertje extra ruimte houden, niet te krap maken voor de invalide, daar dus over nagedacht, maar daarom te dicht op de hoek, hup 50 euro.
wanneer dringt eindelijk eens tot me door dat er qua parkeren alhier geen sprake (meer) is van redelijkheid maar van zero tolerance? dat je meer respons kunt verwachten van een dooie betonnen muur dan van een rondscooterende parkeerwachtzombie? en wanneer heb ik eigenlijk wél recht op enige lalo actbngbng?

woensdag 7 februari 2007

het is zo iets van jouw feestje


voel je dan zo iets van opluchting, vroeg de journalist aan de scheidende schaatser. en nee, het was geen aankomend journalist van een louche kommersjele omroep, maar eentje van zo iets van de NOS. van het alom gerespekteerde NOS-journaal, zeg maar, waarvan je denkt dat ze daar ergens toch wel zo iets van oog hebben voor taalnormen en -waarden. dat ze die dan ook zo'n beetje uitdragen, dus. daar mag je toch eigenlijk best wel van uitgaan, dacht ik zo. ja toch, niet dan? en dan zeg ik: het is natuurlijk zijn feestje, maar moeten we niet zo langzamerhand zo iets van iemand inseinen dat het zo niet langer kan?

dinsdag 6 februari 2007

mooie rooie voorbagagedrager

maar dan dus rood
kijk,
dat er in de uithoeken van het land al dan niet gewenst aan fietsen wordt gemorreld is nog tot daar aan toe, maar dat de mooie rooie Kronan van zoon J hier in Amsterdam, wijl geketend aan een lantarenpaal, vakkundig en zonder zichtbare beschadigingen van voorbagagedrager inklusief bijbehorende plestik groentenkist wordt ontdaan vind ik toch echt de bloody limit.
dus,
roep ik iedereen op uit te zien naar een signaalrode voorbagagedrager van het kortstondig hippe merk Kronan waaraan vastgeschroefd een zwart groentenkistje (met enige blauwe graffiti) en voorzien van een retromodel batterijgevoede fietsvoorlamp.
de eerlijke vinder wacht een passende beloning!

maandag 5 februari 2007

een ronkend stukje

blow up!
ik kan het niet laten, moet in het kader van af en toe een wat luchtiger toon op deze plek toch even kwijt dat dochter L met 'r dames 1 voor de derde keer op rij nederlands landskampioen zaalhochey in de zaal is geworden. zoekplaatje voor de doordouwers: dochter L met rugnummer 15, ikzelf en partner A in levende lijve ergens rechts boven.

zondag 4 februari 2007

digitaal monument


onlangs werd ik hier bezocht door een buurjongetje van weleer. wat de vraag opwierp hoe die op dit blog terecht was gekomen. simpel, zei ik, gewoon de straatnaam googelen en je bent er al bijna. om dat te bewijzen deed ik dat zelf nog weer. en stuitte ik op een indrukwekkende link.
het deel van de Transvaalbuurt waarin ik opgroeide was in het begin van de tweede wereldoorlog een verzamelwoonbuurt voor joodse gezinnen voordat ze werden weggevoerd naar duistere oorden. voor de zekerheid werden de huisnummers ook aan de binnenkant van de huizenblokken met grote witte cijfers op de muren geschilderd. voor als de bewoners op het moment supreme via de achterkant zouden proberen weg te komen. dat dit de meesten niet is gelukt blijkt uit de lange lijsten in dit digitale monument. met per huis de bewoners en leeftijd en plaats van omkomen. soms met foto, inventarislijst of zelfs stiekem gefilmd deportatiefilmpje. elke stip een gezin.
mijn ouderlijk huis werd in die tijd bewoond door een man, vrouw en twee dochters van 11 en 13 jaar. ze zijn godbetert niet eens bij elkaar in het zelfde kamp geëindigd.

vrijdag 2 februari 2007

ceci n'est pas hansb!

