verdwenen genoegen

de rust van sneeuw op het televisiescherm als de programmaas waren afgelopen en ook het testbeeld was verdwenen. sneeuw voor de ogen en ruis voor de oren als je voor de tv in slaap was gevallen en na twaalven verkrampt weer wakker werd. de generatie van dochter L kent het niet meer, schrikt van een artistiek bedoeld sneeuwbeeld met ruislawaai. zij weten niet beter dan dat het beeld blijft, vierentwintig uur per dag.

belastende bekentenissen

heeee!
vergeten jullie mij niet?
halloooo!!!
ik heb ook belastende bekentenissen gedaan, hoor, anderhalf jaar geleden nog: zie hiero. kriminele akties toch, op z'n minst. aangeleund tegen dubieuze clubs, dacht ik wél. en het begint met een K.
niemand die daar in chocoladeletters vragen over stelt? niemand die zich hardop afvraagt of ik nog wel gehandhaafd kan blijven? niemand die keihard stelt dat ik mijn werkzaamheden bevooroordeeld uitvoer? helemaal niemand? echt niet? geen kritiese vraag? ook niet een heel klein vraagje? een ieniemini motietje van wantrouwen dan misschien? ah, toe nou. alsjeblieft? of is de opschoning van de jaren zeventig gewoon nog niet aan de orde en spreek ik weer eens voor mijn beurt?

mopperende middelbare man

ze zegt dat ik te veel mopper. dat ik vroeger niet zo was. dat ik toen leuker was. dat ik nu (of in ieder geval af en toe) een mopperende middelbare man ben geworden. zoals laatst, in de superzelfbediening. die een andere was dan waar we normaal heen gaan. omdat zij dat wilde. terwijl dan dus alles anders staat, in die winkel. en ik mijn prettig gekruide pistachenootjes in nostalgiese verpakking niet kon vinden. gewoon, omdat ze die niet hadden. of het linksgedraaide biologiese perensap. hadden ze zelfs nog nooit van gehoord. om maar te zwijgen over de tweelaags dubbeldikke wc-rollen: niet in het assortiment. hadden ze alleen maar drielaags kleine rollen met toegevoegde aloe vera voor het ultieme-zachtheid-aan-de-poepert-gevoel. en ik wil helemaal geen zachtheid in die regionen. vinje het dan gek dat ik enigszins ontstemd raak? vinje het dan gek dat ik dat even voorzichtig laat weten? vinje het dan gek dat ik opper dat we volgende keer gewoon weer naar onze eigen vertrouwde superzelfbediening gaan? hoewel, daar zijn al een paar weken de tijdbesparende handscanners buiten werking. en daar hebben ze vaak om zes uur al geen brood meer terwijl ze tot tien uur open zijn. en daar lopen altijd van die treuzelende ouwe mensen rond die hun boodschappenkar het liefst dwars over het gangpad parkeren. maar om mij nou gelijk een mopperende middelbare man te noemen...

er is meer tussen hemel en aarde

"jongen", zeggen we 's ochtends nog tegen zoon J voor hij snel snel snel naar weer een zondags werkgeversuitje gaat, "weet je wel dat we al die maanden dat je weer tijdelijk thuis woont niet meer dan één a twee keer samen aan tafel hebben gezeten?". "hm", zegt hij daarop met een onverwachte sentimentele ondertoon, "eigenlijk zie ik sowieso bijna niemand meer vanwege mijn horeca-uren. neem nou neef T, al zeker een jaar niet meer gezien of gesproken". en hij vertrekt zonder ontbijt, want ontbijten is onderdeel van het uitje.
's middags in de tuin aan de bubbeltjeswijn met de buren, terwijl we de wereld, de buurt en dus ook de wederzijdse kinderen fileren, komt de altijd maar afwezige zoon opnieuw ter tafel. waarop ochs en achs ons deel zijn. en meewarige blikken. want hun zoon, enfin, schenk nog maar eens wat van die lekkere bubbels bij.
die avond komt zoon J hinkend binnen. op krukken, ongelukkig gevallen bij het voetballen, twee en een half uur in het ziekenhuis, fotoos gemaakt, gekneusd middenvoetsbeentje, minstens een week rust houden.
dus thuisblijven. dus verzorgd worden. dus samen aan tafel.
en nou kan het natuurlijk toeval zijn, maar ik heb toch zo'n donkerbruin vermoeden dat er meer is tussen hemel en aarde...

boeren- en buitenluibedrog

dat is nu eens een goed idee, dacht ik toen ik in het Uitmarktprogramma las dat het gemeente vervoerbedrijf dit weekend speciale kaartjes verkocht a twee vijftig voor een hele dag openbaar vervoer naar de Uitmarkt. heel mooi, dacht ik verder, dat trekt mensen uit de auto en bevordert het openbaar vervoer, goeie aktie. tot ik het berichtje nog eens goed las. en nog eens las. want stond daar nou werkelijk dat het kaartje alleen maar op tram 26 geldig was? alleen vanaf het Centraal station en dan nog drie haltes verder? dat je dus de hele dag voor twee vijftig tussen die vier haltes heen en weer kon pendelen? waarmee je dus alleen maar onwetende boeren en buitenlui lokt die geen kaas hebben gegeten van het openbaar vervoer in Amsterdam? die je dus te veel laat betalen voor iets wat ze in de praktijk hoogstens zullen gebruiken om twee haltes heen te rijden en later weer maksimaal vier terug? ja, dat stond er dus echt. waarop ik vol plaatsvervangende schaamte de auto pakte om vanuit zuid naar noord te rijden alwaar ik gratis kon parkeren en waarvandaan een gratis pont me midden tussen de podia bracht.

onverwachte angsthazerij

ik sta gezekerd in een tuig aan een lijn op een balk, zo'n zeven meter boven de vaste grond. ik schuifel twee drie schoenlengtes vooruit, twee terug, weer één vooruit. ik aarzel, ik slik, ik slik nog eens en ik besluit dat ik het toch niet doe, ik steek niet over en terug, ik doe 't niet, ik doe 't niet, ik doe 't niet.
en dat kan ik dus niet uitstaan. want heb ik hoogtevrees? dat dacht ik niet! zet mij aan de rand van een kloof zonder hekje en ik kijk ongehinderd nieuwsgierig naar benee. vertrouw ik dan de zekering niet? kom nou, hoe zeker kan een professionele zekering zijn, mij kan nix gebeuren, als ik misstap bungel ik hoogstens wat ongelukkig naast de balk, maar te pletter vallen op 't beton, neen. bovendien heb ik ook nog eens een helm op. dus waarom dan toch die weigering op de evenwichtsbalk? wat maakt mijn knieën week, mijn wil slap? waarom durf ik dit niet?

voor een luttele zes euro

een kommersjele aanprijzing tussendoor voor de liefhebbers (50+):
nieuw prachtalbum van David Byrne (v/h Talking Heads) en Brian Eno (v/h Roxy Music), in hernieuwd samenwerkingsverband, geheel gratis te beluisteren en desgewenst voor een luttele zes euro te downloaden als messcherpe mp3. modern, dus niet te koop in de winkel, website only. klik op de foto voor meer everything that happens will happen today.

