bermtourisme

we hadden net een auto, bijna de eerste auto in de straat.
dus gingen wij bleekneusjes op zondag na zondagsschool wel eens touren. gewoon een stukje rijden. ons vergapen aan de wereld buiten Amsterdam Oost en aan de natuur. met z'n vieren op de achterbank.
als we genoeg getourd hadden werd de auto aan de kant van de weg gezet, picknickkleed er naast, hele gezin er op en gezellig kijken naar de voorbijrijdende autoos. terwijl we luisterden naar een piratenzender op mijn nieuwe transistorradio schreven wij jongens alle automerken op die we kenden en gingen die dan proberen te scoren. en als we ons verveelden mochten we "onze" auto op gaan poetsen.
na een lauw glaasje meegebrachte Exota en een handje tumtum's nog even voetballen. niet te wild, want we hadden natuurlijk onze zondagse kleren aan. dan snel weer de auto in, in de zondagsrijdersrij aansluiten richting huis.
om zes uur stonden de aardappels en groenten met het zondagse karbonaadje op tafel. geen sla, want mijn vader vond dat we geen (koeien) konijnen waren.

parkeerbeheer

de van Woustraat is een doorgaande straat tussen de Stadhouderskade en de Ceintuurbaan. druk verkeer dus. veel autoos. veel trams ook. en veel fietsen. fietsende ouders met kinderen. kinderen op eigen fietsjes. op weg naar school.
dat kan in principe probleemloos naast elkaar, want er mag in de van Woustraat alleen geparkeerd worden tussen negen en vier. nix aan de hand dus tijdens de (school)spits. bijna ideaal.
totdat het parkeerbeheer van Oud Zuid werd overgenomen door een partikuliere klup. want sinds dat moment wordt er in de van Woustraat niet meer gekontroleerd en/of weggesleept. en ontstaan er dankzij de vele illegaal geparkeerde autoos levensgevaarlijke situaties. met kinderen die met die kleine fietsjes over tramsporen moeten laveren. en daarbij geplet dreigen te worden door passerende autoos. die op hun beurt weer de trambaan blokkeren. kommer en kwel.
nu is de Stadhouderskade anderhalve maand afgesloten. en rijden er nog veel meer autoos door de van Wou. dus in de spits één groot verkeersinfarkt, waardoor je je als fietser slechts scheldend en tierend een weg kunt banen. terwijl trams over die twee/driehonderd meter van Wou vele tergend langzame minuten doen. omdat autoos op de trambaan, fietsers op de autobaan, illegaal geparkeerde autoos op de fietsbaan staan.
geen parkeerbeheerder in zicht. geen wegsleeptruck aan het werk.
ik verlang zo terug naar de gemeentelijke dienst parkeerbeheer...

tomadorekje

de ellende is dat ik dingen niet altijd kan laten liggen. dan ligt er weer iets te lonken, is echt goedkoop, roept herinneringen op, schreeuwt me toe: koop mij, koop mij!
neem nou zo'n tomadorekje: een eenvoudig konsept. beugels van dik ijzerdraad, metalen legplanken die over die beugels hangen, fleksiebel in te delen. de kracht van de eenvoud. dus mooi.
maar ik hoor het partner A al roepen: wat moeten we daar nou weer mee? we hebben er al één hangen en er ligt er nog één in de kelder en ik vind er sowieso nix an.
maar die zijn wat roestig, zeg ik dan rustig, deze zijn gaaf, zitten goed in de lak.
meervoud inderdaad, want het zijn twee rekjes. in twee soorten geel en twee soorten rood. en met een draadrekje voor kleine papiertjes. afgetroggeld van een allochtone koopman die geen weet heeft van jarenzestignostalgie.
en dan ook nog afdingen. samen vijf euro, dankuwelalstublieft.
dat kan ik dan toch niet laten liggen?