dit is dus NIET hansb
als voorheen Ietwat te Dikke Man werp ik mij op alles wat maar enigszins het slinken van de zwembandjes kan versnellen. dus toen ik vanmorgen van mijn zorgzame zorgverzekeraar een digitaal testje ontving waaruit ik kan opmaken of ik wel genoeg in beweging kom, ging ik gelijk aan de slag. hee, ik wil ook wel eens een veer in m'n kont.
meer dan 15 kilometer per week op de fiets. poeh, minimaal dertig. honduitlaten? check. één twee of drie keer sporten per week? bingo: drie! traplopen? zeker. meerder uren wandelen of winkelen? piece of cake.
dat kan niet stuk, dacht ik nog, ik beweeg me een end in de rondte, dat wordt minstens een vlag met wimpel. kom maar op met die veer.
scoor ik *#$~grom#**~ net an vijftien van de vijfendertig punten! en de opmerking dat ik es wat meer zou moeten bewegen. wat vaker de stofzuiger moet pakken. attenojeleheine!
nee, die test die deugt niet, hiero, probeer 'm zelf maar: klikkerdeklik en dan naar Beweeg ik wel genoeg onder aan de pagina. maar laat wel even weten wat je scoort. als je durft...

donderdag 1 februari 2007

kom maar tevoorschijn Ivo K


als blogjesschrijver neem ik doelbewust het risiko dat anderen lezen wat ik hier neerschrijf. wat op zich natuurlijk een onzinnige bewering is, want als mijn schrijfsels niet gelezen zouden worden hebben ze geen bestaansrecht. dus ben ik blij met elke reaktie in mijn reaktieding, of die nou komt van onbekenden, bekenden of van virtueel bekenden.
zo'n bekende onbekende reageerde gister op een blogpostje van een maand geleden. of ik nog wel wist van de hutten in het Amsterdamse Bos. van altijd tegenwind. van de illegale fietsttocht naar zijn tante in de kop van Noordholland. en dat ie zag dat ik me niet verveelde. was getekend Ivo K.
nou, die Ivo K herinner ik me nog wel, hij woonde in het benedenhuis en inderdaad waren we als jonge jochies ooit tot wanhoop van de verantwoordelijke ouders op een zondagochtend Amsterdam uitgefietst naar verweg. da's nog eens echt jeugdsentiment, dat smaakt naar meer. maar Ivo K komt na pakweg 40 jaar alleen maar even langs, piept zijn hoofd om de deur, zegt hallo en voordat ik wat kan terugzeggen is ie al weer verdwenen. mij achterlatend met niet meer dan een IP-adres dat verwijst naar een provider in New York.
dat schiet niet echt op, Ivo K, dat is erg onbevredigend. dus als je toevallig nog eens langskomt hier, vergeet je dan niet je emailadres te vermelden? alsjeblieft?

woensdag 31 januari 2007

in de greep van de poetsvrouw


aanvankelijk liepen we op poetsvrouwdinsdag opgetogen van kamer naar kamer, van raam naar raam, van kastje naar muur. opgetogen, omdat de nieuwe poetsvrouw wonderen verrichtte. opgetogen, omdat wij niet wisten wat wij zagen: was dit ons huis, kon ons huis werkelijk zo schoon zijn?
maar dat waren de wittebroodsweken, nu zijn we gewend. erger nog, nu worden we krities. hee, dat richeltje! sjemig, die handgreep! kijk nou, een vlekje! en zien we stapeltjes belangrijke papieren die niet precies zijn teruggelegd. of schrijfgerei dat is verschoven. of een bankdeken die opgerold op de verwarming ligt.
dat ze niet denkt dat we zo maar alles aksepteren. dat we heus wel in de smiezen hebben wat ze doet. dat we ons daarom afvragen waarom we nu pas een poetsvrouw hebben...

dinsdag 30 januari 2007

pre-digitale weemoed


eigenlijk verlang ik nog wel eens terug naar het moment van mijn verwondering en ongeloof bij het zien van een krantenfoto van een man op een kruispunt in een ver aziaties land die volgens het bijschrift op die straathoek draadloos aan het telefoneren was. desnoods wil ik geteleporteerd worden naar de dag dat ik de eerste fietser in Amsterdam zag die mobiel fietsbelde. of naar het jaar van die dolle dwaze dagen waar ik in een hoekje van het warenhuis uit het zicht van de mensen beschaamd en fluisterend overlegde met het thuisfront over een al dan niet aan te schaffen superkoopje.
even weg van de altijd-maar-bereikbaarheid-gekte. weg van het zogenaamde stadse geroezemoes in het openbaar vervoer waar niemand meer met elkaar maar met z'n mobieltje praat. weg van de inzichzelf hardopoverleggende zonderlingen die met hun oortje in gesprek zijn. weg van de polyfone toeter- en belkonserten in idylliese wandelgebieden.
zei hij, die er altijd als de kippen bij is als er weer wat nieuws verschijnt...

