zomerbrabbel

een lifelog schrijf je natuurlijk niet alleen voor jezelf. als je je lezers op d'een of d'andere wijze kunt plezieren moet je dat dus niet laten. daarom speciaal voor lezer K alvast een zomerbrabbelvoorpublikatie:

de kraanvogel.
op ons terras staat een grote plantenschotel vol water. die dient als openbare badgelegenheid voor voorbijvliegende mezen, merels en duiven. zeker als het zo warm is als vandaag. alleen deze kraanvogel taalt er niet naar. die heeft zijn eigen kraan.
voor eeuwig.

zo, graag gedaan, K.
tijd voor de Allerhande en een glas rosé.

tafelblad 2

statisties gezien wordt dit lifeblog op zaterdag het minst bekeken. het zouden dan ook paarlen voor de zwijnen zijn als ik zeker op zo'n warme zaterdag hier mijn diepste zieleroerselen bloot zou geven.
daarom vandaag een praatje bij een plaatje: het nieuwe tafelblad ter vervanging van een eerder uiteengespat glazen tafelblad. tis tijgerhout zegt de timmerman. uit Brazilë zegt Google. errug mooi zegt partner A.
en dat vinnik ook. een op maat gemaakt, goed in het oude zwartstalen frame passend, hoogstpersoonlijk door mij zelf in de olie gezet en bovenal mooi hardtijgerhouten tafelblad.
en daar moet u het mee doen vandaag.
ik ga de tuin in, aan de witte wijn.

incident

op de dag dat zoon J de sleutels van de Smart in handen zou krijgen, maar daarin dank zij een nukkige rijexaminator faalt, rij ik met mijn leuke vouwfietsje stapvoets over de voetgangersbrug. aan het eind van de brug staat langs de stoeprand een hek, zodat ik gedwongen word om links of rechts een stukje over de stoep te rijden. ik moet rechtsom.
in het gras naast die stoep staat een man, type sportschool, gouden ketting om zijn nek, dikke spierballen vanonder de mouwen van zijn teeshirt. als hij mij ziet aankomen gaat hij breed over de smalle stoep staan met zijn brede rug naar mij toe. opdat ik niet denk dat ik zomaar over zijn stoep kan fietsen, geen meter. als ik dat nog steeds stapvoets toch doe barst hij los in een scheldkannonade die ik pareer met een opgestoken middelvinger.
meer heeft hij niet nodig om te ontvlammen. hij rent me woest achterna, ik hoor zijn voeten roffelen, stop, stap af, hij knalt in volle vaart tegen mijn fiets, ik val in het gras, fiets over me heen, sta op, hij heft zijn indrukwekkende vuisten en roept iets over respekt en politie, ik zeg dat ie niet moet overdrijven en dat respekt begint bij een rustige terechtwijzing, hij dreigt, ik deins, ik stap op en fiets -hem mompelend verwensend- over de rijweg verder, hij loopt nagloeiend door.
vanwaar toch die agressie tegen mijn vouwfietsje?

gewichtsreduktie

nou roei ik dus al drie weken droog. bijgestaan door luide klassiekerockradio, met uitzicht op een spierwitte keldermuur (hé een spinrag) en een tegen het kelderplafond geplakt kelderraam (mag ook wel eens gewassen) waaraan soms voeten met blote benen (hm...) voorbijgaan.
drie weken in oplopende series van 15 minuten tot 35 minuten per dag á 20 slagen per minuut op maksimaal 65% van m'n maximale hartslag en een dagelijks verbranden van zo'n 170 caloriën.
dat meditatieve droogroeien is vervelend met een grote V. daar is geen lol aan. en bovendien krijg ik een houten kont van dat kleine heen en weer schuivende zitplankje. maar ala, ik doe het voor een hoger doel, ik volg immers het wetenschappelijk doorgerekende gewichtsreduktieprogramma uit het boekje met een strak lijf (qua buik) als bijkomend voorgespiegeld voordeel. ik schreef eerder (klik) over de noodzaak daartoe.
dus stapte ik de afgelopen dagen vol verwachting steeds op het zelfde tijdstip op de weegschaal om die triomfantelijke en mentaal o zo stimulerende gewichtsreduktie te kunnen registreren. dan blijkt dat digitale weegwonder er elke dag tweehonderd gram voor me bij te rekenen. zodat ik nu één komma twee kilo meer weeg dan toen ik begon. wat volgens mij geen reduktie is maar vermeerdering.
kan iemand mij uitleggen waar dit toe leidt? hebben we hier soms te maken met het Echternachspringprocessieprincipe (vijf stappen vooruit, drie stappen achteruit)?
komt het ooit nog goed?

ongenuanceerd

ik heb me totnogtoe in dit weblog verre gehouden van mijn werkomgeving, behalve dan dat hier en daar een kollega in beeld komt die ik ook buiten werktijd wel zie. niet dat ik saai werk doe met saaie mensen in een saaie omgeving, eerder omdat schrijven over je werk toch altijd wat gevoelig ligt en mogelijk zelfs verkeerd begrepen kan worden.
maar nu moet ik toch echt even wat kwijt. over de benepen, bekrompen mentaliteit van sommige kollegaas. die geschokt en achter de hand naar elkaar miespelend reageren op mijn kleding. jawel: mijn kleding.
loop ik er dan extravagant bij? zit ik halfnaakt achter mijn buro? draag ik kanten onderbroeken? prots ik proleterig met mijn borsthaar?
niets van dat al. ik heb alleen een ietwat rode broek aangetrokken vandaag. een keurige pantalon waarboven een degelijk geruit kortmouwig shirt in deels gelijke kleurschakeringen met decente witte knoopjes. van gerenommeerde merken en eenvoudig van snit.
het is die rooie kleur, die is onbestaanbaar volgens sommige kollegaas.
zoals kollega J met z'n warrige springerige haarbos waar ik nog nooit wat van heb gezegd omdat ik denk dat ie dat niet aankan.
zoals kollega E met zijn morsige peperenzoutsnor en veel te lange slordige haar dat wel eens een kleurspoeling kan gebruiken maar wat ik niet zeg omdat ik ook dat met de mantel der liefde bedek.
maar een rooie broek in het grijze ambtenarenmilieu, dat kan natuurlijk niet. en dan zeggen ze niet welopgevoed: "goh, eh... apart" of "da's nog eens lekker vrolijk en zomers". nee, dan is het gelijk iemand met geslepen messen onderuit halen. zodat ik noooooooit meer zoiets aantrek. denken ze.
gelukkig denkt men in weblogland een stuk genuanceerder.
toch?

dromen

vandaag wil ik alleen maar dromen.
van de Drôme.
zon, warm, lui, loom, nix.
we gaan pas over een week of zes.
daarom is de foto aanklikbaar.
om met me mee te dromen.