de kindervriend

op de hoek zat de haardensmid. een stukje verder groenteman Benny Santen, waar mijn moeder wel eens een peuk tussen de groenten had gevonden. op de andere hoek bakker Verdoner, die ook op zondag open was. maar daar had mijn moeder ook ooit iets in het brood gevonden wat er niet in hoorde, dus daar kochten we niet meer. daar tussenin de Kindervriend.
waar je voor vijf guldencenten een zoute atlasdrop kon kopen. een zoete trekdrop. een zakje zwart op wit. een puntig stroopstokje gewikkeld in papier. vijf stukken duimdrop. vijf centendroppen. brokken witte druivesuiker. of een blok rosegeel schuim.
dat lag allemaal onder een glazen plaat in een vitrine. je mocht er alleen maar naar wijzen.
het was er altijd druk. ook al omdat van een boom zo vol geladen de keuze o zo moeilijk was. en je dus veel tijd nodig had om tot een verantwoorde keuze te komen voor de bestemming van je handjevol guldencenten. maar dan bleek die man helemaal geen kindervriend te zijn. dan werd je afgesnauwd: kom op, ik heb niet de hele dag de tijd. en grote mensen mochten sowieso altijd voor!
die zelfbenoemde Kindervriend liep bovendien mank, was kaal, droeg altijd een halflange stofjas. en reed ook nog eens in zo'n invalidenkar met handaandrijving.
héééél eigenaardig...

de Annex (4)

"de vorig jaar geopende Annex galerie is evenals Aorta, Sponz en de Living Room voortgekomen uit het alternatieve expositiecircuit en begonnen in de huiskamer van een enthousiaste student kunstgeschiedenis" schreef de beroemde recensente eind januari 1984. de galerie zat dus al niet meer in mijn huiskamer, maar had inmiddels "het aanzicht van een professionele expositieruimte" gekregen in de 2e Rozendwarsstraat.
Theo W was de jonge bonkige exposant waarvoor de recensente het nog te vroeg vond om over naar huis te schrijven.
ik hield wel van zijn werk. en nog. gister vond ik twee zorgvuldig verpakte tekeningen in een mapje. ik was vergeten dat ik ze had. en nog steeds vind ik dat er veel spanning zit binnen de stripachtige onderwerpen, als opgekropte agressie vlak voordat ze uiteen zullen spatten.
die agressie zat ook in de opening destijds waar Peter Zegveld met één elektriese gitaar de hele volgepakte hondervijf vierkante meter galerie oorverdovend liet opstijgen alsof het een jumbojet was.
ik ben Theo W na het opheffen van de galerie uit het oog verloren. als ik zijn naam nu google krijg ik een expert van een groot IT bedrijf als resultaat. ik kan me niet voorstellen dat ie zijn agressie daar tegenwoordig in kwijt kan. het lijkt mij dan ook sterk dat dat dezelfde Theo W is.

de Annex (3)

vlnr hond M, hansb, Albert vd W
Albert van der W kende ik via zijn partner M, die docente kunstgeschiedenis was aan de UvA waar ik tijdelijk kunstgeschiedenis studeerde. Albert vd W was beeldend kunstenaar in Arnhem en op zoek naar een podium in Amsterdam.
komende vanuit een Amsterdamse buitenwijk vond ik een bedrijfsruimte in de Pijp waar ik mocht wonen, mits er ook een bedrijf was gevestigd. en zo werd Albert vd W de eerste exposant in de Annex galerie. op donderdag, vrijdag en zaterdag van twee tot zes. en buiten die tijden was het gewoon weer onze huiskamer.
zijn werk had destijds als thema "de onderdrukking tot in zijn meest onmenselijke vorm". dus hing er een maand lang zijn kommentaar op grote dramatiese gebeurtenissen uit de geschiedenis in onze huiskamer. in voornamelijk grimmig rood en zwart. met fotoos van gevangenen uit een konsentratiekamp, een driedimensionale stoel zonder zitting en vlijmscherpe messen als poten, een gestileerde plattegrond van Auschwitz.
een rescencent schreef, dat "zijn engagement niet het pamflettistische karakter draagt dat veel geëngageerde kunst zo onverteerbaar maakt". maar dan weer wel dat hij "met abstrakte vormen situaties weet op te roepen die de toeschouwer bijna fysiek betrekt in het gruwelijk lot van een medemens".
het was niet de vrolijkste maand in onze huiskamergalerie.