maandag 29 januari 2007

het jubeljaar is daar


is het toeval dat ik in het jaar dat ik zilverjubilerend ambtenaar ben, nota bene in het jaar dat mijn middelbare school rëuniert en even verderop ook het studentenreisburo waar ik mijn eerste losvaste baan had, dat ik in datzelfde jaar dan ook nog er es robijnjubilerend (of smaragdjubilerend volgens andere bronnen) langdurig spiritueel en op zoenbasis gelieerd ben aan partner A? betekent dat dan dat nu eindelijk mijn eigen hoogstpersoonlijke jubeljaar is aangebroken? en wat moet ik daar dan mee? überhaupt?

zondag 28 januari 2007

het Verschil


begrijp me goed, er werd prachtig gezongen, want we hebben het natuurlijk wel over een Jenny Arean en een Wende Snijders. bloedstollende teksten soms ook. en daartussendoor een semi improviserende en af en toe prettig relativerende Raoul Heertje. of Jan Jaap van der Wal. plus drie goede muzikanten en een funktioneel en toch mooi dekor, et voilá, een aanrader van een voorstelling.
maar als u me vraagt: blogjesschrijver, moet ik die voorstelling gaan zien, dan zeg ik nee lezert, doe maar niet. want er lopen ook nog twee akteurs rond die een verhaal vertellen, nee, een verhaal deklameren met een ouwerwets soort toneeldiktie waarvan ik dacht dat die inmiddels uitgeroeid was in het nederlands theater. met keurige adempauzes, vol-le-dig kor-rekt uit-ge-sproke-n woorden en stembuigingen volgens het boekje. zodat iedere keer als zij aan het woord zijn de vaart volledig uit de voorstelling vliegt en de spanningsboog opnieuw moet worden opgebouwd.
enfin, zo kan ie wel weer...

vrijdag 26 januari 2007

mijn kruis


halverwege mijn eerste midlifekrisis werd ik lid van vereniging de Friesche Elf Steden en werd ik met mijn eerstejaars lidmaatschap ingeloot: als dat jaar de tocht der tochten zou worden verreden zou ik er bij zijn. nou kon ik best een aardig stukje schaatsen en maakte ik dat jaar heel wat kilometers op de Jaap Edenbaan, maar het eerste de beste lokale tochtje op natuurijs vlak na de einddecemberse feestdagen werd een zwabberend fiasko door grieperigheid en teveel vet feesteten. kort daarna ging natuurlijk de laatste Elfstedentocht aan...
mijn startbewijs gaf ik aan zwager G, die niet grieperig was en beter getraind. met hem ben ik naar Leeuwarden gegaan om me te legitimeren bij de inschrijving. en toen zwager G meer dood dan levend over de finish was gekomen heb ik mijn haar door de war gemaakt, heb ik een vuil trainingsjack aangetrokken en heb ik me met slepende tred en een afgetrokken gezicht gelegitimeerd afgemeld. maar nu pronkt hij dus al tien jaar met het kruis dat op mijn naam staat. heeft hij de laatste tien jaar de bink kunnen uithangen. dan is het toch zo gek nog niet dat ik dat ding eindelijk es bij 'm ga ophalen en ik met mijn Elfstedenkruis op mijn revers mijn welverdiende portie heldendom opeis?