neus

meestal vermoed ik nog helemaal nix.
onwetend, zorgeloos haast, plan ik afspraak na afspraak na uitje na etentje. en dan plotseling gebeurt het. zit ik ontspannen de krant te lezen of op de bank te keuvelen met dochter L. een lopende neus, vervelend, snelle veeg met tissue, hee: bloedneus. rechter neusgat. uit het niets. zomaar. spontaan.
denk ik eerst nog: ach, een bloedneus.
maar dan valt het dubbeltje. zo'n spontane uit het niets opduikende rechterneusgatbloeding betekent dat ik binnen een paar dagen ziek ben, hoofdpijn, griep, dat soort ongemakken. gaat vaak gepaard met slordig typewerk waarbij de lettervolgorde op het scherm veelal anders is dan ik in mijn hoofd heb en op het toetsenbord aansla. een feilloos waarschuwingssysteem, net als een eksteroog. is nog nooit voor niets geaktiveerd. zodat ik nog snel wat kan regelen, afzeggen, uitleggen dat 't allemaal een weekje later wordt. vanwege die bloeddneus.
maar dat zeg ik er dan niet bij.

takkentent

wild gebarend dook de man vanachter de eerste duinenrij op. alsof ie een groot passagiersvliegtuig binnen wilde loodsen. terwijl ik juist een interessant strandtakkententobjekt aan het fotograferen was. rechtopstaande takken, bijeengehouden met dun draad, perfekt gebouwd, zeg maar manshoog.
kunst in de natuur, dacht ik nog.
dat we dus als de wiederweerga door moesten lopen, schreeuwde de man. dat het koud was en de vogels moesten broeden. dat er eieren lagen, wegwezen dus. nix kunst: natuur!
hij was niet boos, riep ie, maar zorgzaam. lag kennelijk de hele dag achter dat duintje om nietsvermoedende passanten te laten weten hoe zorgzaam hij wel niet was. en of we de tekst niet hadden gelezen. die in de top van het takkententje was bevestigd. inderdaad, dat kleine witte strookje. wat je pas kunt lezen als je er bovenop staat.
het kostte moeite om de man af te schudden. zijn luid geuitte goede bedoelingen klonken ons nog lang na.

coördinatie

een maand of twee geleden werden de spiksplinternieuwe ondergrondse vuilniscontainers ingegraven, halverwege mei werd de stoeprand van de hele Maasstraat voorzien van verse blauwe strepen om het blauwezoneparkeren te markeren. en aanstaande maandag begint het groot onderhoud aan straat en trottoirs. dus weg containers, weg blauwe strepen. dat lijkt toch op een ietwat ongecoördineerde aktie.
maar dikke gele stippellijnen op het wegdek waarboven in koeieletters het woord slopen is gekalkt geven aan waar de weg- en trottoirslopers maandag zullen beginnen. en aan de fietsenrekken is ongeveer per fiets een verbodenfietsenparkeerbord geplaatst.
ergens worden die dingen dus wel degelijk voorbereid.
ik denk dat ze bij het stadsdeel laatst gewoon een beetje overenthousiast zijn geweest met het plaatsen van die vuilcontainers en het aanbrengen van die blauwe strepen. over een paar maanden mogen ze het gewoon lekker nog een keer overdoen.

Pärt

onverwachts naar concert met werk van komponist Arvo Pärt in de Nieuwe Kerk. een muziekstuk van zeventig minuten, a-capella gezongen door een Estlands koor in een slaviese kerktaal.
moet ik even laten bezinken.
tot ik weer terug ben op aarde: this is ground control to major Tom, can you hear me major Tom....

nix kamera

m'n zus is kreatief schreef ik al eerder. gooit d'r hele hebben en houwen in slagzinnen. is daar dan dagenlang mee bezig. en wint vervolgens aan de lopende band: elektronika, etentjes, reisjes en meer van dat soort leuke dingen.
jaloers als ik ben zon ik op een manier om te delen in de rijke oogst. dus toen mijn oog viel op een kekke rooie digitale kamera die te winnen was bij een pillenfabrikant heb ik die gewoon besteld. bij m'n zus. zo van: win die effe voor mij. uitslag rond 30 mei. wat dan weer mooi uitkwam in verband met de zomervakantie. zus aan de slag en mijn rol was dat ik de brievenbus in de gaten zou houden.
nou, mooi nix dus. het is nu al negen dagen na 30 mei en ik heb nog geen prijswinnaarsbrief gezien. zodat ik nu wel heel erg twijfel aan die eerder zo geroemde kreativiteit van m'n zus. nu ik er over nadenk: misschien betaalde ze die etentjes en reisjes gewoon wel zelf. om op te scheppen. had ze die helemaal niet gewonnen.
en hoe moet dat nou met mijn vakantie? moet ik dan weer fotoos maken met die ouwerwetse digitale kamera?
eh...ouwe digitale kamera...had ik die niet van m'n zus gekregen omdat ze die dubbel had gewonnen...oeps...eh...bedankt nog zus! en vergeet alsjeblieft wat ik hierboven schreef.

staar

dat is dan hondervijftien euro en veertig cent, zei de dierenarts , nadat ie hond Z had voorzien van de jaarlijkse prikken en wat stempels in haar paspoort had gezet. en inderdaad, die wat doffe blik in haar ogen betekent dat ze beginnende staar heeft. dat is niet zo gek voor een hond van middelbare leeftijd. bovendien ziet een hond toch alles al zwart wit en gaat ze in het dagelijks hondenleven voornamelijk af op neus en oren. een operatie? over een paar jaar misschien. reken op zeshonderd euro. per oog. en met een vrolijk "tot de volgende keer" duwde ie ons de spreekkamer uit.
sindsdien is het gezin verscheurd.
wat te doen?
vanaf nu dubbeltjes en kwartjes sparen, beleggen in teakhout, meespelen in de postcodeloterij om die arme hond Z straks een menswaardige oude dag te kunnen geven met ogen waarmee ze na een kostbare operatie weer kan zien waar ze traag heensjokt? en hoever ga je daarna? hartoperatie? zuurstoffles? hondenscootmobiel?
of aksepteren dat een hond met gebreken wezenlijk anders is dan een mens met gebreken?
ik neig naar het laatste.

vrije ochtend

ochtendje rondhangen, weblogs lezen, weekendje Berlijn plannen, koffie zetten, pluggen aanreiken, babbelen over de vakanties met z'n meiden, koekje erbij, mail van 't werk checken, nog een kopje koffie, krant van gister nog maar eens, nagels schoonmaken, internet afstruinen, doelloos pielen, opruimen, bellen met de NS voor vijfenderig cent per minuut maar ook nog boekingskosten betalen, handtekening zetten, verrek die nieuwe meter hangt scheef, witte voetstappen door het hele huis, weet u dat u Turks Fruit twee keer in de boekenkast heeft staan, praten over Polen die de klusmarkt bederven, nog steeds geen postbode geweest, nog maar een koekje dan, die muziek hebben we al gehad, drentelen, wachten, neuspeuteren, pompompom.
zo maar een ochtendje tegelzetter voor nieuwe badtegels gekombineerd met nuonmonteur voor een nieuwe gasmeter. ze zijn bijna klaar en de rekening gaat naar de huisbaas.