de Annex (1)
de Annex (2)

hoera

hoera voor de lente die lekker zonnig en warm was vandaag.
hoera voor zoon J die met zijn team de Kikkers versloeg.
hoera voor dochter L die scoorde en met haar team gelijkspeelde.
hoera voor Tom Boonen die de Ronde van Vlaanderen won.
hoera voor restaurant Pulpo waar we gisteravond lekker dineerden.
hoera voor partner A die mij een mooi kado gaf.
hoera voor mezelf.

goed geluk or goede kans (diep bedroeft)!!!

wij willen met u het vieren 30e verjaardag van opening van de camping Isis! that is in 1975 dat wij het Gebied van St.Julien openen aan de talrijke toeristen hebben besloten die Cévennes ontdekten. deze nieuwe bezoekers van wie sommige tussen u reeds was, verschilden daarvan die per duizendtallen op de stranden opstapelden, u was "speciaux toeristen" in onderzoek van natuur echtheid van tranquillité en vrede, buiten de klassieke trajecten toeristengebruik. onze ambitie was u in toeristen "de kwaliteit" in een nieuwe, eerbiedige geest te ontvangen van cévenol geest van deze "réboussaïre" "assoiffés" van vrijheid!
u kennend aan het onderzoek van wat van dit cévenol de basis vormt land hebben wij geprobeerd u een aangenaam kader en een animatie aan te bieden gericht op de ontdekking van de prachtige landschappen, en eveneens op muzikaal niveau u "l'exeptionelle" geluidsleer van de kleine romane kapel door een wekelijkse "musicales" promenades laten ontdekken tijdens de eeuwen. gekomen van alle hoeken van dit Europa in bouw, bent u van onze vormverandering onze onvolmaaktheden getuige geweest en vergeven. de camping Isis is mettertijd een grote familie geworden van wie u deel uit maakt en wij u willen bedanken voor uw trouw, voor cetains sinds 30 jaar!
en vandaag gaan wij door op dezelfde gang die altijd onze uitkeringen wil verbeteren teneinde uw vakantie gelukkig te maken! deze zomer zal rijk aan kleuren zijn en in herinneren onsgeheugen zullen zetten viert erover voor het grootste plezier van 3 en zelfs 4 generaties van Isis-éains. wij wachten u dus op allemaal met uw foto's, films, tekeningen, herinneringen en geschriften!
als zoals Romane jij met jouw ouders, grote ouders en achterkanten grote ouders is komen kamperen. of als zoals Bass, Jules, Isis, of Francois jij heeft het grote avontuur van het leven aan Isis ondernomen: maakt toi bekend, een verrassing wacht je!
wij zullen het feest hele zomer natuurlijk doen, maar bovendien, op 13 juli en 15 augustus geven wij u teruggeeft u met "oud" van het team van Isis.

smartwash

hij is er erg aan toe. aan een wasbeurt. rijdt nu rond met het vuil van een maand of vijf op zijn flanken. inklusief pekelresten. maar da's niet erg, want hij heeft rondom kunsstof. dat kan wel wat hebben. hm, zijn wel wat krassen bijgekomen. naast de ekspres-met-sleutelbos-kras uit keurig Bloemendaal van vorig jaar. wat um al met al dan wel weer een mooi doorleefd uiterlijk geeft. maar met die vogelpoep van de laatste dagen en de luizenmelk uit de bomen voor de deur wordt het nu toch wel tijd voor een douche. moet hier nog ergens een kortingsbon voor de autowaserette hebben liggen. shit, is van begin januari, jammer. dan maar de volle mep. had ik al gezegd dat ut een Smart is? en dat ik dus eigenlijk net als bij parkeren vind dat halve auto = halve prijs? daar zullen jullie het wel weer niet mee eens zijn. maar ik vind het niet meer dan logies. 'k heb al wel een mooie naam: smartwash. nu nog een investeerder. morgen eens verder over nadenken. in het zonnetje, zeventien graden, bladiebladiebla....