het verloren borgveertje

het Smartje was z'n pit kwijt. reed alsof de handrem er op zat. haalde nauwelijks nog de honderd. kwam bij het stoplicht slakkerig op gang. schakelde amechtig automaties terug als het toerental 'm te veel werd. en dan zie ik natuurlijk gelijk het ergste scenario voorbijkomen: automaat naar de klote, versnellingsbak kaduuk, of een andere geldverslindende operatie. dus met knikkende knieën naar de dealer, voorzichtig informeren of het misschien niet een bekend fenomeen is, hopen op uitstel, maar nee, ze kijken gelijk wel even. blijkt er een borgveertje los te zijn gesprongen, zo'n ringetje dat een palletje bij een zuigertje naast een moertje met een boutje op z'n plaats houdt, althans er voor zorgt dat de turbo aanslaat (turbo? heeft een Smartje een turbo? jazeker, een Smart heeft een turbo). een borgveertje, een kleiner onderdeel bestaat er niet. een goedkoper onderdeel ook niet. maar met montage (een, twee, drie, hij zit) zevenendertig euro eenenveertig kost. en dan denk ik plussend en minnend toch dat ik het verkeerde beroep heb gekozen.

voor de verzameling

we zagen 'm op de heenweg al staan in een zuidduitse etalage, maar de winkel was dicht, dus moesten we vijf weken later op de terugweg weer langs. bleek het de etalage van een supermarkt te zijn die ook allerhande miniaturen verkocht. met een verklarend bord in de winkel: "u zult zich wel afvragen waarom wij zo'n vreemd assortiment hebben. nou, wij verkopen gewoon waar wij lol in hebben!" en dat dan op z'n duits. zodat het op zich wel weer makkelijk was dat ik voor de vertaling partner A bij me had in haar nieuwe glansrol als duitse lerares. hoewel ik daar nu toch een beetje aan twijfel, omdat ze later bij het zien van een dreigend bordje Tollwütt* opgewekt meedeelde dat de mensen daar erg boos waren vanwege op handen zijnde tolheffing. maar dit terzijde.

* Tollwütt = hondsdolheid

om een spinnetje

"wacht even", zegt partner A tegen dochter L.
we staan op de stoep voor het huis, dochter L gaat zo met dochtervriend J hond Z uitlaten in het bos. "wacht even", maar dochter L hoort haar niet. "wacht nou, er zit een spinnetje op je jurk!" die boodschap komt hard aan. paniek, een spin, huuuuh! help, een spin, aaaahhhh! dochter L rent naar binnen, jurk uit, jurk naar buiten, jurk binnenstebuiten, check, dubbelcheck, opluchting, geen spinnetje te zien, kommotie voorbij, terug op de stoep, waar hond Z berustend wacht op het beloofde bos. babbeldebabbel, haha, die dochter L, en het was maar een kleintje, neuh, het stelde echt niets voor, met je rare spinnenfobie, babbeldebabbel.
dan een gil, een schreeuw: "ik voel 'm! hij loopt over mijn rug! zo'n dikke! hiiiiiiiiiiii!" en in één vloeiende beweging ligt de jurk op straat, achtergelaten door dochter L die voor de tweede keer, maar nu halfbloot, het huis in schiet.
er moet iets wezenlijks mis zijn gegaan in onze opvoeding.

in de textiel

verdomd, daar was 't, Houtmankade, randje westelijk havengebied.
rechts zat een zeemanscafeetje, waar we uit het zicht van de chef eindeloos verlengde lunchpauzes doorbrachten aan het biljart. en links in die pakhuizen was de opslag van de rollen stof. grote zware rollen, vers van de leverancier, in afwachting van transport naar de werkplaats een stukkie verderop. wacht, ik kom nog wel op de naam, Abrahams, Abram, nee, nog effe, eh... Abrams, ja dat was 'm, Max Abrams op het Prinseneiland. de ouwe Abrams en de jonge Abrams, samen in de textiel. en ik werkte er een tijdje als van alles en nog wat. dus ook als sjouwer van rollen textiel vanuit de vrachtwagen naar ergens in het pakhuis.
enfin, niet interessant allemaal, behalve dat de rillingen me weer over de rug lopen krijg als ik na al die jaren langs het pakhuis kom. omdat ik als broekie zonder rijbewijs die ene keer dacht dat ik de vrachtwagen wel even een stukje kon verplaatsen. dat was handiger. en zo moeilijk kon dat toch niet zijn, dat vrachtwagen rijden. een metertje naar voren, hoogstens, om makkelijker te kunnen uitladen. maar in plaats van naar voren rolde de wagen naar achter, een gil, een schreeuw, een bonk en twee kollegagasjouwers die maar net aan konden wegspringen voor ze werden geplet tussen vrachtwagen en pakhuismuur. kippevel en angstzweet. wéér. ik zweer 't je!

bruin grijs wit?

het gebeurt me de laatste tijd toch wat al te vaak: "tjemig, wat word jij wit!", onderbreekt dan iemand een verder plezierig verlopend gesprek. en dan wijst die iemand opzichtig naar mijn slordige bakkebaarden, die inderdaad misschien een ietwat van hun oorspronkelijke krachtige kastanjebruine kleur verliezen, maar daar gaat het nou niet om. want A vinnik 't onbeleefd om zo maar inene van onderwerp te veranderen en dan nog wel zo iets persoonlijks aan te roeren als 's mans haarkleur en B zie ik het sowieso geheel anders, hoogstens als het langzaam (l a n g z a a m) en natuurlijk vervagen van de oorspronkelijke haarteint naar iets eh... iets... onbestemds, iets alles-behalve-wit.
maar goed, ik wil niet eigenwijs zijn, dus ik dacht, kom, dacht ik, ik gooi het eens in de groep, misschien dat daar nog een geruststellende opmerking uit komt.

bankzitter

het Mannetje is terug!
nou ja, nu even niet, maar vanmorgen zat ie er weer.
maandenlang heb ik het zonder 'm moeten stellen. en ook geen keeshondje. maandenlang bleef het bankje angstig leeg. zelfs geen krantje. geen joviale zwaai. geen mutsje op een bekend onbekend hoofd. niets dan een leeg bankje.
niet dat ik verder ooit een woord met het Mannetje heb gewisseld, maar het is zo'n geruststellend ritueel zo 's ochtends rond achten: hond Z uitlaten (ja, het gaat naar omstandigheden goed met hond Z, ze doet de groeten), Mannetje op bankje leest krantje, zwaait, ik zwaai terug en that's it.
nu is het Mannetje er gelukkig weer, even plotseling als dat ie weg bleef. zonder krantje, maar mét keeshondje. zonder mutsje, maar mét een grote witte hoofdtelefoon op zijn hoofd. en mét een breed zwaaiende ochtendgroet als ik langs loop.
alles weer min of meer terug bij het oude, daar hou ik wel van.