juf overbeek

ik ging door de grond als ze me niet zag. terwijl ik toch heel erg netjes strak met m'n armen over elkaar, m'n mond stijf dicht, heel gehoorzaam zat te wezen. of als ik toch niet het zo gewenste antwoord mocht geven als ik keurig m'n vinger als eerste had opgestoken. of weer niet de lauwe flesjes schoolmelk mocht ronddelen.
ik was niet jufs lievelingetje, weet ik nu. maar toen was ik alleen maar verliefd op die mooie juf Overbeek. ging voor haar door het vuur.
ze was zo anders dan juf Margaroli die me voor de klas wel eens over de knie had gelegd om me een pak voor m'n broek te geven. omdat ik het had gewaagd een stripboek mee naar school te nemen.
nee, dan juf Overbeek.
die mijn wanhopige verliefdheid negeerde en me een ekstra lange middelbare schooltijd bezorgde. hansje mag blij zijn als ie de ulo haalt, had ze in de zesde klas neerbuigend tegen m'n moeder gezegd. en dus ging ik eerst naar de driejarige ulo (uitgebreid lager onderwijs) en pas daarna naar de hogere burgerschool.
toch val ik opnieuw voor haar als ik die foto zie...

vriendjes

toen ik nog hardloopwedstrijden liep vroeg men mij wel eens waar ik zo hard had leren lopen. ik haalde dan mijn schouders op, mompelde wat en liep hard door.
maar ik wist natuurlijk wel waar de basis was gelegd: op het Transvaalplein, een pleintje aan het eind van de Smitstraat waar ik op de lagere school zat: de Oranje Vrijstaatschool.
op dat pleintje brachten wij 's ochtends en 's middags ons speelkwartier door. rennend. en ik voorop. met bril en een afgeplakt oog. achternagezeten door een aantal stoere jongens. want ik was natuurlijk stom met die bril en dat afgeplakte oog. en soms renden ze me ook nog achterna in de middagpauze. maar ze kregen me niet, nooit. want ik was snel en wendbaar. en bovendien was ik op andere momenten gewoon bevriend met die stoere jongens. dan vroegen ze bijvoorbeeld hoeveel boterhammen ik wel at tussen de middag. vier sneetjes, zei ik dan trots. waarop ze gierend van het lachen over de straat rolden: sneetjes! en ze me weer eens lekker achterna gingen rennen.
ik heb me wel eens afgevraagd of het echte vriendjes waren.

spaken

ik moest echt iets aan mijn konditie doen. kreeg de trappers nauwelijks nog rond. kwam natuurlijk ook omdat ik weer eens niet had ontbeten. dan krijg je dat. ook al fiets je dagelijks drie kilometer heen naar je werkplek en dus ook weer drie kilometer terug.
gelukkig bleek het allemaal mee te vallen. het lag niet aan mij, er was gewoon een spaak van mijn achterwiel geknapt, een lichte bochel onstaan, zodat het achterwiel steeds langs de remblokjes schuurde en ik volgens de wetten van de mechanica geremd werd in mijn vooruitgang.
kwestie van een bezoekje aan de fietsenmaker, nieuwe spaak, wiel uitrichten, klaar.
een week later stond ik met twee geknapte spaken. de fietsenmakermeneer keek bedenkelijk, hekelde mijn rijgedrag. ik hield het op broddelwerk zijnerzijds. wat de verhoudingen er niet beter op maakte. maar met twee nieuwe spaken en een opnieuw uitgericht wiel kon ik weer verder.
twee weken later ontmoetten wij elkaar weer. ik met weer een gebroken spaak, hij met een diepe frons. mijn analyse was dat er toch echt heus wel sprake was van onvakkundige herstelwerkzaamheden. zijn konklusie was dat ik te veel fietste en daarmee de fiets overbelastte.
we besloten tot achtentwintig nieuwe dikkere spaken en een gedeelde rekening.
en dat hielp.

HBS

plots was daar een mailtje van oudklasgenoten.
dat het leuk leek om weer eens bij elkaar te komen. geen echte reünie, maar gewoon met een paar mensen, een stuk of tien, bijpraten, BBQ, eind juni. precies 35 jaar na het eindexamen.
natuurlijk, ooit had ik me ingeschreven op schoolbank.nl. en had ik geïnteresseerd rondgekeken of ik nog wat namen herkende. wat fotoos geplaatst en mijn emailadres achtergelaten. dus wat wil ik nou eigenlijk?
het voelt gewoon anders. zwelgen in nostalgie op basis van fotoos en mijn herinneringen en dat op een lifelog zetten is een stuk veiliger dan de direkte konfrontatie aangaan met mensen die je destijds dag in dag uit hebben meegemaakt. die zich de dingen anders herinneren dan je dat zelf doet. die je weer in je oude rol plaatsen. die nog dingen van je weten die je niet voor niets verdrongen hebt.
ik aarzelde dus wat, we aarzelden wat, want partner A zat in diezelfde klas. maar de nieuwsgierigheid naar wat er van die jongens en meisjes is terechtgekomen is toch sterker dan de "angst" voor de konfrontatie. bovendien was het een leuke tijd en droeg ik toen al een hippe zonnebril.

familieportret

het kroost van vorig jaar woont op zich zelf. driewart jaar zijn ze gevoed, beschermd, betutteld en onderwezen. zes waren het er. zo rond de herfst vlogen ze uit. en denk maar niet dat ze ooit nog eens langs komen. uit het oog uit het hart. vrijheid blijheid.
zoals het gaat in de natuur.
tijd dus voor nieuw nageslacht. zeven stuks maar liefst dit jaar. begint het allemaal weer opnieuw. maar daar zit het ouderpaar niet mee.
tis de natuur.
door het hoge gras loopt een platgetreden pad naar het nest. ze worden aan de lopende band gefotografeerd. lijken gewend aan de regelmatige kraamvisites. poseren bijna. trots. straks nog maar eens een zwemles. hopen dat er niet één plots door en rat naar de diepte wordt getrokken.
want zo is die natuur dan ook wel weer.

sorry

de halve stad ligt plat door werkzaamheden aan versleten wegdekken, verzakte voetpaden, hoofdrioolroutes, allerhande kleurige kabels, noordzuidlijn, noodopvangwaterbekkens, tramrailsvervangingen, kadevervangingen en wat dies meer zij. en dan liefst in kombinatie, want dan hebben wij er uiteindelijk minder last van. zeggen ze.
de borden die weer een stremming of omleiding aankondigen overheersen langzamerhand het straatbeeld in Amsterdam. en er is geen routeplanner of navigatiesysteem wat daar tegenop kan. zodat je regelmatig met name buitensteders handenwringend naast hun in het drijfzand wegzakkende auto zie staan.
maar de laatste tijd realiseren ze zich bij de gemeente toch dat ze te ver zijn gaan, dat het te veel is allemaal. daarom plakken ze nu een grote sticker met sorry bij de mededeling dat je ergens weer niet verder kunt.
het heeft wel wat, zo'n sticker, het verzacht de pijn een beetje, klinkt welopgevoed, maakt het akseptabeler.
nou ja, voor eventjes dan.