stads lentegeneuzel

wat mij betreft is de lente definitief doorgebroken.
alle tekenen wijzen er op:
van de zwanen met jong gebroed, de schaduwstruik met z'n sterke uitlopers, de links en rechts opschietende tulpen en de dwaze huppelsprongen van hond Z, tot de godsgruwelijk vroeg kwinkelerende merel, de lonkende bilspleten van de stratemakers en de joligheid van de marktkooplui op het Waterlooplein.
en dan ben ik ook nog bijna jarig.
het kan niet op.
joechei het is...eh...bijna mei!

challenge your senses

kollega P is niet altijd even subtiel.
niet alleen bestookt hij met enige regelmaat mijn reaksiedingetjes met snaaks bedoelde opmerkingen (ik noem bijvoorbeeld de kontinue kritiek op het al dan niet gebruiken van hoofdletters in dit blog), maar ook in het dagelijkse kantoorleven vindt hij dat hij mij gevraagd en ongevraagd van advies moet voorzien.
neem nou de B&O-kwestie. daar zit ik toch al zo mee in mijn maag. zegt ie dat het alleen maar een kwestie is van kontaktspray. om vervolgens elders te melden dat de term kontaktspray is bedoeld om amateurs (daarmee bedoelt hij mij!) de mond te snoeren. omdat het zo'n komplexe reparatie is inklusief totale probleemanalyse. en hij anders zo veel moet uitleggen.
enfin, daar kan ik nog mee leven: soit!
maar om dan achteloos te melden dat er ook nieuwe B&O apparatuur te koop is bij de dealer en vervolgens een advertentie van de firma de B en Zoon op mijn buro te leggen gaat echt alle perken te buiten. daarmee worden moeizaam dichtgegroeide open wonden weer opengereten. omdat ik ooit een kortstondige flirt met dochter P van de firma de B en Zoon heb gehad. nou ja, één keer op zoenbasis. waar partner A zeker niet blij mee was. want dochter P van de firma de B en Zoon zat bij ons in de klas. terwijl ik al half en half wat had met partner A. en dat die flirt met dochter P van de firma de B en Zoon dus zeer konfronterend was. maar dat de ware liefde voor partner A overwon. en dat we al lang en gelukkig samenzijn. en fijne kinderen hebben. en graag willen genieten van een rustige oude dag. weet je nog wel ouwetje. dat dus allemaal. dat wordt op slinkse wijze kapot gemaakt. door kollega P.
challenge your senses, kollega P!

merkwaardig

we zitten met z'n tweëen bovenop het stenen standbeeld. een oud en aangetast standbeeld, een beetje poreus ook. een beeld van een vierpotig beest, zodat je er ook makkelijk op kan zitten. het heeft wat weg van de wolvin die de stichters van Rome (de broers Remus en Romulus) voedde.
overmoedig of gewoon baldadig proberen we er wat meer aktie in te krijgen door het beest de sporen te geven. onbegonnen werk bij een stenen beeld. dat dan ook van z'n hoge voetstuk afvalt. en wij er naast. misprijzend bekeken door onze kollegaas.
een merkwaardige droom waaruit ik ontwaak door luid gekras van muizepootjes tussen het plafond van onze slaapkamer. althans, ik denk dat het muizepootjes zijn, want hond Z is het niet. die ligt om half twee vannacht gewoon opgerold in haar mand.
wat moet ik nou met zo'n zinloze en niet te duiden droom? moet ik op voettocht naar Rome? wie is die kollega? en waarom zijn er sowieso kollegaas in mijn droom? waarom klim ik boven op een standbeeld? en wat doen die muizen tussen mijn plafond?
help?

ontpasen

die vier vrije dagen achter elkaar zijn natuurlijk erg lekker om uit te rusten en bij te slapen. alleen jammer dat die twee paasdagen er in zitten. die vind ik zooo halfslachtig traditioneel. hoewel dat dan weer grotendeels aan mezelf ligt.
want enerzijds wil ik niets met die eierbende, sjokoladehazenlegers en paastakkenbossen van doen hebben, anderzijds hecht ik dan wel weer aan een familiepaasbrunch. met als resultaat dat het eigenlijk nooit goed is.
dan duurt die familiepaasbrunch te lang en zijn er de verkeerde hapjes, dan is het bos te vol met zich ook al vervelende gezinnen, dan moet je toch weer op het laatste moment te dure bloemen kopen bij die luxe bloemenstal en dan neem je je voor dat je er volgend jaar echt werkelijk waar helemaal niets aan zult doen, familie of geen familie.
maar hoe doe je dat: ontpasen?
hou je dan de deur vier dagen lang angstvallig dicht? weiger je konsekwent de paasattentie van de kaasboer? hoe hou je je familie op afstand? zorg je dat je een lang weekend in Berlijn zit? en hoe hebben we dat eigenlijk met pinksteren opgelost?
ik moet daar eens goed over nadenken.
neem ik gelijk de kerstellende mee.
eens zien wat daar uit komt.