verstild Venetië

opblaasbaar!
na een nacht, een volle dag en nog een nacht op een volgepakte varende parkeergarage tussen Griekenland en Italië, na dertig uur gekmakende sonore motordreun, zouden we volgens de dienstregeling om acht uur 's ochtends aankomen in Venetië. mooi, dachten we, dan is het nog niet zo warm en zijn er we voor de grote grote stroom toeristen op gang komt. maar dank zij een modelaktie van de douane, waarbij alle voertuigen stapvoets rijdend langs ernstig kijkende mannen met strenge petten moesten rijden, waren we pas om half elf van boord.
maar goed, je bent er dan toch, dus waarom niet, nou vooruit, dus stortten we ons volkomen onverantwoord in een oververhitte stad waar we voor even één waren met de rood aangebrande Hollandse hordes die langs de aangewezen routes tussen het Piazza San Marco en de Rialto brug heen en weer pendelden.
en honderd meter naar rechts bleek het stil.

internationale hoempapa

 
boven griekse religieuze wandelhoempapa (mét relikwie), onder zuidduitse zondagmiddag zithoempapa. in samenspel leidt dat tot een ongewoon georkestreerd konsert. dus geluid aan en beide filmpjes tegelijk starten.
fascinerend!

voltooid verleden tijd

met de lange broek weer strak om de benen, de ontbijtbammetjes keurig op tijd gesmeerd, het ritme van alledag al te pakken, het nieuws op de wekkerradio gewoon om zeven uur, de eerste gevechten met onwillige apparatuur achter de rug en zus S die weer een auto bij elkaar heeft geslagzint, terwijl het echtelijke bed toch echt wel lekkerder slaapt dan het smalle Volkscamperbed, de thuiskoelkast als het moet kilo's ijsblokjes braakt tegenover de maximaal tien ieniemienieblokjes per dag uit het Volkscamperkoelkastje, en het nieuwe bloemperk in de middenberm van de statige laan overdadig bloeit en de hete Griekse grond nog al maar schroeit (onbedoeld rijm), is de vakantie nu definitief geleden, zijn we domweg gelukkig thuis.

oud brood

zoals gezegd is het Volkscampertje kompakt, ingenieus kompakt, met alles d'r op en d'r an en diverse slim ingebouwde kastruimtes. waarin, als het aan partner A had gelegen, de afgelopen vijf weken voornamelijk brood had gelegen. brood van vandaag, brood van gister, brood van eergister, brood van enzovoorts, omdat we steeds te veel brood bestellen 's ochtends. en er dus elke dag overblijft, soms wat meer, soms wat minder, maar altijd over. waarop ik dus uit principe elke dag het oude brood weggooi. waarop partner A roept dat ik duidelijk de oorlog niet heb meegemaakt. waarop ik partner A uitleg dat zij als na-oorlogse babyboomer ook bepaald geen armoe heeft gekend. en waarop zij het brood wat ik zo even nog in de vuilniszak gooide er even hard weer uithaalt. waarop ik dus wel gedwongen ben om geweld te gebruiken.
enfin, de vraag is duidelijk: wie heeft er gelijk?

negen jaar...

noem mij oud, noem mij ouwerwets, noem mij desnoods reactionair, maar als drie kinderen van pakweg zeven, acht en negen jaar oud zich in een vol openbaar vervoermiddel op de laatste drie vrije plaatsen storten en volwassenen cq ouderen daarom moeten blijven staan, krijg ik al de neiging om te gaan meppen.
en als dan de zevenjarige even opstaat en een volwassene eindelijk kan gaan zitten, als die volwassene dan van de negenjarige te horen krijgt dat zijn zusje daar zat en dat die volwassene dan uitlegt dat het gebruikelijk is dat kinderen opstaan voor volwassenen of op z'n minst dat twee kinderen een stoel delen, als dan die negenjarige doodleuk zegt dat het onzin is wat de volwassene hem probeert bij te brengen, waarop de volwassene de negenjarige geirriteerd vraagt wat er mis met hem is en die negenjarige dan ongeremd terugvraagt wat er mis is met de volwassene, dan kan ik me niet langer inhouden.
en dat het dan niet eens een nederlands jongetje is...

wat is eigenlijk een schijtlijster?

een en twintig was ik in 1971. en terwijl een partner A in de dop zich tijdens een vakantie met haar ouders het hof liet maken door Zwitserse Ulli (das Zufall das dich und mich betrifft ist jezt tatsachlich Wahr, zou hij later schrijven achterop een semi-glamoureuze portretfoto van zichzelf), werkte ik tegen het destijds vorstelijke bedrag van 10 DM per uur mee aan de opbouw van het olympies dorp in Munchen. wat toevallig in de buurt van Zwitserland ligt, zodat ik met partner A in de dop had bekokstoofd dat ik best even bij haar langs kon komen op het vakantieadres. waarop zij een komfortabele hooiberg op loopafstand reserveerde waar ik de nachten kon doorbrengen. alleen, want hee, partner A in de dop was daar natuurlijk wel met haar ouders.
om een lang verhaal kort te maken: 's ochtends vroeg werd ik gewekt door het geluid van ijzer op ijzer, als het slijpen van een mes, nee, erger nog, als het slijpen van een zeis. vlak onder mijn hooiberg. langzaam en langdurig. en heel zorgvuldig, dat kon maar een ding betekenen: ze hadden me ontdekt, ik wist het zeker, ze wisten dat ik daar zat op die hooiberg en zo direkt zouden ze met die zeis naar boven komen. gottogottogot, wat een ellende en wat duurde dat slijpen lang, urenlang, uren waarin ik mij niet bewoog, uren waarin mijn keel uitdroogde en mijn hart uit m'n lijf bonsde.
en dat, beste lezer, noemen ze nou een schijtlijster.

kultuur!

we zijn dan wel opgegroeid in Amsterdam Oost, we zijn daarom natuurlijk nog niet van de straat. dus bezichtigen wij braaf de niet te vermijden opgravingen waar ooit, met enige verbeelding, imposante Griekse paleizen en tempels moeten hebben gestaan, waarna we weer een beroemde steenhoop van ons lijstje kunnen afvinken.
vanavond slaan we een dubbelslag: in het kleine gerestaureerde theater van Epidavros op een steenworp van onze kampeerplaats treedt de Griekse diva Maria Farantouri op, muze van Mikis Theodorakis, vertolkster van diens Mauthausen Cyclus, stem tegen het kolonelsregime destijds. of zoals een recensent een paar jaar geleden kort beschreef: "Maria Farantouri trad op in Paradiso. op de eerste rij zat opera-ster Cecilia Bartoli. in de zaal werd gehuild."
kleine theater van Epidavros: check!
Maria Farantouri: check!