donderdag 25 januari 2007

jubileum


ik wist natuurlijk wel dat 't er aan zat te komen, maar het voelde toch als een rauwe konfrontatie toen mijn afdelingsmanager kwam informeren of ik voor mijn ambtsjubileum begin april prijs zou stellen op een oorkonde getekend door Job himself en/of een waarderend onderhoud met de direkteur, inklusief een taartje. plus dat ik me een receptie mocht laten aanleunen. of een intiem dineetje met kollegaas. en o ja, ook nog een zakje met geld. conform de CAO.
maar wat ik al zei, het voelde als een konfrontatie. vijfentwintig jaar bij de zelfde ambtelijke organisatie, te lui om ergens anders aan de slag te willen, gebakken aan de ambtenarenstatus met vijfentwintig jaar ambtenarenpensioenopbouw. stuk voor stuk onmogelijke gedachtes als ze me vijfentwintig jaar geleden waren voorgelegd.
eigenlijk wil ik het moment zo snel mogelijk vergeten. dus zeker geen oorkonde in koker, geen taartje met de direkteur, geen ontvangst met toespraak in een horecatent om de hoek, geen heisa, gewoon bonus inkasseren en dineren met nabije kollegaas in een goed restaurant. nou ja, het kan erger.

woensdag 24 januari 2007

plankenkoorts


zevenentwintigvijftig kost 't. zevenentwintigvijftig voor een vers vurenhouten plankje van 100 bij 30 met ijzerbeslag aan de zijkant. zeven-en-twintig-vijftig. per stuk!
daar trap ik dus mooi niet in. de pot op met Lundia. dan raadpleeg ik het web wel. waar ik binnen no time gave Lundiaplanken vind voor vijf euro 't stuk. af te halen in Utrecht.
maar onderweg krijg ik een lekke band. en vanwege de weguitbreiding van de A2 is er nauwelijks vluchtstrook om naar te vluchten. dus rij ik noodgedwongen in een sukkelgang mijn platte achterband aan gort. zodat ik een gloedjenieuwe moet laten monteren. en ik al met al, planken en band, zo wat net zo veel kwijt ben als aan zes planken bij Lundia zelf.
nou vraag ik me dus af of ik die lekke band ook zou hebben gehad als ik gister niet op weg was geweest naar die planken. vandaag bijvoorbeeld. of anders morgen. een lekke band als een onontkoombaar lot. als het je tijd is is het je tijd. zo iets. dan zou ik die honderdertig euro achterband sowieso hebben moeten uitgeven. maar hou ik alsnog een goed gevoel over aan die tweedehandsplankendeal.

dinsdag 23 januari 2007

kwadratisch gerangschikte symbolen


en toch is ontvangen soms nóg leuker dan geven. ook als je het zelf hebt uitgezocht en betaald, maar eigenlijk vergeten was dat 't er via een kollega en een zuidduitse winkelcatalogus aan zat te komen. vandaag dus. zestien miniatuur VW-busjes. vanwege de gelijkenis met ons eigen Volkscampertje. zestien Volksbusjes als pionnen van een mensergerjenietspel: "op de kwadratisch gerangschikte symbolen wachten de figuren om te worden ingezet". maar ook: "zolang er nog verdere figuren op de kwadratisch gerangschikte parkeergelegenheden aan het wachten zijn om in het speel te worden ingezet, mag er geen eigen figuur op het startsymboolveld blijven staan".
dat je dus niet denkt dat dit een kinderachtig-ik-speel-het-even-tussen-neus-en-lippen-door-spel is.

maandag 22 januari 2007

blogjesblock


(maar als er nog iemand zo'n social router kado wil: ik kan er weer één weggeven, de eerste de beste met z'n naam + emailadres in het reageerdingetje mag 'm hebben.)

update 19.10 uur: (licht teleurgesteld) ik ga d'r niet mee lopen leuren, hoor!
update 20.39 uur: (in verwarring) ben ik 'm nou kwijt of niet?
update 20.55 uur: (opgelucht) weg, foetsie, richting het noorden des lands

zondag 21 januari 2007

pedometer


laten we elkaar niet gelijk verkeerd begrijpen: pedometer als in voetmeter, meter van gelopen afstand. een nieuw speeltje van Google, waarbij je bijvoorbeeld een gelopen hondenuitlaatroute kunt intekenen in Google Maps, precies ziet hoeveel meter dat dan is (4337), je gewicht kunt invullen (83) en vervolgens de verbruikte kaloriën kunt aflezen (373). heeeeel belangrijk als je net weer geobsedeerd bezig bent met broodnodige gewichtsvermindering. en op het punt staat om een magiese grens te doorbreken. zodat drie weken drie keer per week 2 x 4 minuten helse masjiene daadwerkelijk effektiever blijkt dan twee maanden drie keer per week 25 minuten roeimasjien in de kelder.
wordt vervolgd.