restauratie

eigenlijk waren we helemaal niet van plan om nieuwe geluidsapparatuur aan te schaffen. die ouwe, ooit in financiële hoogtijdagen aangeschafte B&O klonk immers nog goed? nou ja, een paar ledjes deden het niet meer. en het zou wel prettig zijn als de balans weer zou werken. dus vrijblijvend maar eens rondgekeken. naar een zelfde apparaat. mits 100% in orde.
en verdomd, via Marktplaats werden er aangeboden. voor weinig geld.
wat heen en weer gemaild, doet alles het, ja, alles doet het, was van mijn ouders, half jaar hier in de kast, ok dan kopen we hem voor vijftig euro, woensdagavond ophalen in Baarn, deal.
omdat hij geen bijpassende speakers had neem ik er zelf één mee. om te testen. want je wilt natuurlijk wel zekerheid voor je dure geld.
maar dan rij je Baarn binnen, sjieke wijk, sjiek huis, oprijlaan met knarsend grind, word je opengedaan door een aardige meneer, die nogmaals bevestigt dat alles ok is, dan haal je dus niet meer die speaker uit je Smart, want dan denk je dat het wel snor zit.
niet dus: één kanaal gaf in het geheel geen geluid.
dan heb je dus twee vergelijkbaar niet goed werkende B&O's.
en als die aardige meneer ook al niet meer op een klagende mailtje reageert en reparatie van die ene bij de dealer in Hilversum uiteindelijk honderdzestig euro kost, plus dus de aanschafkosten, dan heb je al met al voor tweehonderdtien euro een dertig jaar oud maar volledig gerestaureerd geluidsapparaat in huis.
en die andere dus nog.
maar daar gaat kollega P zich nog tegenaan bemoeien.
met kontaktspray, zegt ie.
als het echt zo simpel is eet ik mijn pet op.
mag het met wat zout en peper?

dip

nix meegemaakt, nix gedaan, moe en mat, niets te melden.
schrijversblok, fotoblok, futloos, zinloos en zouteloos.
ik ga u daar verder niet mee lastig vallen.
laat me maar even.
morgen is er weer een dag.
hoewel:
pasen, uur korter slapen, regenachtig.
ik vind er nu al nix aan.
we zullen zien.

zwarte lijst

zo'n eetgelegenheid waar de bediening arrogant is. of ronduit onbeschoft. waar het eten slecht bereid is. of gewoon vies.
waar bovendien de prijs die je betalen moet in geen enkele verhouding staat tot wat je gegeten hebt.
dat soort eetgelegenheden verdient een plek op de zwarte lijst.
een zwarte lijst met te vermijden horeca.
vanaf nu in de rechterkolom hiernaast.
met een link naar jouw beschrijving op jouw webblog.
mail mij de link naar jouw ergernis.

topmodellen

een buurvrouw deed iets met een modeblad. zo'n blad met fotoos en naaipatronen. mooie fotoos van mooie mensen om de huisvrouwen lekker te maken en dan vervolgens de patronen in koppelverkoop los te koop aanbieden. waarna die huisvrouwen een groot stuk papier met onbegrijpelijke streepjeslijnen toegestuurd kregen om dat wat op de modefoto zo voordelig mogelijk afgebeeld stond thuis min of meer na te kunnen maken.
die modefotoos dat was natuurlijk showbizniz en glamour. dat wilden zoon J en dochter L in hun vertederende deugnietenleeftijd ook wel eens meemaken. en was het niet zo dat topmodellen zoals zij ook bakken met geld verdienden? nou dan!
het viel ze wat tegen.
de stoere accesoires (petje, tas, radio) waren geleend bij een warenhuis en gingen linea recta terug. zelfs de blitse zwarte lakschoentjes en de hippe gympen waarmee ze alleen op het witte achtergrondpapier mochten lopen gingen terug naar de schoenenwinkel. en een flinke zak met geld voor een nieuw gameboyspelletje zat er ook al niet in.
alleen de op maat gemaakte kleren mochten ze mee naar huis nemen.
maar daar vonden zij nou juist weer nix aan.
wat resteert is een serie mooie fotoos.
voor later.