bring in your passport and your smile

"kunt u niet lezen? er staat toch heel duidelijk dat u dáár moet parkeren!". we stonden op het grote lege voorterrein van een mooie camping aan zee met, volgens de gids, een prettige ontvangst. de baas van het spul die ons zo prettig ontving stond naast het Volkscampertje. hij droeg een te korte broek, een heuptasje en sokken in sandalen. ik kan niet zo goed tegen mannen in te korte broeken, met heuptasjes en met sokken in sandalen.
een moment dachten we dan ook aan verder rijden, maar een lonkende lauwe zee won het van het vooruitzicht om weer een uur bij veertig graden de weg op te gaan. ik zuchtte dus, parkeerde gehoorzaam vijftig meter terug en liep met de man mee naar zijn kantoor. bring in your passport and your smile, stond er op de deur.
"only one night? why? is beautiful here!", charmeerde de campingbaas nu. ik glimlachte, omdat het moest. hij wees ons een plaats aan op het half lege terrein. ik informeerde of het restaurant open zou zijn. "yes, yes, always open, seven days a week", en hij beende weg. ik glimlachte, omdat het moest.
de aangewezen plek leek ons bij nader inzien te klein, maar naar de naastgelegen grotere plek verhuizen ging zo maar niet, want daar was ie al weer: "why is no good place i tell you, you only stay one night, you only two persons, these bigger places for more people, longer stay". hij stampvoette maar gedoogde hij ons mopperend toch op een andere plek. wij besloten 's avonds niet in zijn restaurant te eten.
de volgende ochtend bij vertrek kreeg ik de wind pas echt van voren: wat of ik wel niet dacht, wel informeren naar zijn restaurant, maar naar het dorp gaan om te dineren en dan wel doodleuk 's ochtends bij hem brood komen kopen, daar was ie kennelijk goed genoeg voor. only one night! two people! ik betaalde de man zwijgend het kampeertarief en griste mijn glimlach weer mee.

muggenbulden

ik heb het niet zo op muggen. en muggen hebben het ook niet zo op mij. bovendien heb ik partner A bij me die voor prikkende insekten veel aantrekkelijker is en dus de bulk van de prikakties voor me opvangt. totdat ze over haar hele lijf is lek geprikt en vol rijksdaalder grote muggenbulden zit. en als dan ook nog de temperatuur rond de veertig graden schommelt wil er zich nog wel eens een mug vergissen en zich per ongeluk aan míj vergrijpen. per ongeluk, denk ik, want hij/zij kan het zo niet bedoeld hebben, zie hierboven. maar ondertussen zit ik nu dus wel met een jeukende bult ter grootte van een gulden of op z'n minst een kwartje op mijn rechter onderarm. wat eigenlijk best wel zielig is, voor mij.

brief van hond Z

lieve hansb en partner A,
als ik dit weblog zo lees ben ik er niet rouwig om dat jullie me hebben achtergelaten bij dochter L en dochtervriend J. wat een ellende maken jullie toch weer mee! hoewel ik op mijn beurt wel een beetje tureluurs word van L&J's ongedurigheid, want inmiddels zijn we in dat kleine autootje van ze naar mijn gevoel al drie keer Frankrijk op en neer geweest. op zoek naar mooi weer, zeggen ze. nou ja, ik slaap er gewoon maar wat doorheen, mij zul je d'r verder niet over horen, ik ben niet zo'n klagelijk type.
hoewel: laatst trapte ik toch in een grote doorn! en niemand die het opmerkte, wat ik ook piepte of hoe ik ook mijn achterpoot voor hun gezicht hing. ach gossie, zei L wel, ze hinkt nu wel erg erg met haar rotte poot, maar verder lou loene. uiteindelijk heb ik ze wel naar een dierenarts gejankt, maar die man was zo frans kippig, die zag mijn gezwollen poot wel, maar liet die doorn lekker zitten. ja, een zalfje, een prik, verband en pillen, je kent het wel, de normale franse slag. pas weer een paar dagen later en honderden kilometers verder en met een poot als een olifant heb ik L&J naar een volgende dierenarts kunnen manoevreren. die snee m'n pootgezwel direkt open en haalde er een doorn van twee en een halve centimeter uit. twee en een halve centimeter! vinje het gek dat ik mank liep! enfin, het leed is gelejen en ze toeteren dat ik af moet sluiten. bovendien moet ik nodig weer wat bijslapen.
een natte lik over jullie gezicht, jullie hond Z.

een poep en piesverhaal

het Volkscampertje is in principe zelfonderhoudend: met gas om mee te koken en de koelkast mee te koelen, ekstra accu voor de (12 volts) elektra, een smal tweepersoonsbed, een watertank om mee te kunnen wassen en een chemies toiletje om op te plassen. maar hoe poept de vrijstaande Volkskampeur?
neem nou gister, frank en vrij aan de verborgen baai van de kwartels. tien huizen aan een idyllies onverhard pad, op het parkeerplaatsje van een taverna, randje strandje, met fraai vrij zicht op al wat zich afspeelt in een piepklein haventje in het ruigste deel van Griekenland. maar eens komt het moment dat je móet. bij voorkeur als de taverna nog dicht is. je móet, en je móet direkt. en er is maar een enkel pad de berg op. een pad met laag stekelig struikgewas. waar je als je uit het zicht bent van alles en iedereen plots oog in oog staat met een kapelletje. mag je daar dan poepen? en doe je dat dan met je gezicht naar het kapelletje of wend je juist je blote kont richting ingang godshuisje? en het gebruikte papier? laat je dat dan liggen als een vieze witte windvaan, hier is 't, hier heb ik 't gedaan? of stop je het met afgewend gezicht en opgetrokken neus in een meegebracht plestik supermarktzakje om elders in een kontainer te dumpen?
vragen, zo maar wat prangende vragen, maar zeker ook existentiele vragen, vanuit een staat van volledige ontspanning.

de wereld is zo mooi

het zal een jaar geleden zijn geweest dat ik mijn duur kadogekregen zonnebril in het scherpe grind liet vallen en nog even een zetje nagaf, zodat de krassen goed diep in de glazen werden ge-etst. sindsdien kon ik de bril vanwege de relatieve ondoorzichtigheid alleen nog gebruiken langs routes die ik blindelings kon vinden. maar eigenlijk was een zonnebril ook helemaal niet nodig, verkondigde ik, was het een overdreven gadget, vond ik.
en dan is er de griekse zon. de medogenloze van de ochtend tot de avond brandende zon. die ik alleen door middel van knijpen met de ogen kon trotseren. wat weer niet goed was voor mijn lachrimpels. en me aan het eind van elke reisdag bovendien een vermoeid ogende kop opleverde. dus nou heb ik me in Sparta een nieuwe zonnebril aan laten meten, met ietwat gekleurde glazen. en nou is de wereld opeens zo mooi, niet gewoon meer, zo mooi. zodat ik alle mooie plekken die ik tot nog toe in mijn leven heb gezien opnieuw zal moeten bezoeken. om te zien hoe mooi ze in werkelijkheid zijn, met m n nieuwe bril.

benzinedopstickertje

jarenlang heb ik rondgebazuind dat het Volkscampertje alleen de duurste benzine blieft. en jarenlang voedde ik het Volkscampertje dan ook met dure superbenzine 98, want alleen op een oktaangehalte van 98 loopt ze lekker, van een gehalte van 95 wordt ze onwel. logies, dacht ik, want het Volkscampertje is al weer 37 jaar oud en toentertijd deden ze nog niet aan die euro 95-fratsen.
en wat lees ik van de week bij de zoveelste keer tanken op een stickertje aan de binnenkant van het klepje bij de benzinedop? minimaal oktaangehalte 91 ron. minimaal 91 als in eenennegentig! nooit gezien dat stickertje. heeft er altijd gezeten. elf jaar te duur getankt. kapitalen de lucht ingeblazen. lucht onnodig vervuild. om niet. nergens voor nodig.
we worden rijk!

de rapen zijn gaar

effektief is de leefruimte in het Volkscampertje niet meer dan vier vijf vierkante meter. je zit op elkaars lip zogezgd. nou kan ik gelukkig goed met parner A opschieten, maar er sluipen her en der desondanks wel eens wat eh, nou ja, onvolkomenheden in de dagelijkse omgang. die je omwille van de eeuwige liefde vervolgens suikerzoet verpakt. met een: "natuurlijk, schat", bijvoorbeeld, of met een: "nu even niet, lieverd". maar volgens partner A zijn de rapen pas echt gaar als ik een ongetwijfeld irritante opmerking van haar kant beantwoord met: "ja A!" en daarbij dan met opzet alleen de eerste lettergreep van haar voornaam gebruik: "jahaa A!". hels wordt ze dan.
gelukkig is op dat moment even de hele wereld onze buitenruimte.