vrijdag 19 januari 2007

anekdote zonder clou


ooit bestierde ik een klein kultuurimperiumpje in een groot bedrijfspand aan de Rozengracht. voor ons doel moest er wat verbouwd worden en zoals dat gaat bij verbouwingen duurde het afwerken van dat verbouwen tot lang nadat wij onze kulturele aktiviteiten waren gestart. zodat er her en der, maar vooral onder de trap, nogal wat bouwmateriaal lag: gipsplaten, schroeven en (saillant detail) diverse zakjes muurvuller en dergelijke.
nou zat er in dat pand ook een nachtclub. geen kwaad over die nachtclub, aardige jongens waren het en van geluidsoverlast hebben wij als dag/avondgebruikers nooit last gehad, hoogstens (weer zo'n niet onbelangrjk detail) liepen er wel eens verdwaalde gasten over ons gemeenschappelijk achtertrapportaal, die we dan vriendelijk de weg terugwezen naar de nachtclubingang.
enfin, verbouwing afgerond, spullen opgeruimd, overgebleven rotzooi bij het grof vuil gedumpt, fijn schoon trapportaal, komt me daar een briezende bedreigende nachtclubeigenaar naar boven. en als ik zeg bedreigend dan bedoel ik ook echt bedreigend, nix geen aardige jongen meer. omdat wij onze rotzooi hadden opgeruimd, begrepen wij, omdat wij de restanten bouwmateriaal buiten hadden gezet.
maar waarom ie zich daar nou zo druk over maakte?

donderdag 18 januari 2007

leedvermaak


vanmorgen was het weer zo ver: vanuit een zijstraat denkt een automobilist links af te kunnen slaan, rijdt per abuis de beklinkerde trambaan op en belandt vervolgens in de modderpoel waar de klinkers overgaan in gras. dat overgangspunt is recht voor mijn raam en het zicht op de machteloos stampvoetende automobilist in de striemende regen maakte me ondanks alles vrolijk. inderdaad, leedvermaak, ik kon het niet laten. ik kon me nog net inhouden om direkt een foto te gaan maken, die is van vanmiddag.
overigens: het weer mag dan qua temperatuur van slag zijn, enige regelmaat valt daarentegen niet te ontkennen nu de wekelijkse donderdagstorm weer door stad en land trekt.

woensdag 17 januari 2007

trendy outdoor wintersportgadget


ach gut, wat zonde nou, kennelijk een voor kerst gekregen kadobon, daarna lang nagedacht wat voor dat bedrag kon worden aangeschaft, niet te gulzig alles gelijk opgemaakt, precies vijftien euro uitgegeven, precies tien euro over, aangetekend op de bon, datum erbij, paraafje eronder en dan verlies je je kerstkado prakties voor de deur van de winkel, waar ik 'm natgeregend en bevuild met een spetter vuurwerkrestant honduitlatend vind, mee naar binnen neem en te drogen hang.
en nu? stap ik nu aan de overkant naar binnen? zoek ik nu zonder blikken of blozen een trendy outdoor wintersportgadget uit voor tien euro? of zeg ik tegen de kassamevrouw dat ik de bon gevonden heb? duurt eerlijk het langst? en wie wint daar dan bij?

dinsdag 16 januari 2007

grabbelton, kojbojs en lijn 3


mijn ene opa was de baas van de grabbelton op de fancy fair in een gebouw aan het eind van de Javastraat. en ik mocht gratis grabbelen. hij gaf mij ook eens een stripboek over kojbojs en indianen, dat toen ik het trots op school liet zien door de juf van de Oranje Vrijstaatschool werd afgepakt, omdat strips immoreel en onverantwoord waren in die tijd. en als ik bij opa en oma op de Insulindeweg logeerde sliep ik in een kleine slaapkamer aan de voorkant waar het licht van de langsrijdende trams van lijn 3 hele enge bewegende vormen op de slaapkamermuren toverde.
maar toen ik zes was gingen mijn ouders uit elkaar en zag ik opa niet meer zo vaak. zodat ik me over deze opa nu niet meer herinner dan een grabbelton, kojbojs en lijn 3.