in de gauwigheid

"HALLOOO! die tafel is wel gereserveerd, ja!"
een redelijk vol eetcafé, nog twee vierpersoonstafels vrij. en één tweepersoonstafeltje aan het raam. zonder "gereserveerd"-bordje. maar daar mochten we dus toch niet zitten, partner A en ik.
de toon was gezet.
zij een visje, frietjes, saladetje en hij spareribs.
en een karafje rood graag.
pompompompompom, zo hee, dat zijn fikse porties. inclusief een gevarieerde fruitmand.
maar ojee, wat smakeloos gemarineerd die ribs, wat slap die sla, wat saai die vis. nou ja, eetcafé, geen sterrenrestaurant, dus vooruit.
mag ik de rekening?
tuurlijk mag u de rekening: achtenveertig euro vijfenzeventig.
(gepaste stilte, aanzwellend geruis).
twee laffe hoofdgerechten en een halve liter huiswijn.
geen voorgerecht, geen nagerecht, geen koffie.
wij nomineren In De Gouwe Gheijt (alleen al vanwege de spelling) voor de zwarte lijst. met stip.

hansjeb

vroeg gescheiden ouders dus.
kompleet met verknipte fotoos.
ik heb alleen nog de armen van mijn vader en moeder in betere tijden.
waarom mijn moeder zich van de foto heeft afgeknipt weet ik niet.
maar ik was wel een lief jongetje in dat gebreide pakje.
ik denk dat ze het daarom als foto beter vond zo.
was ik wel al zindelijk?

kennelijk is het een foto van een bruiloft waarbij wij aanwezig waren.
gemaakt door de fotograaf aan de burgerlijke stand.
nabestellingen vijfenzeventig guldencent.
da's behoorlijk aan de prijs voor 1952.

update: bedenk net dat ik misschien wel toevallig achterop het uitgeknipte stempel van de fotograaf sta.
dat zet mijn jeugdbeleving plots in een heel ander daglicht...

Tommie

schande spraken we er van. zoals zo'n racist vanuit zijn raam op drie hoog tekeer ging tegen buitenlanders. dat kon niet. vonden wij als nieuwe buren. dus stormden we het huis uit om die schreeuwende kerel van repliek te dienen.
om voor de deur lachende en wijzende turken, marokkanen en andere nederlanders aan te treffen: die Tommie, altijd weer leuk, zoals ie daar dronkemanstaal stond te blèren.
Tommie bleek vaak dronken. eigenlijk konstant.
stond ie een half uur voor zijn huisdeur en dan kon ie de sleutel niet in het slot mikken. om tenslotte maar weer bij ons aan te bellen voor hulp.
of hij stond op het achterbalkon tegen de kerkklokken te tieren: vuile katholieken! met je paus! met je vlekken onder je rokken!
dan keken we elkaar aan en glimlachten wat: ach, Tommie.
op het grote tuinfeest voelde hij zich in zijn element. gratis drank en veel buren die hem graag mochten. toen we hem een paar jaar later hielpen verhuizen naar een bejaardenwoning in de nieuwbouw verderop liet ie dan ook bij velen een soms onverwachte leegte achter.
we zagen hem nog wel eens de kroeg uit wankelen met zijn oude vieze hond. maar die hond ging dood en daarna zijn vrouw. en die verhuizing uit zijn vertrouwde straatje was eigenlijk toch niet zo'n goed idee geweest. nu schuifelt ie wat vereenzaamd rond in de buurt. lusteloos. herkent ons niet meer.
ach, Tommie...