Pieter

"vijf en en halve week, toe maar", zei Pieter van de wat sjofele camper naast ons. "nee, zelf ben ik de rest van mijn leven op reis, ik moet nu alleen even terug voor een jaarlijkse check up en om te laten zien dat ik nog leef." Pieter had vijf jaar geleden zijn bedrijven en zijn huis verkocht, leefde al vijfentwintig jaar alleen en ging met zijn fortuin de hort op. "ja, van buiten ziet die camper er krakkemikkig uit, maar van binnen is alles high tech, met een quadro installatie die Pink Floyd bij ondergaande zon op een verlaten strand uit de speakers laat denderen."
"en discipline he, elke twee weken de hele camper van binnen schoonmaken, discipline en regelmaat."
"eenzaam? alleen? ik? gek, dat vraagt nou iedereen. ach, het komt gemiddeld vier keer per jaar voor dat ik in een dip zit. maar dan heb ik Nova Zembla paketten voor bij me, vier overlevingspaketten per jaar met daarin een goede film, een goed boek en een plak chocolade. nee, ik red me wel. ja, als ik een paar weken geen mens heb gezien is de eerste natuurlijk wel de lul. maar na een uurtje praten heb ik mijn evenwicht weer terug. had ik je trouwens al verteld over mijn wijnkelder aan boord?"
even later zagen we hem door het raam van zijn camper aan zijn laptop.
hij speelde solitaire.

fout in de oorlog

zoon J woont tijdens onze vakantie in het ouderlijk huis en heeft de strikte opdracht regelmatig de tuin te bewateren. daartoe hebben wij de potten met planten strategies in een cirkel van pakweg vijf meter bij elkaar gezet, zodat zoon J alleen af en toe de kraan van de sproeier hoeft open te zetten.
dat er dan echter buren blijken te zijn die een briefje in de brievenbus stoppen met de tekst: "beste buren van nummer zoveel, u heeft de sproeier wel heel erg lang aan laten staan, de buren", gaat mijn verstand te boven.
iemand last van een watersproeier? niet de buren van de naaste tuin, want zover reikt de sproei niet. een bovenbuur dan? vanwege het geluid van licht klaterend water in een zwoele zomernacht? kan ik me niet voorstellen. waterverspilling? nacht en ontij?
en dan dat anonieme in de aanhef en de ondertekening, waaraan nog maar net de toevoeging ontbreekt dat ze het goed met ons menen.
alleen daarom al vrees ik voor een oorlog. landverrajers!

is everybody happy?

op de keeper beschouwd zitten die blèrende kinderen natuurlijk meer in m’n hoofd dan dat ze er in werkelijkheid zijn. denk ik nu, nu de ontspanning heeft toegeslagen. en er is zo weinig voor nodig: één bootstop slechts te Igoumenitsa, al het gemene volk er uit, ruimte op het camperdek, verhuizen van de vierde rij midscheeps naast de monotoon brommende motoren naar de vrijgekomen grote open patrijspoorten met zicht op zee en een verkoelend briesje op de eerste rij, et voilá, ik ben volmaakt gelukkig.
dat er een heuse ruzie met een matroos aan vooraf ging, hij in het Grieks, ik in het Nederlands, omdat hij niet wilde dat ik uit de slagorde trad, en ik hem beheersd overroelde door te blijven hameren op de toestemming van ‘de chef’, is dan verder niet meer relevant.
jammer dat deze mini-cruise nog maar vier uur duurt...

het is leuk, echt wel!

als je het wel beschouwd is het eigenlijk een mini-cruise. en zo benoemd valt de dertig uur varen van Venetië naar het Griekse Patras dus nog wel mee. het is als het leven zelf: zoek en benadruk vooral de positieve kanten, dan kom je nog eens ergens.
hoewel, dertig uur op een schip vol hangende, rokende, zich vervelende en allerhande vreemde talen sprekende medemensen en hun blèrende kleine kinderen is niet helemaal mijn ding. en als je niet oplet zijn al die comfortabele fauteuils in de airconditioned ruimtes ook al bezet gebied verklaard voor de gehele overtocht. door die zelfde hangende, rokende, zich vervelende en allerhande vreemde talen sprekende medemensen en vooral en met name door hun minderjarige blèrende kinderen (ik begin analoog aan ex-kollega J zowaar een blèrende-kinder-allergie op te bouwen).
enfin, we lopen straks nog een rondje op het schip, bekijken eens een dek of wat hoger, gaan later vanavond een uurtje buiten zitten met de wind door de haren, staren wat naar een verre kust, speuren de spiegelgladde zee af naar mogelijke dolfijnen, wachten tot de zon aan stuurboord in de Adriatiese Zee zakt, het komt kortom uiteindelijk allemaal wel goed.
en hee, over zevenentwintig uur zijn we er al...

pech onderweg

10.00 uur
het Volkscampertje kampt plots met onoverkomelijke startproblemen. professionele hulp is dringend gewenst.

10.30 uur
"met de ANWB alarmcentrale, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
"mevrouw, wat ben ik blij dat ik u spreek, ik hang al twintig minuten aan de lijn en ik bel vanuit Oostenrijk en..."
"Oostenrijk zegt u? dan verbind ik u door met ons steunpunt Munchen, een moment alstublieft."
"met de ANWB. nee dit is niet het steunpunt Munchen. ik zit in Nederland. maar moment graag, dan verbind ik u door."
"met de ANWB steunpunt Munchen. al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenbl...tuuut..tuuut...tuuut."

11.15 uur
"steunpunt Munchen, goedemorgen. startproblemen zegt u? druppels benzine ziet u? Oostenrijk? dan geef ik dat door aan onze zusterorganisatie en bel ik over een uurtje of ze al zijn geweest."

12.30 uur
" gruss Gott, hier spricht die Ostereichische schwesterorganisation. ich habe eine fax aus Holland bekommen. was ist los? wo sind sie? alles klar. ich sende ein Auto in eine halbe Stunde."

13.15 uur
"so, da bin ich dann. ich bin die Ostereichische ANWB. hm, das sieht doch alles gut aus. aber was ist das. das ding hier ist locker, dan spritzt zu viel Benzin drin. moment, dann dreh ich es fest. so, starten Sie bitte. und los, gehen Sie. wiedersehen!"