Cochius

had ik me toch een nostalgiese flashback vanmiddag.
loop ik door de passage van de Stadsschouwburg, hoor ik de ijle klanken van Cochius.
dus voor mij geldt: beeld is passage Stadsschouwburg plus geluid is fluit is gelijk aan Cochius.
ik spreek jaren zeventig.
een langharig, langbebaarde grote man met een betoverende dwarsfluit. zat daar altijd. haalde altijd veel geld op. curieuze man ook, ex tennisleraar op het Melkhuisje. aktief, althans betrokken bij Provo. en professioneel musicus. woonde naar verluid in een groot huis in Bussum. straatmuzikant.
maar Cochius is al weer bijna vijf jaar dood en het fluitgeluid kwam van een zwerfjongere met een ordinaire blokfluit ietsje verderop. ik was weer even snel terug in vandaag als ik er voor een moment bijna fysiek uit vertrokken was.

kharma

er wordt iets ingewikkelds gedaan met het riool. de brug is in ieder geval al een paar weken afgesloten. alleen voor fietsers en voetgangers is een smalle strook opengehouden.
de mevrouw met het hondje loopt over die smalle strook. links houdend, breeduit, met hondje aan de lijn samen over de volle breedte van het smalle pad.
ik kom van de andere kant, uiterst rechts houdend, traag peddelend op mijn kleine elegante vouwfiets, minimale ruimte innemend.
vrouw met hondje wijkt geen centimeter, blijft stuurs op ramkoers, roept dat het een voetpad is.
ik ontwijk vrouw en hond kunstig balancerend en zeg: ach trut.
schreeuwt ze: IK HOOP DAT JIJ IN EEN ROLSTOEL EINDIGT!
deel twee, later op de dag.
ik fiets weer op die kleine elegante vouwfiets. richting kruispunt. ik zie dat mijn licht groen wordt. maar de stroom fietsers van links stroomt onverminderd voort. ik zie een gaatje en wring mij tussen de voortgaande stroom. vrouw met fiets (kinderzitje voor, kinderzitje achter) stapt af om mij toe te schreeuwen: LUL, ONTZETTENDE LUL!
ik denk dat mijn kharma vandaag niet optimaal is.

stijl

je bent dan wel neo-hippie, maar dan heb je nog wel gevoel voor stijl!
dat je dus niet denkt dat we maar wat aantrokken, destijds.
voor zo iets burgerlijks als trouwen bijvoorbeeld.
nee, wij trouwden niet, maar een broer van partner A. met een nichtje van partner A. dat kan. als het geen bloedverwanten zijn. en dat waren ze niet. dus mocht het. ingewikkeld, maar ik kan het uitleggen. doe ik niet, maar kan het wel.
enfin, ik dwaal af.
over onze kledingensembles hebben we dus goed nagedacht.
de voile jurk van partner A bijvoorbeeld: design spul uit de Bijenkorf.
waaronder voor de gelegenheid lichtblauw gespoten lederen laarzen.
en mijn jasje: speciaal laten maken op de Nieuwendijk.
voor bij het glanzend zijden lichtblauwe indiase overhemd.
en als pièce de recistance plestik witte (regen)laarsjes.
ton sur ton.
toch vielen we ietwat uit de toon.
gek hè?

calva

ja hoor eens,
na diverse pernods en witte wijn, begeleid door garnalen, oesters, kippeboutjes en lamsstoofpot, gelardeerd met oud-kollegaas, kollegaas en aanhangende vrienden en vriendinnen en afgemaakt met enkele calvados, kan ik echt geen serieus stukje meer produceren.
met andere woorden: dit is het voor vandaag.

heden ijsvrij

men neme:
2 grote dubbele achtertuinen zonder afscheiding
1 stuk stevig bouwplestik (6 bij 4 meter)
10 balken (210 bij 4 bij 6)
1 tuinslang
2 oude gymnastiekbanken
1 guirlande met gekleurde lampjes

recept:
leg het bouwplestik op de vlakke grond
schuif de balken onder de randen van het bouwplestik zodat een opstaande rand ontstaat
sluit de tuinslang aan op het waterleidingnet, leg het andere eind op het bouwplestik
zet de kraan open
doe de kraan dicht als er twee centimeter water op de baan staat
wacht tot dat aangevroren is
spuit zo vervolgens nog twee lagen op
wacht een nacht goede vorst af
sluit de fesstelijke lampjesguirlande aan op het lichtnet
leer de kinderen schaatsen in je eigen achtertuin

roeien

het begon ooit als lovehandles. best wel een beetje aandoenlijk, vond ik toen, en misschien ook nog wel met enig prakties nut.
later werden de lovehandles een zwembandje. hm...
inmiddels is de situatie nog zorgelijker.
je kunt nu rustig spreken over een ronding. met name naar voren gericht. zodat het aloude ijkpunt (als je onder de douche staat en zonder voorover te buigen je zakie kunt zien hangen is er nog niets aan de hand) gepasseerd is.
het goede leven? de leeftijd? gestopt met aktief bewegen?
te veel van dat alles, denk ik.
tijd dus voor een typies bij deze midlifekrisis passende oplossing: de roeimasjien.
maar niet in een fitnesscentrum waar de strakke lijven het beeld beheersen. waar je je blauw betaalt aan een jaarlidmaatschap. en na afloop loungt met peperdure gezonde drankjes.
nee, gewoon een roeimasjien aan huis. even roeien voor ik naar het werk ga. tien minuten. zodat de zwembanden en andere ongewenste rondingen fluks verdwijnen. en ik mijn shirts niet meer kwasi losjes over mijn riem hoef heen te draperen. zodat ik nog deze zomer die maanden geleden te krap gekochte mooie dure broeken aan kan.
en voor het donker het zwembad of de zee weer in durf.

persoonlijkheid

ik volgde een regie-opleiding. we hadden zelf een musicalachtig stuk geschreven voor het zomerstraattheater. met die musical trokken we de stad door. en hoewel het natuurlijk voor een rol was, had ik kennelijk toen al ruim inzicht in mijn persoonlijkheid.
praatgraag, dat klopt wel. ik praat wat af, ik vergader, ik roddel, ik overleg, ik maak rondjes wandelgang. en maar praten. een uur niet gepraat is een uur niet geleefd. met praten los je alles op. maar ook: praten maakt meer kapot dan je lief is.
met mij kun je alle kanten uit.
volgens een officiele en gerenommeerde persoonlijkheidstypering zou ik bovendien een conceptueel en veelomvattend denker moeten zijn. en een innovatieve ontwikkelaar van theoriën en plannen.
mij een biet, zolang ik er maar over kan praten vinnik het best.

janeejanee...ja?