maandag 15 januari 2007

waarin de blogjesschrijver zich nog wat verder blootgeeft en bovendien zijn muze onthult

opblaasbaar
met de blogjesschrijver achtereenvolgens in de overtuigende rol van narcistiese jonge man (1972), nadrukkelijk minimalisties in de rol van langharig tuig met één oorbel (1969) en opmerkelijk naturel in de dragende rol van romanties gelukkige jonge vader (1983). met in de vrouwelijk hoofdrol een altoos lieftallige en inspirerende partner A zonder wie de blogjesschrijver niet zou zijn wie hij nu is.

zondag 14 januari 2007

tintelende vingers


ik heb zo maar heimwee naar een echte winter. met oren die je hoofd afvriezen, een krant onder je trui tegen de snijdende wind, gevoelloze tenen, ijsbloemen op de ramen en tintelende vingers die verrekte pijn gaan doen zodra je bij de warme kachel zit. en dan bedoel ik bij een echte kachel, houtgestookt, kolen, desnoods gas, dus geen cv-radiator.
er zijn inmiddels generaties opgegroeid zijn die zich verbaasd afvragen waar ik het over heb. generaties die denken dat het toch best wel lekker is zo'n nietszeggende winter die niet eens de naam kwakkelwinter verdient. dat we toch met z'n allen op weg zijn naar een Costa del Zandvoort. en dat daar toch nix op tegen is.
nou, ik ben er tegen, ik ben vóór een maatschappij-ontregelend pak sneeuw met geel gepiesde hondenvlekken. met krakend zwart glad ijs zodat ik van de Munt naar Ouderkerk kan schaatsen over de Amstel. en met de auto over het IJsselmeer naar Marken kan rijden. met Koek en Zopies onderweg. dat wil ik. nu!

zaterdag 13 januari 2007

burp!


de man in het park ging buiten zinnen tegen zijn hond tekeer. "zit!", schreeuwde ie tegen de hond die allang zat, "zitten!", omdat de hond van het eendenbrood had gesnoept zonder dat hij, de man, de baas, toestemming had gegeven. "vanavond krijg jij geen eten!". en je zag de hond denken: "ai, geen avondeten vandaag...".
met hond Z voeren wij in de loop van een willekeurige dag ook heel wat onzinnige zogenaamde gesprekken, zonder overigens de illusie te hebben dat ze ons werkelijk verstaat. toch lijkt het heel wat als zij naar links wil maar alsnog naar rechts gaat als wij zeggen dat ze "nee, de andere kant" op moet.
honden verstaan ons niet, die doen alleen maar wat ze denken dat de baas van de roedel wil. in dat kader ben ik er nog niet uit wat hond Z bedoelde toen ik net een kauwstokje in m'n mond nam en haar duidelijk maakte dat ze dat stokje uit mijn mond mocht pakken en zij dat onverwijld deed, bravo, bravo, maar met haar bek vlak bij de mijne een onmiskenbare boer liet: burp!

donderdag 11 januari 2007

kadootje!

klik
even tussendoor, even bijkomen van alle spanningen met Meisje.
eerder berichtte ik al over FON, een netwerk van sociale routers waarmee je mede-Fonners via WiFi toegang geeft tot jouw breedbandaansluiting net zoals mede-Fonners jou via WiFi toegang geven tot hun breedbandaansluiting. overal ter wereld. waar je ook bent. het is dus van belang dat het netwerk zo groot mogelijk is.
in dit kader mag ik als Fon-lid een router weggeven, gratis voor nop en zelfs inklusief verzendkosten. dus nou dacht ik dat kadootje te gunnen aan de eerste de beste die mij zijn/haar naam + emailadres doorgeeft. makkelijker kan ik het niet maken. roept u maar!

update 19.10 uur: hee! niemand? heb ik dat?
update 19.50 uur: weg (eindelijk...)