13.30 uur
vroem vroem vroem

de duitse lerares

de de dagen voor ons vertrek waren turbulent.
niet alleen vanwege de paklijstjes (neem ik nou twee zwempakken mee of toch maar alleen die ene) die werden afgestreept en of eindeloos werden aangevuld (die kaasrasp waren we vorig jaar ook vergeten, die moet er absoluut bij), maar meer nog vanwege de wilde sollicitaties die partner A zo'n dag of tien eerder had rondgestuurd. ze wilde nou eindelijk wel eens wat anders, zei ze, en ze zocht het hogerop qua uitdaging. met haar achtergrond leek het VMBO wel wat, en verdomd dat ze werd uitgenodigd voor een gesprek. afgelopen woensdag. en nog verdomder dat ze werd aangenomen. een dag voor we vertrokken, wat zeg ik: de middag voordat. resulterend in een druk email en telefoonverkeer in de laatste late uren en de vroege zaterdagochtend, waarbij kontrakten, ontslagaankondigingen en verklaringen van goed gedrag over en weer werden gestuurd.
en nou is ze dus lerares Nederlands. en Duits, want in de euforie van het sukses had ze laten vallen dat ze dat er wel bij kon doen.
nog een mazzel dat we nu even door duitssprekend gebied reizen.

kommunikatiepaniek

ik laat m'n telefoon vallen. een klein stukje valt ie maar, maar wel stuiterend, metaal op metaal, en het scherm gaat direkt op zwart.
ik haal de batterij d'r uit en stop 'm d'r weer in: zwart scherm, simkaart d'r uit en d'r weer in: nog steeds een zwart scherm, aan- en uitknop, alle knoppen tegelijk, harde reset: mooi nix, het is blijft een levenloos apparaat.
een kleine paniek schiet door me heen. telefoon stuk, morgen op vakantie, geen fotoos, geen routeplanner, geen muziekfilmjes, geen internet, geen weblog. geen weblog? geen weblog? dat nooit! ik moet kummuniceren! waar is de ANWB als je ze nodig hebt? help dan toch! iemand?
als ik het toestel als in een automatisme wat later toch aan de oplader leg floept het scherm aan: batterij is leeg, batterij wordt opgeladen. ofwel: het uit mijn handen glippen en de lege accu vielen toevallig samen, hij is niet dood, hij leeft!
zucht...
zou ik dan toch gewoon last hebben van pre-vakantiestress?

brede heupen en bier

of de plaats naast me vrij is, vraagt ze.
natuurlijk, zeg ik, in gedachten mopperend dat ze toch ziet dat ik breeduit op het smalle bankje zit, met een hond aan m'n voeten en dat er voor me én daarvoor ook nog halfbezette bankjes zijn waar hele frêle meisjes alleen op zitten en dat ik verderop zelfs geheel lege bankjes zie, dus waarom moet ze met haar schoudertas in m'n zij porrend nou persé met haar brede heupen naast mij in de sneltram zitten, verongelijk ik nog steeds in mezelf. en ruik ik nou bier? verdomd, ze heeft een blik Euroshopper in d'r hand. en ze burpt. gatverdegatver, heb ik dat?
ach mevrouw, fantaseer ik een paar haltes lang, ik hou niet van die bierlucht en bovendien maakt u onsmakelijke geluiden, vind u het erg om elders te gaan zitten? nee, da's te direkt.
mevrouw, mijn hond zit ietwat klem, zij heeft last van haar achterpoten ziet u en daar en daar zijn vrije bankjes, zou u misschien...? laf, hansb, erg laf om het op ziekte van hond Z te gooien.
uiteindelijk kies ik de weg van de minste weerstand, mompel wat dat ik dit mijn halte is, waarop zij uit "ons" bankje schuift en op een ander bankje gaat zitten, terwijl ik doe alsof ik uitstap maar snel met hond Z een rijtuig naar achter loop.
en daar zit ik nu, helemaal alleen op een bankje, heel ontevreden met mezelf te zijn.

klagen over pijntjes

ze zegt dat ik niet zo moet klagen, mijn partner A. ze zegt dat zij ook zo haar pijntjes heeft. ze zegt dat ze als ze d'r elleboog zo doet ze daar pijn heeft. bijvoorbeeld. en wat betreft schouders, zegt ze, haar schouder doet ook al pijn, de linker. of de rechter, daar wil ik van af wezen. maar het is duidelijk, zegt ze me, dat ik mijn klaagtijd heb gehad.
maar, sputter ik teleurgesteld, want klagen is mijn lust en mijn leven, die laatst geopereerde schouder doet weer zo'n pijhijn. kijk dan, als ik hem zo omhoog hou straalt de pijn helemaal tot hier. daar mag ik toch wel even over zeuren? even aandacht voor vragen?

nee, zegt partner A ferm, niet meer klagen, mijn beurt, punt.
ik denk dat ik maar eens ga informeren of ik nog operatiegarantie heb te Sint Niklaas. misschien dat ze daar wel naar me willen luisteren.

telefonies fascisme

ik ben op m'n werk, mijn mobiele telefoon gaat over, een afgeschermd privénummer meldt zich:
"met Bbdhye van Jjhjhs & Hjhga, bent u hansb van de lommerrijke laan?"
"mogelijk, maar met wie spreek ik en waar bent u precies van?"
"met Oblgff van Jhgdi & Pwosd! wij zijn bezig met een onderzoek in opdracht van Jtfudhukd en ik heb een vraagje voor u: heeft u een lening lopen, voor hoeveel en bij wie?"
"u denkt toch niet dat ik u ga vertellen of..."
"tuut tuut tuut..."
"en wilt u mij verwijderen van..."
"tuut tuut tuut!"

transport exceptioneel

in de dagen dat het zweeds woonwarenhuis nog eksklusief in Sliedrecht huisde, in de dagen dat wij nog ongeneerd en zonder enge voetbalbijgedachten in een knaloranje Citroën Dyane rondreden, in de dagen dat je nog ongehinderd door rotondes over provinciale wegen in Amsterdam kon komen, in die dagen ontdekten wij in de koopjeshoek te Sliedrecht een voornamelijk door de gunstige prijsstelling aardige twee-en-driezits-bankkombinatie. hebben, hebben, hebben, dachten wij. en hé, we hebben een Dyane, dus vervoer is geen probleem: achterbankje er uit, driezits erin, tweezits erop, op het opgerolde dus open dak, achterbankje ertussen gefrommeld, touwen er omheen, check en dubbelcheck, en dan topzwaar en laag op de veren waggelend terug naar de grote stad.
het werd een bezienswaardige lange, trage tocht over weggetjes, dijkjes en rivieren. waarna we, in helder Amsterdams licht bezien, die banken eigenlijk heel zo leuk niet meer vonden. en te groot. en te lelijk. en te grof. en gewoon te gatver.
ze hebben maar kort te koop gestaan.