Merel beschrijft haar vertwijfeling, Verbal Jam komt met tegengif.
ook in weblogland ontkom je niet aan het referendum.
en terwijl de politieke opinie langzaam afstevent op nee, neig ik steeds meer naar ja. omdat het geen referendum is tegen de euro of voor toetreding van Turkije. maar voor een grondwet die alle europeanen grondwettelijk gelijk stelt. en alle europeanen gelijke rechten geeft. en Europa behalve ekonomies ook politiek een eenheid maakt. de kracht zit in de samenwerking. denk ik dan.
maar dan zie ik "onze" vaderlandse politici zo populisties en platvloers pleiten voor JA dat ik bijna niet anders kan dan kiezen voor NEE. want JA is rechts en NEE is links. mag dat een overweging zijn? dat een massaal NEE ook NEE is tegen het kabinet? en begrijpt dat kabinet dat dan? en wat zegt dat dan over die europeese grondwet?
twijfel, mega-twijfel.
ok, rustig blijven. europees denken. zoek het internationaal. wat zeggen echte politici hier nou over? Verbal Jam brengt uitkomst met Joschka Fischer en Daniel Cohn-Bendit. buitenlandse politici uit onverdachte hoek. die op een heldere wijze stelling nemen. met echte argumenten. en afwegingen. zonder demagogie.
vóór de europese grondwet. dat wel.
ik denk dat ik er bijna uit ben.
may i have your votes please?

als ik niet luister
hoor ik het niet
hoor ik het niet
wist ik er niets van
kunnen ze mij niets maken
dus ik luister niet
uit Politiek - Bram Vermeulen

tekst interview Joschka Fischer
tekst interview Daniel Cohn-Bendit

saai blogje

drieëndertig jaar geleden huurde ik een kamer bij de concierge van het gerechtsgebouw aan de Prinsengracht. de ingang was in de Lange Leidsedwarsstraat. mijn kamer aan de achterkant keek uit op een ruime lichtschacht, waar ook de personeelsruimte van de koffiebranderij in de Leidsestraat op uitkeek. 's ochtends werd ik wakker van de geur van versgebrande koffie. de rest van de dag overigens ook.
ik hou niet van koffie.
mijn fiets kon ik binnen stallen. als ik um binnen kreeg tenminste. autowerende paaltjes waren toen nog niet uitgevonden, dus 's avonds stonden er steevast autoos strak tegen de gevel geparkeerd. ik vond dat ik het recht had mijn fiets tussen auto en deur te wurmen. hoe dan ook.
ik ben desondanks nooit in elkaar geslagen.
toen de gerechtsgebouwconcierge een andere baan had gevonden moest ik ook verhuizen. als bruidsschat kreeg ik twee grote bruine keulse potten mee. en een mooi ouderwets klerkenbureau.
die potten hebben we gister voor de drieeëndertigste keer gevuld met weelderige bloementooi. het klerkenbureau staat sinds gister op (weer) een nieuwe plek in het huis.
ik zei toch dat het saai zou worden.

lucht

er was eens een tijd, nog niet eens zo heel lang geleden, dat je om de hoek kon tanken. je reed met je auto naar de buurtbezinepomp waar een behulpzame pompbediende vroeg hoeveel liter benzine je getankt wilde hebben. dan opende hij je tankdop, stak de pompslang er in, liet de benzine je tank instromen en waste de ondertussen de voorruit. daarna informeerde ie bezorgd of het oliepeil nog wel in orde was. en kontroleerde de bandenspanning.
een aangename pitsstop met alles d´r op en d´r an. afgerond met een gulden voor de pompbediende. dank u beleefd!
maar we zijn er zelf ingetrapt.
we konden toch zelf die benzineslang wel hanteren. dat was veeeeeel goedkoper. dus gingen we naar het zelftankstation. hoefden we die pompbediende ook geen fooi meer te geven. want voorruitreinigen konden we ook wel zelf. oliepeil? deden we zelf. bandenspanning? zelf.
daar maakten ze bij die zelfbedieningstankstations dan weer speciale serviceeilanden voor. met water, zeem en wisser. en met lucht. allemaal gratis: service.
vandaag maakte ik kennis met een betaalautomaat voor bandenspanningslucht. vijftig eurocent. voor lucht.
"tja, meneer, Nederland wordt duurder hè", zei de kassier vanachter zijn kogelvrije glas.
bedroefd wierp ik mijn vijftigeurocentstuk in de gleuf.
ik mocht vijf minuten lucht tanken...

zonnebril

ooit woonden wij een half jaartje in New York. lang genoeg om je geen toerist meer te voelen. lang genoeg ook om achter bizondere adresjes te komen. waar de locals komen. en de buitenlandse stewardessen. want die weten precies van elke stad waar je de koopjes moet halen en waar de goeie en goedkope restaurantjes zijn.
wij kenden Mini, een blonde langbenige voormalig KLM-stewardess. Mini wist al die adresjes. dus ook waar ik goedkoop een dure zonnebril kon kopen. ergens in het havengebied, tussen de loodsen, achter het meatdistrict, waar alleen maar vrachtwagens komen. daar was een tot de nok toe met allerhande van de vrachtwagen gevallen, achterovergedrukt en anderszins in het zwarte circuit terecht gekomen elektronika, Samsonitekoffers en ander spul.
en merkzonnebrillen. want ik wilde een stoere Rayban. met meekleurende glazen.
nou dat kon, met hardcase koker en al. en een lapje om de glazen te reinigen. maar zonder bon.
dat was begin jaren zeventig. die bril droeg ik dag en nacht. jaar in jaar uit. verbogen, gesoldeerd, veel te zwaar, putten in mijn neus. maakt niet uit, hoe langer ik hem droeg, hoe meer sentimentele waarde ie kreeg. ben er de halve aardbol mee afgereisd. tot twee jaar geleden, weer in New York, op een stenen vloer, glas naar beneden, krak...glas kapot. niet meer te repareren of te vervangen. einde van een tijdperk.
en nou is het dus kwakkelen. wel een nieuwe gekocht, maar het is toch niet echt dat je zegt: mwah, lekkere bril, daar doe ik de rest van m'n leven mee.
er gloort echter hoop. van partner A kreeg ik vorige maand een vederlichte nieuwe zonnebril met langelevensduurpotentie. een bril met komfort en glazen die het zonlicht aangenaam dempen. ik denk dat het een blijvertje is.
mag ie naast de Rayban op de plank liggen. naast de ereplaats.