woensdag 10 januari 2007

Meisje gaat all the way

klik maar weer
heb ik het niet gezegd? ik wist het wel, ik wist het direkt: Meisje is een del en, hoe klein ze ook is, een del op zoek naar maar één ding: lust, Lust met hoofdletter L. zo'n meisje dat toen ik geen krimp gaf op haar avances als de eerste de beste Medusa tekeer ging en prompt een willekeurig hoofd eiste. dus gaf ik haar het net door mij ontdekte Hoofd. op een presenteerblaadje. wat kon ik anders?
nou goed, ik heb me misschien een beetje laten inpakken door haar onschuldige voorkomen. en partner A had dat natuurlijk gelijk in de smiezen. want die zei nog: dat Meisje is niet kosher, dumpen dus of anders... en als ik nu dat loeder zo all the way zie vozen met het eerste de beste aangereikte Hoofd moet ik partner A gelijk geven.
maar het leek zo mooi, ze was zo lief, zo teer, zo... zo... hoe zal ik het zeggen: puur. precies, puur: een puur Meisje. met dat korte rode jurkje, dat kittige witte schortje, die rood gestifte lipjes... zucht. waar staat eigenlijk dat we monogaam moeten zijn?

dinsdag 9 januari 2007

filosofie en fitness


stel een sportschool. stel hansb ná een helse sportapparaatsessie. stel een massagewaterbedkamer. stel dat dat verlossende massagewaterbed (grmbl%#drgrm) net is bezet. stel dat dat tien minuten duurt. stel daarnaast een zonnebankkamer.
stel nu dat aan het eind van die tien minuten een persoon uit die zonnebankkamer komt die zegt dat ie eigenlijk wacht op de massagebedkamer maar in afwachting tijdens het wachten even een zonnebank van acht minuten nam.
stel dat dus.
mag dat?

maandag 8 januari 2007

de ontdekking van het Hoofd

opblaashoofd
de grondige ontmanteling van de decembergezelligheid raakte dit weekeind tot en met de huiskamerboekenkast. waar sinds mensenheugenis eigenlijk geen boeken meer te zien waren. omdat, zoals we zeiden, de planken te breed zijn. zodat we allerlei prullaria daar even neerlegden. fotoos. visitekaartjes. briefjes. opladers. zes generaties mobiele telefoons. en meer. "even", ja ammehoela. jarenlang gestapel, op elkaar, naast elkaar, achter elkaar, hop, in één soepele beweging gedumpt in tasjes en doosjes richting kelder, in één soepele beweging weer terug naar de basisboekenkast die het ooit was. lekker clean en nieuw zakelijk.
en toen was er inene het Hoofd. helemaal allenig. zonder lijf. geen idee waar ie vandaan kwam. waarom ie daar lag. wat of ie daar dee. gewoon autonoom: het Hoofd.
dus toen dacht ik, één en één is twee, dat is wel wat voor Meisje, daar kan Meisje wel wat mee. (hm, dat rijmt). een mooi stel en het bekt nog lekker ook: het Meisje en het Hoofd. en dan kan ík Meisje zonder schuldgevoel dumpen...

zaterdag 6 januari 2007

zelfportret in gebroken bal

blow up!
waarin de blogjesschrijver zijn ware gezicht toont.
omdat bij kwetsbaar opstellen ook hoort dat je je blootgeeft.
en er op zaterdag hier toch bijna niemand langs komt.

vrijdag 5 januari 2007

kom maar, kom maar, kom maar...


dan is het nieuwe jaar nog geen week oud en dan word ik hier in mijn reaktieding al uitgemaakt voor alles wat vies en voos is. dat ik psychologiese diepgang mis bijvoorbeeld, een niet te vertrouwen programmadirekteur ben, gebrek heb aan zelfreflektie en/of me snobisties gedraag. en dat dan alles op basis van de avonturen van een paar pietluttige plestik poppetjes, mag ik even een teiltje?
maar goed, ok, als het zo moet, dan klim ik er wel voor op een krukje, stel ik me even kwetsbaar op, speel ik de sjchlemiel: kom maar, zeg 't me, laat maar komen, hou je niet in, gooi het er uit, spui je ongenoegens, spuw je gal, ik word heus niet boos.
nog niet...