de stand der dingen (triest verhaal)

het verneukeratieve is dat hond Z zelf van voren nog niet weet dat ze van achteren ziek is. en ik betwijfel ook of ze merkt dat er in dat extra plakje worst 's ochtendsvroeg een megadosis prednisonachtige medicijnen zit verpakt. terwijl ik op mijn beurt weer niet weet of er überhaupt vooruitgang wordt geboekt. of het proces waarbij ze langzaam de kontrole en het gevoel in de achterpoten en omgeving kwijtraakt stilstaat of toch verder achteruit gaat. en is stilstand dan vooruitgang? is stilstand hoop?
neen, het is een onomkeerbaar proces, hoe dan ook. er komt een moment dat ze door het gesleep met haar poten niet te behandelen wonden krijgt. er komt een moment dat ze niet meer voldoende kan hurken om zelfstandig "schoon" te poepen en te piesen. er komt een moment dat er geen sprake meer is van een dierwaardig bestaan aan de achterkant terwijl ze aan de voorkant nog gewoon door het bos wil rennen. het zou de dierenarts verbazen als dat keerpunt nog een half jaar verder ligt.
en toen zag ik de hondenrolstoel.

over zwarte kratten en poolse meisjes

even een blik naar binnen vandaag, even een moment van onvervalst navelstaren. kom dus maar in een kring om me heen staan, pak de hand van je buurman/vrouw, toe maar, ze bijt niet, en beantwoord voor jezelf deze prangende vragen: wat brengt ons hier samen, wie zijn wij eigenlijk en waar zijn wij naar op zoek?
verwacht van mij geen antwoorden, ik heb slechts de koele cijfers. zo blijkt poolse meisjes (maart 2006) statisties gezien het best bekeken individuele stukje van dit blog te zijn. maar poolse meisjes, póólse meisjes, onschuldiger dan poolse meisjes kan ik ze me niet voorstellen. ik hoop dan ook oprecht dat de googlers hier hebben gevonden wat ze zochten.
de fietskrat in zwart (november 2006) is ook zo'n veelbekeken solohit. vraag me niet waarom, hoewel ik destijds veel tijd in research en produktie heb gestoken, dus misschien betaalt zich dat nog steeds uit.
dat de prikkraan (juni 2006) hoog scoort onder losse bezoekers doet me deugd, vooral gezien de verontwaardigde reaktie van de fabrikant in het reaktieding destijds. nooit meer wat op gehoord trouwens.
maar bloot-in-de-tuin (april 2007) vinnik dan weer zo'n rare kinky zoekopdracht dat ik haast blij ben dat de vele perverse hunkeraars er een stukje over een zelfmoordpoging voor terug hebben gekregen.
... en laat je buurman/vrouw maar weer los.
jullie zijn fijne vaste bezoekers.
dank je wel dat jullie hier zijn.

waar blijven de opperdoezers?

"dag groenteman, heeft u opperdoezers?"
"nee hansb, opperdoezers verkoop ik niet. weet u wel hoeveel die kosten per kilo? wel vijfeneenhalve euro!"

"dag groenteman, heeft u deze week dan opperdoezers?"
"neen hansb, opperdoezers verkoop ik u niet. vijf euro de kilo!"
"maar groenteman, ze zijn zo lekker, ach toe nou, volgende week dan?"

"dag groenteman, heeft u nu eindelijk opperdoezers?"
"neen hansb, opperdoezers verkoop ik niemand niet voor drieëneenhalve euro inkoop!"
"maar groenteman, ik eet ze zo graag, ik betaal u er grif drieëneenhalf of vijf en desnoods vijfeneenhalve euro voor. ik wíl, ik zál, ik móet die aardappelen hebben! zonder opperdoezers verbleken de beste asperges. zonder opperdoezers heeft mijn avondeten geen smaak. zonder opperdoezers.... enfin, zorg nou maar dat u volgende week opperdoezers in huis heeft, ja, anders kom ik de boel hier even verbouwen, ja!? ben ik duidelijk zo, groenteman?"

maar het kristal is gered

ach, je weet hoe dat gaat, het is zwoelig, buurvrouw C en buurman P hebben wat te vieren, je zit in hun tuin, je eet hun hapje, je drinkt hun glaasje, en dan zeg je: "ha ha, jullie durven wel hoor, schenk je me weer heerlijke koele witte wijn in zo'n mooi kristallen glas op zo'n hoge poot zoals die ik bij een vorige gelegenheid aan gruzelementen heb omgegooid. wacht laat me je even helpen, oeps, nee hè, niet weer, shit, daar gaat ie, snel snel snel, ik heb 'm, ja, ik heb 'm, poeh hee, dat was op het nippertje, toch? oh? de laptop? het drie dagen oude witblakende trotse kleinood? het spiksplinternieuwe dure macbookje? onder de witte wijn? eh, o jee! maar het kristal heb ik in ieder geval...

eenzaam Volkscampertje

blaas op!
bezigheden buitenshuis hebbende in de Achterhoek.
en mooi dat het Volkscampertje daar stond te wezen.

spijt als haren op mijn hoofd

er zijn weinig dingen waarvan het me spijt dat ik ze wel of niet heb gedaan. geen huis kopen is er zo een, maar laat ik bij het begin beginnen:
uit principe huurden we altijd. uit principe, want kopen vonden we asociaal. met kopen onderhield je immers het kapitalisme. en dat was wel het laatste wat we wilden. dus huurden we. en dan nog het liefst van een woningbouwvereniging, van een sociale verhuurder, zeker niet van zo'n patjepeeër van een particuliere huisjesmelker. nee, wij hielden ons standvastig verre van het grootkapitaal. kameraden!
maar toen werden zo'n twintig jaar geleden de eerste pakhuizen verbouwd in het oostelijk havengebied. de pakhuizen Maandag tot en met Zondag. onze principes waren we even kwijt en we schreven in. drie keuzes moest je opgeven, maar wij wilden er maar één: die op de hoek met die dertig meter lange zijgevel met ramen. en op die ene kregen we een optie. voor honderdvijftigduizend gulden. GULDEN! en vijf jaar lang nog eens vijfduizend gulden subsidie. gottogottogot, wat hebben we daar moeilijk over gedaan. en na een week van wikken en wegen besloten we het niet te doen. omdat de aangrenzende buurt niet leuk was. geen goede school voor de kinderen in de buurt was. honderdvijftigduizend gulden, oostelijk havengebied en we laten het zo door onze handen glippen. spijt, spijt, spijt, als haren op mijn hoofd.

eerste ontmoeting met hond Z

het is op het platteland, het is de Franse Auvergne en we zitten een dag of tien in een huisje in de sneeuw. van bevriende nederlanders horen we van een nest jonge hondjes, van een boer en van verzuipen. horen van een moederhond die in een koeienstal achter balen hooi een nest heeft gemaakt en zes jongen heeft geworpen. horen van een boer die het nest pas kort daarvoor heeft ontdekt. dat die boer geen trek heeft in weer een nest honden. dat die boer die beesten dus gaat verzuipen. tenzij. tenzij die hollanders misschien?
en dan is het tweede vrede-op-aarde-kerstdag, het is koud, het sneeuwt. en dan ga je, achteraf takties gezien niet zo slim, met twee jonge kinderen naar een grote koeienstal waar zes in de palm van een hand passende blonde hondjes ronddartelen. vijf gladharige en één pluizige. en dan hoor je oh en ah en kijk eens wat lief. en dan neem je die pluizige dus mee. noem je haar eerst Sterre vanwege de kerstgedachte, maar wordt dat op uitdrukkelijke wens van de kinderen al snel hond Z. nu ruim elf jaar, bijna twaalf jaar geleden.

ps: alle zes de hondjes zijn destijds in en rond Amsterdam goed terechtgekomen.