zwembad

dat het wel duidelijk is dat ik vroeger ook al geen watje was.
getuige dit abonnement voor de openluchtzwembaden Amsterdam. geldig vanaf eind april. en ook achtendertig jaar geleden was het eind april nog geen zomer. toch ging ik zeker twee keer per week om zeven uur in de ochtend te water in het de Mirandabad. voor schooltijd. want ik was heel erg sportief. vroeger. baantjes zwemmen. konditie opbouwen. hard worden.
en als het wél warm was ging ik 's middags natuurlijk ook. met vriendjes. naar het gemengde bad. want er was ook een dames bad. daar mochten wij mannen niet komen. wat eigenlijk niet uitmaakte, want echte meiden zwommen natuurlijk gemengd. en lagen op de gemengde ligweide. waar wij lagen te gluren en zaten te klieren. dat hoor je als jongen nou eenmaal te doen. want die meisjes hadden tieten. en dat was spannend. en opwindend. hoewel we nog niet precies wisten wat we er mee aanmoesten. maar daar kwamen we later dat jaar wel achter. echt wel.

genoegzaam

met een zwartgerande flamboyante hoed en een wandelstok met een knop. geen zilveren knop, dat is te. keuvelend, flanerend, laantje in, laantje uit. langs het hertenkamp, even aanleggen bij een terras, af en toe minzaam wuivend. even mijmeren bij het huis van deze of gene kunstenaar. een verdwaalde stedeling langs de Kleine Dorpsstraat via het Kerkepad naar de Eeuwige Laan sturen. en verder, naar de ruisende zee door de woeste duinen.
ik zie het me zelf wel doen, daar in Bergen NH.
jammer alleen van het hoge Range Rover, BMW en Volvo gehalte en ditto dames. en van die omhooggevallen alsmaar mobiel telefonerende nonchalant in strak pak gestoken jonge en ongetwijfeld suksesvolle ondernemers.
jammer ook dat ik niet over het bijpassende budget beschik.

blogarmoede

nix meegemaakt vandaag, zelfs geen herinnering ontdooid.
typies geval van blogarmoede. raar woord, ziet er vreemd uit, maar ik bedoel blog-armoede.
moest het gister noodgedwongen al over het weer hebben. notabene! neuh, dat gaat niet goed, zo haal ik de 250-ste opeenvolgende aflevering niet eens die voor de laatste dag van mei staat gepland.
las overigens wel een opvallend bericht in het Parool:
met een kaartje voor de Stadsschouwburg of het Concertgebouw mag je volgend seizoen gratis gebruik maken van het openbaar vervoer. da's mooi, maar nog niet echt opvallend.
de reden waarom is pas opvallend: het is namelijk niet de bedoeling om de mensen uit hun auto te krijgen, maar om de mensen te bewegen NIET met de fiets te komen (zie het Parool).
er is domweg niet genoeg fietsparkeerruimte rond de schouwburg!
hoera, we hebben een nieuw parkeerprobleem uit onverwachte hoek. de politiek moet zich er tegenaan bemoeien. er kunnen weer notaas worden geschreven. kentekens voor fietsen worden ingevoerd (kronan gaat ons voor). fietsparkeerbeheer. betaald fietsparkeren tot twaalf uur. bewonersfietsparkeerkaarten voor maksimaal één fiets per huishouden. fietsAPK. de auto heeft afgedaan als melkkoe, leve de fiets.

luchten

mooi hoor, die Hollandse luchten, donkergrijs gestapeld, hier en daar een lichte vlek en af en toe wat blauws waar de wakkere zon dan fel doorheen prikt. erg mooi en aantrekkelijk.
voor een landschapschilder uit de zeventiende eeuw dan, of voor een hedendaagse fotograaf met zo'n megagrote cybachrome superglansafdruk.
ik vind het bovenal een bevestiging van guur en herfstachtig weer dat met maximaal twaalf graden niet past in de tweede helft van mei.
in de tweede helft van mei moeten de luchten schoon zijn. en dus blauw. moet de zon lekker vrij spel hebben, zodat mijn prominente neus lekker rood kan verbranden en ik daarna fijn kan pulleken aan de velletjes. en dat ik dan mijn linkerarm nonchalant uit het het autoraam kan laten hangen, zodat ik halverwege m'n bovenarm een strakke chauffeursafscheiding krijgt tussen zonverbrand en bedekt wit.
eigenlijk gewoon Normandiese luchten dus. door zeewind schoongeveegd. met vreemde waaiers en onverwachte streepwolken. en stapelwolken die zich eindeloos vormen naar mijn fantasie.
u ziet, ik doe er alles aan om te passen in het mij toegemeten profiel van liederlijk hedonist.

kunstrai

het niet-standaard-brillen-segment is er uitzonderlijk hoog. en het aantal mensen-met-een-bizondere-haarcoupe idem dito. of het gehalte aan min-of-meer-bekende-nederlanders. en dan natuurlijk ook nog diverse echte kunstenaars.
bovendien nog veel kunst gezien: veel moois, veel shit. ben inmiddels door de naborrel alle namen weer kwijt. maar het was overwegend de moeite waard, de Kunstrai. en wel zo makkelijk zo, alle galeries in nederland op een paar honderd vierkante meter bij elkaar. scheelt allicht al weer vele middagen de stad doorkruisen. laat staan al die andere galeriehoudende steden.
het maakte me wel een beetje weemoedig naar de tijd dat ik zelf met een galerie aan de weg timmerde. had me er anderszijds ook niet echt tussen zien zitten. de nieuwe kleren van de keizer en zo.
nou ja, dingen lopen zoals ze lopen.

beleg

zit je vreedzaam aan het eerstepinksterontbijt, word je neergezet als liederlijk hedonist.
l-i-e-d-e-r-l-i-j-k * h-e-d-o-n-i-s-t!
alleen maar omdat ik zei: "dát was de oude kaas".
nadat ik al eerder de grote bak vleessalade en de grote bak pittigekipkerriesalade leeggeschraapt had zien worden.
mag ik dan even?
als ik na de zaterdagbroodmaaltijd en het zondagbroodontbijt het lekkerste beleg (ook bedoeld voor de rest van de week) zie verdwijnen in de onstilbare magen van eigen kroost en aangehaakt?
maakt mij dat een liederlijk hedonist?
en wat betekent dat eigenlijk?

tafelblad

heel lang geleden vielen wij voor een mooie tafel: zwart licht gebogen fragiel ogend maar ijzersterk stalen onderstuk met daar bovenop twee gezandstraalde glazen platen en als toefje op de pudding twee ronde laatjes in het midden.
maar ja, glasplaten.
een pot pindakaas was harder dan het tafelblad dat uiteenviel in een waaier van glazen ijsschotsen.
bloedjelink, maar toch maar een nieuwe glasplaat..
en dat herhaalde zich de afgelopen 15 jaar een keer of wat.
laatst was de maat vol. weer die ijsschotsen, nu nooit meer glas!
maar wat dan?
een mooi massief eikenhouten tafelblad blad op maat laten maken voor het onderstel?
of een multiplexplaat laten bekleden met zink?
waarom eigenlijk niet een geheel nieuwe hippe accaciahouten tafel?
we waren vanmiddag in Uithoorn waar ze mooie tafelbladen maken, in de Bijenkorf en elders in de stad om bladen en tafels te keuren. en eigenlijk hebben we min of meer besloten toch maar weer gewoon een glasplaat te kopen.
vanwege het oorspronkelijke konsept.