donderdag 4 januari 2007

ernstige misverstanden rond Meisje

dit kan groter...
partner A heeft problemen met de aanwezigheid van Meisje. ze zegt dat er nu één vrouw te veel in huis is. dat zij niet van plan is om dit zo maar over haar kant te laten gaan. dat ik moet kiezen: Meisje er uit of zij weg!
ik vind dat partner A het wel erg zwartwit ziet. dat Meisje gewoon nog veel moet leren over de boze buitenwereld. dat ik daar erg goed in ben. in het onderwijzen van de gevaren des levens, bedoel ik. zonder bijbedoelingen en zo. dûh!
Meisje ondertussen giechelt alleen maar wat. vraagt wanneer we nou naar bed gaan. omdat ze zo moe is natuurlijk. het arme schaap. met 'r uitgezakte oog.

woensdag 3 januari 2007

Meisje trilt nog wat na

klakkerdeklak
ze moest en zou mee naar mijn eerste totale lichaamstraining. wilde absoluut meemaken hoe en waar ik m'n overtollige kiloos kwijt ging raken. was bovenal erg benieuwd naar de private waterbedhydromassage. ja, Meisje is dan wel klein en fijn, maar ze heeft ontegenzeggelijk een willetje waar je u tegen zegt.
ik wilde geen ruzie met Meisje, nog niet, dus heb ik 'r vanmiddag meegesmokkeld in een opgerolde handdoek, kon ze alles van dichtbij meemaken: mijn geploeter op de helse machine, de warmlauwe douche, de sauna, de standup zonnebank en natuurlijk haar grote wens, de private waterbedhydromassage.
nou, dat viel niet mee. want waar ik met mijn natuurlijke tegenwicht rustig kon blijven liggen terwijl variabele waterstralen mijn lijf verwenden, werd Meisje vanwege haar geringe lichaamsgewicht als een teer poppetje van links naar rechts over het waterbed geslingerd. zodat ik hier nu met een nog natrillend, snikkend en hevig getraumatiseerd Meisje zit. en ik ben al niet zo goed met emotionele problemen van anderen. die vinnik lastig. daar raak ik kregelig van. dus hoe dat nou verder moet met mij en Meisje?

dinsdag 2 januari 2007

introducing Meisje

opblaasplaatje
de geboeders Kabelbaan hebben uiteindelijk het tij ook niet kunnen keren. uit de statistieken bleek immers onomstotelijk dat de bezoekcijfers aanzienlijk lager lagen dan die van vorig jaar. de hits waren overall, gemiddeld genomen, over de lengte en de breedte, strijk en zet zo ongeveer een kwart in elkaar gezakt. een kwart, da's niet niks in een land waar kijkcijfers allesbepalend zijn.
hoogste tijd dus voor grover geschut: introducing Meisje, het onbevlekte resultaat van de wedervereniging van Kabelbaanman met Kabelbaanbroer. Meisje, de levende onschuld op zoek naar verwondering. Meisje, het kijkcijferkanon dat Talpa doet verbleken.
be ready for Meisje!

maandag 1 januari 2007

overdosis gezelligheid


goed, dat hebben we weer gehad, terug naar de normaalstand.
nog één uitgestelde verjaardag dan vanavond, maar daarna is 't echt schluss, over en uit. ok, nog wat restjes kalkoen verwerken, laatste oliebollen naar binnen slaan, (zure)haringsalade opmaken en dan herinnert werkelijk niets meer aan de overvloed. op de onaangebroken dure port na, maar die bewaren we voor een speciaal moment, dus die telt niet meer mee. rustieke stompkaarsen d'r uit, boom aftuigen, voor mij mag het nu direkt. ik lijd duidelijk aan een overdosis gezelligheid, zelden verlangde ik zo zeer naar de weldadige zakelijkheid van een modern kantoor.
gelukkig mag ik morgen weer.

update dinsdag: vanmorgen vond ik onze kerstboom onverklaarbaar omgevallen in de huiskamer. er zijn enige dierbare ballen en andere versierselen gesneuveld. ik beschouw dit voorval als een teken aan de wand...