't Volkscampertje is terug

elk voorjaar zeggen we dapper dat we 'm opdoeken. en altijd wat later in 't voorjaar komen we daarop weer even dapper terug. om z'n hoge schattigheidswaarde. en z'n ontspannen rijstijl. rijen we 'm alsnog fier langs berg en dal. na de nodige reparaties, dat dan weer wel. zoals het bonkende geluid van vorig jaar. waarover eerdere specialisten riepen dat het aan de oliedruk lag. onzin, zegt de nieuwe speciaalgaragist, het zijn je homokineten (homokineten? ho-mo-ki-ne-ten? ja, inderdaad: homokineten). die kunnen bij slijtage een tikkend, kloppend, ja zelfs bonkend geluid voortbrengen indien er veel druk komt op de achteras. wat dus precies gebeurt als 't Volkscampertje de Alpen overtrekt: druk op de achteras en harde bonken. dus heeft ie van ons nieuwe homokineten gekregen. en een nieuwe uitlaat. en o ja, de voorremmen moesten gereviseerd. en de ontsteking vernieuwd. als ik het allemaal afzet tegen het aantal te rijden kilometers deze zomer valt het reparatiebedrag nog wel mee. hoewel de benzine er weer bij moet, tegen 1 liter per acht kilometer. nee, zo'n oud Volkscampertje is pure luxe. misschien dat we volgend voorjaar dan toch...

lekkebandensyndroom

vanmorgen was het weer raak. en het komt steeds dichterbij. nu al om de hoek op de kade. zeker twintig achter elkaar geparkeerde autoos. elk minstens twee lekgestoken banden. aan de straatzijde.
de afgelopen weken trekt er iemand door Amsterdam die er een vreemd genoegen in schept om hele reeksen autobanden lek te prikken. is het 't geluid van in serie leeglopende banden? is het de kick van het steken? de heimelijke voldoening als mensen er 's ochtends achter komen? je weet het niet, je vraagt het je af.
en hoe doe je dat met twee lekke banden? de krik er onder en dan met aan elke arm een wiel naar de bandenreparateur wandelen? met een Smart kan dat niet eens. een Smart is lekkebandentechnies gezien volkomen hulpeloos. een Smart heeft geeneens een krik. laat staan een reservewiel. met een lekke Smart moet ik de wegenwacht om bijstand bellen. en dan hopen dat ze twee reserve Smartwielen hebben, waarbij voor en achter ook nog eens een andere maat hebben. en dan naar het bandenherstellingsoord. en dan de leenwielen van de wegenwacht weer terugbrengen.
ik maak me dus zorgen om morgen.
grote zorgen.

hondenmantelzorg

en zo zijn we ongemerkt toch de hondenmantelzorg ingegleden. want denk maar niet dat de optie "medikatie zolang kwaliteit van leven" niet ingrijpend is. in de eerste plaats natuurlijk voor hond Z zelf die gister twee powerinjekties corticosteroïden toegediend kreeg via twee zielig kaalgeschoren plekjes op haar voorpoten en nog ruim twee weken op een onderhoudsdosis in pilvorm zit met grote dorst, vraatzucht en algeheel chagrijn als gegarandeerde bijwerkingen. en voor ons de zorg om haar trappen te laten mijden, niet te laten laten springen en haar vaak en kort uit te laten. waarmee hond Z van het ene op het andere moment patiënt is geworden. en wij haar mantelzorgers. 

zucht..., mede namens hond Z.

overijverige ambtenaren

even een update op mijn berichtje van vorige week over een opstootje rond twee overijverige ambtelijke fietsopruimers.
een oplettende lezer stuurde het stukje door naar zijn echtgenote op het stadhuis die weer iemand kende die, enfin, uiteindelijk kwam mijn tikkeltje verontwaardigde tekst dus terecht bij de hoogste stadsdeelambtenaar die verantwoordelijk is voor het wel en wee van de openbare ruimte in het centrum. die zich op zijn beurt weer hoogst verbaasd toonde, want zijn fietsverwijderende ambtenaren waren op eigen houtje twee weken te vroeg begonnen lukraak geparkeerde fietsen weg te halen van de stoep voor de supermarkt.
die twee liggen er dus uit, zoveel is duidelijk. maar de plannen zijn er wel: volgende week komen er verbods- en waarschuwingsborden en pas daarna mogen zijn ambtenaren fanatiek (maar rechtvaardig) alsnog aan de slag.
dat niemand denkt dat ambtenaren zo maar wat aan rotzooien.

ik maak er een eind aan

ik heb het helemaal gehad. anderhalf jaar heb ik het vol gehouden. bewoog ik me drie keer per week acht minuten helemaal lens. waarna massagewaterbed, solosauna en soms wat infrarode zon. drie keer per week! geloof me, dan gaat zelfs een gezonde sauna vervelen. dan doe je het met tegenzin. dan tel je de minuten af: gatver, nog twee keer vier minuten inspannen, gatver, nog tien minuten massage, gatver, nog twintig minuten sauna, gatver, gatver, gatverdegatver! en na aanvankelijk genereus gewichtsverlies sinds vorig jaar stabiel, hè: nix d'r meer af, nix d'r meer bij. dat stimuleert ook niet echt. nee, dit was het, ik hou het voor gezien. de opzegbrief is de deur uit. en tjemig, dat voelt gelijk een stuk lichter.

slijtage en serieuze dilemma's

opblaasbaar!
hond Z slijt nu toch wel snel. maar wat wil je: met bijna twaalf hondsjaren maal zeven is ze in mensjaren gerekend om en nabij de drieëntachtig. waarmee de vorige maand nog zo door mij verketterde gedragslijn rondom dierengezondheid ernstig aktueel wordt.
het is geen kwestie van pijn, bemerken we. ze sleept gewoon wat met haar rechterachterpoot, alsof ze er geen kontrole meer over heeft. en soms staat ze ongemerkt op een dubbelgeslagen voet, zonder deze ongewone houding te korrigeren. het lijkt alsof ze geen gevoel meer heeft in die achterpoot. en dat is raar. zeker nu ook de linkerachterpoot licht begint te slepen.
de dierenarts heeft haar beklopt en bevoeld, röntgenfotoos gemaakt en denkt aan een hernia of een tumor in de rug. wat pas met zekerheid te zeggen is na een MRI-scan. en daar ligt het sluipende dilemma: aksepteren we het bejaardendom van hond Z met bijbehorende kwalen en maken we het haar met medikatie zo plezierig mogelijk tot het echt niet meer kan? of laten we ons serieus het medies circuit inzuigen te beginnen met een minimaal vijfhonderd euro kostende scan en een minstens zo dure oplapoperatie in afwachting van een ongetwijfeld volgende kwaal?
wij neigen naar de eerste optie.
mag dat?