DVD

even tussendoor dan.
partner A zet snel koffie,
DVD staat stil.
zijn bezig met een inhaalslag.
krijgen elke maand een nieuwe DVD toegstuurd.
zijn hopeloos achter geraakt.
de komende weken inhalen.
vanavond Fanny & Alexander.
hoogstaand Zweeds drama.
moet nu gaan.
koffie is klaar.
DVD gaat weer verder.

dilemma

wat beschrijf je op een lifelog en vooral: wat niet?
vanmorgen werd in het kommentaarding van een bevriend weblog een huiselijke ruzie als het ware op straat uitgevochten. niet door de lifelogger zelf, die had alleen maar een beschouwelijk stukje over een slechtere periode in het leven geschreven, wel door de persoon die onderdeel dan wel oorzaak van die slechtere periode was. die had de vuile was eens goed voor iedereen zichtbaar buiten gehangen. totdat de lifelogger zelf die was schielijk weer naar binnen haalde.
maar ook elders las ik over het probleem voor wie je als lifelogger eigenlijk schrijft. is het nou werkelijk zo dat iemand echt alleen voor zich zelf schrijft? is niet iedere blogger eigenlijk bezig om voor een, hoe klein ook, publiek te schrijven? inklusief verhaalaanpassingen en stilisties mooiere wendingen dan in real life? inklusief het omzeilen van al te persoonlijke en herkenbare (rot)situaties ten opzichte van anderen? is een lifelog een dagboek?
ik leg mij ook beperkingen op. beschrijf weliswaar uitgebreid de meest onbenullige dingen die mij overkomen, maar vermijd ontboezemingen en konfliktueuze situaties in relaties met naasten en andere al te herkenbare personen.
maar hebben we het dan nog wel over een lifelog?
is het dan niet eerder ijdel geneuzel?
en is dat dan erg?

zwartwerker

nou, nog één keer dan.
over het busje.
hebben we eind vorige zomer alle door ons zelf veroorzaakte deuken en deukjes uit laten halen. en laten overspuiten. zeg maar de hele onderste meter rondom. door een zwartuitdeuker cq -spuiter. ergens in een schuur in landelijk Noord. een erg swingende schuur met swingende uitdeukers en spuiters. die het wel even zullen regelen. het heeft geen haast, zeg je dan nog vriendelijk. beter goed dan snel. wat dan voor de uitdeukers betekent dat ze het busje voorlopig ongemoeid laten. tot ik de tocht naar de schuur weer eens onderneem. een ultimatum stel. dan is het werk volgende week klaar. maar dat als je op het afgesproken tijdstip komt, er niemand is. zijn ze nog in de spuiterij in landelijk West. pas een paar uur later, doorgebracht in een naargeestig dorpscafé te Holysloot, als het al donker is, is ie echt bijna klaar. maar doen de lichten het nog even niet. zodat je doodmoe en pissig en geërgerd om een uur of elf uiteindelijk met gerestaureerde bus vertrekt. om de volgende dag de druipers en de gemiste plekken op te merken. weer terug, nieuwe afspraak, vriendelijk blijven, lachen om de grapjes. hebben ze een paar extra dingetjes gedaan. om het goed te maken. kontant betaald, afgetaaid, busje in stalling gezet.
afgelopen week hebben we het busje intensief gebruikt. en merkten we dat de koplampen aan de onderkant zijn meegespoten, zijn er dus niet afgeweest, maar afgeplakt. dat de grijze kunsstof rand rond een lamelraampje om onduidelijke reden deels zwart geschilderd is. dat de achterbumper alleen aan de onderkant vast zit en niet ook aan de zijkant, zoals het hoort, volgens de voorgeboorde gaten.
dan sla je jezelf voor je kop. dan herinner je je dat jij het was die altijd zei: goedkoop is duurkoop.
dan heb je spijt...

depri

het was de ultieme test. alles rammelde en deed pijn. wat los kon ging los. het lawaai was niet te harden. kreunend en steunend nam ie kasseienstrook na kasseienstrook.
maar hij heeft het gered, die oude 1971 VW camper. als toetje van ons weekje vakantie hadden we hem meegenomen naar een stuk van de route van Vlaanderens Mooiste: de Ronde van Vlaanderen.
onder aan de Muur van Geraardsbergen hebben we um geparkeerd en zijn we mét hond Z te voet verder gegaan. de Muur wilden we ut campertje niet aandoen. mocht overigens ook niet, want voor autoos verboden in te rijden.
enfin, je weet niet wat je ziet: die kasseien, zo steil. stille eerbied voor de stoempers die er op van die fragiele bandjes tegen op fietsen.
de Muur was ook het laatse uitje voor hond Z.
die ligt sinds we thuis zijn depressief in haar mand. komt er niet meer uit. zal dat voorlopig ook niet doen. hoogstens om zich even naar de middenberm te slepen om de nodige sanitaire rituelen af te handelen. uit ervaring weten we dat het een aantal dagen zal duren voor ze zich hervindt in haar dagelijkse saaie hondenleven.
we laten haar dus maar even.

Ieper

naarmate we meer in het noordwesten van Frankrijk komen rijgen de slagvelden en warcemeteries van de eerste wereldoorlog zich aaneen. en dat zet zich naadloos voort in zuidwest Vlaanderen.
zo lijkt Ieper een middeleeuwse stad, maar blijkt het als aanvoerstad van kanonnenvoer en centrum van verzet tegen de duitsers tussen 1914 en 1918 met grond te zijn gelijk gemaakt. om daarna weer in oude luister te zijn herbouwd, inklusief een romeinse triomfboog waarin de 54.896 namen zijn gekerfd van de nooit meer teruggevonden soldaten van het Brits Imperium.
sinds 1928 wordt er elke avond de Last Post geblazen ter herinnering aan de miljoenen soldaten die elkaar in die vier jaar de hersens hebben ingeslagen. dezelfde ceremonie, jaar in jaar uit, weer of geen weer, met zwaar gedekoreerde oorlogsveteranen en een korte toespraak en kranslegging namens een familie, een regiment, een legeronderdeel.
nooit meer oorlog...
en in de wijken rondom cirkelt de zotte ijskoverkoper die als een moderne rattenvanger alsmaar elektronies Für Elise uitbraakt.
mag die alsjeblieft nog wél even (mond)dood gemaakt?

saai

de paarden van vorig jaar worden weer uit hun winterstal in het weitje achter onze camper gebracht.
de bejaarde camperaars naast ons manoevreren hun camper achteruit een greppel in.
een invasie van plankzeilers met een vlieger kleurt de hoge golven van de zee.
de horrelvoetman loopt cirkels over het strand, tussen eblijn en vloedlijn, één kilometer naar links, één kilometer naar rechts.
de traktor van de vissers verderop trekt de bejaarde camperaars grommend uit de greppel.
de bevallige blonde vrouw doet uitgebreid haar rek, strek en ontspanningsoefeningen richting ondergaande zon.
Brel zingt over de marins qui chantent dans le port d'Amsterdam.
een dag aan het wilde camperstrand.
saai?

drankgebruik

het nadeel van overmatig drankgebruik de avond tevoren is het houten hoofd van de dag er na. zodat zelfs het uitzicht op de door stormwind opgezweepte golven niet kan bekoren. en de neiging bestaat ons halfslapend in de camper op te sluiten.
er op uit dus.
op bezoek bij kollega B die logeert bij lokale vrienden in een Normandies vakwerkhuisje met vele kontemplatieve hoekjes en beeldjes. en met een grote tuin waar we onze agressie met een kettingzaag kunnen botvieren op een metershoge laurierboom.
waarna het dan weer goed borrelen Is.
en roddelen.

le Progrès

vorig jaar om deze tijd stopte kollegavriend J met werken. voor zijn afscheidsdiner nodigde hij een aantal vrienden en kollegaas uit voor een fruit de mer in restaurant le Progrès in Fécamp. waarna hij met partner S per camper naar het zuiden vertrok.
vanavond doen we het nog eens dunnetjes over. le Progrès is weer gereserveerd, de pensionados J en S staan aan de andere kant van de camping, kollega B komt met de trein vanuit Parijs naar Le Havre en vandaar verder per auto, kollega H en partner E komen straks met hun huurauto vanuit de Dordogne en kollega C en partner R verwachten we elk moment op het plaatselijke aerodrome per eenmotorig tweezittertje.
we hebben het met z'n allen zo slecht nog niet.

Fécamp

het met twee personen verblijven op viereneenhalve vierkante meter is te doen zolang er voldoende buitenruimte voorhanden is.
maar is het zoals gister koud en regenachtig dan is er veel sociale behendigheid nodig en een degelijke mantel der liefde.
want in die viereneenhalve vierkante meter staan ook nog eens twee voorstoelen, een koelkastspoelbakkachelunit, een gasflessenopbergkast met uitklapbaar kookstel, een elvormige driezitsbank en een kast met de helft van het bedgedeelte boven de motor. dus blijft er als loopruimte anderhalve vierkante meter over, waar dan ook nog de uitzwaaitafel boven hangt.
hoewel partner A en ik erg op elkaar gesteld zijn is het de komende dagen gelukkig mooi weer en hebben we veel buitenruimte met uitzicht op zee.
en Monet was hier ook ooit.
hij schilderde die rotsen mooier dan ik ze fotografeerde.

zooitje

heb je de modernste techniek aan boord van je oude VWcamper71: GSM, GPS, GPRS, draadloos toetsenbord, word je alsnog een loer gedraaid door de tijdmachien die zelf wel bepaalt op welke dag een blog mag verschijnen op het web. zo is mijn blog van gister eigenlijk die van eergister. en waar die van gister is gebleven mag Joost weten, of misschien komt die nog vandaag (woensdag) en verschijnt deze morgen. of overmorgen. het is een virtueel zooitje!
interessanter is te weten waar al die praktiese en hygiëniese bidetten zijn gebleven die vroeger altijd en overal in dit land te vinden waren: hier in de buurt van Songeons (Oise) staan ze opgesteld als alternatieve plantenbakken, net als die afedankte zinken vuilnisbakken bij ons truttig staan te wezen.

schuur

toch iedere keer weer blij als we het in en in keurige Luxemburg mogen verlaten. het kan niet echt bekoren. zeker niet als we op een honderd procent Nedelandse camping terecht komen, inklusief Nederlandse omroepinstallatie en Nederlandse huisvaders die zij aan zij als opgetogen kleine jongens zwaar rokende kampvuren stoken aan de rivier. en dat je als je dat dan ontvlucht, terecht komt in het Nederlandse dorpshotelcaferestaurant, waar koffie met appeltaart en bitterballen op de kaart staan.
nee, dan Frankrijk. gelijk over de grens een rommelig zooitje. het joie de vivre straalt er van af. langs de slagvelden en de begraafplaatsen van de eerste wereldoorlog en de voie de la liberte (met accent) van de tweede wereldoorlog.
en de vreemdste camperplek waar we totnogtoe hebben gestaan: bij een boer in de schuur.

Eva

ik doe het met Eva. de hele dag. ik kan er geen genoeg van krijgen. zegt zij links, dan doe ik links, zegt zij andere kant, dan doe ik de andere kant. blindelings.
sinds kort heb ik enige inspraak, mag ik ook wat wensen. dan wil ik bijvoorbeeld niet overde snelweg, of alleen maar wegen met beperkte snelheid. heel belangrijke gegevens voor de VWcamper1971. Eva heeeft ergeen moeite mee, denkt even wat langer na, maar brengt ons feilloos van rotonde naar afslag. en vandaag tenslotte in Kautenbach, Luxemburg. waar het net als zesendertig jaar geleden, toen ik de tentstokken van ons tentje vergeten was, een beetje regent.
dat doen ze natuurlijk om dit landje zoe keurig schoon te houden.

reisverslag

de voortekenen waren al niet gunstig. gisteravond begon de prikkraan in de WC te lekken. niet reparabel.
zo stond ik vanmorgen om tien uur al bij de Praxis, nog voordat we dochter L met haar team zagen strijden voor een playoffplaats en vervolgens op weg gingen voor een korte vakantie met VW-camper.
enfin, het is warm en we staan aan een Limburgs aspergeveld. doet onze koelkast het niet meer. wil ook niet meer aan. en dan ken ik mezelf: dat wordt een obsessie deze vakantie.
wanneer begint het grote ontspannen¿ (heb ik me ook nog een spaans toetsenbord in de maag laten splitsen met zo'n komies vraagteken....)