terug in de tredmolen

dan loop je op zaterdagochtend weer bij de landelijke grootgrutter, dan laad je je kar als vanouds weer vol met een weeklading boodschappen, dan realiseer je je dat je weer gevangen bent, dat je weer in de tredmolen zit van het dagelijks bestaan, dat je vakantie nu echt werkelijk waar helemaal definitief voorbij is.

schaduw op het tentdak

als je ergens aan het eind van je vakantie zo ontzettend onstpannen bent dat je van gekkigheid bijna niet meer weet wat je moet doen, dan kun je altijd nog de schaduwen van de boomblaadjes op het tentdak filmen. jammer genoeg stond er niet zo veel wind, dus echt spektakel valt er ook al niet te beleven. enfin, klik toch maar op het pijltje, het duurt maar zevenendertig sekonden.

agressieve stad

rij je Amsterdam weer binnen, sta je met je Volkscampertje koud driehonderd meter over de Utrechtsebrug netjes voorgesorteerd midden op een drukke kruising om links af te slaan, word je weggeduwd door een tram, schuif je behulpzaam wat op, sta je nog steeds en overduidelijk voorgesorteerd, maar is je licht inmiddels naar rood verkleurd en stormt de horde van rechts toeterend en scheldend op je af zonder je een kans te geven eindelijk links af te gaan, dan weet je dat je weer thuis bent, dan weet je dat er niets is veranderd.

piepauto

volgens overlevering noemde ik als klein kind passerende Volkswagens altijd "piepautoos". dan denk je als inmiddels volwassen mens dat dat wel met het geluid te maken zal hebben. ik heb er de in de afgelopen intensieve weken met het Volkscampertje dus eens goed op gelet. maar verder dan wat gerammel, een enkele kloink, veel geplof en over het algemeen genoegzaam gepruttel ben ik niet gekomen. wat me brengt op de beklemmende vraag of het kind in mij bij de naamgeving überhaupt wel op het geproduceerde geluid van de Volkswagen doelde destijds. en zo niet, wat dan wel?

hersenschimmen

de laatste dagen schieten schimmen door mijn hoofd die daar de afgelopen vijf weken waren verbannen. beelden van de huiskamer, van de vaste route naar 't werk, de wildernis in de tuin, de lokale AH, kollegaas notabene. het hoofd prepareert zo onbewust de terugkeer naar het gewone leven, waar het lichaam zich nog naief onwetend wentelt in de warme zon. nog vier dagen vooraleer ik weer word opgesloten.

een beetje gek

op het heetst van de dag kruipt de campingbazin onder het het hek bij ons basiskamp en begint driftig en systematies planten uit de grond te trekken. kruiden, denk ik nog, lekker, voor vanavond in de salade. maar ze kijkt er bozig bij. nee, zegt ze, dit zijn snelgroeiende planten die astma veroorzaken, en ze noemt een naam die ik direct weer vergeet. ze zijn zo schadelijk dat er er een frans ministerie voor is ingericht, het Ministerie tegen de plant waarvan ik de naam niet meer weet. het is een amerikaans plant, die hier niet eerder voorkwam, vervolgt ze, de amerikanen hebben het zaad per vliegtuig verspreid, nu staat heel zuidfrankrijk er mee vol en krijgen veel mensen last van astma, zodat de amerikaanse farmaceutiese industrie ons straks een nieuw en heel duur medicijn kan verkopen. en ze trekt met een strak gezicht weer een plant met wortel en al uit de grond, overtuigd van deze agressieve vorm van neokoloniaal kapitalisme door de amerikanen. als campingbaas moet je inderdaad wel een beetje gek zijn.

gehalveerd!

zitten we godbetert in zuidfrankrijk (nee schat, we hoeven echt geen trui en jack mee, we gaan naar het zuiden, de zon, de warmte!), zitten we bij inmiddels gehalveerde temperatuur kleumend te vernikkelen in de tent om de klamme regen en de ijskoude mistral buiten te houden. met nota bene een pizza Volendam (!) van de lokale rijdende pizzaboer die eens per week langs komt. hoe diep kan een mens zinken. nou ja, gelukkig wel een verantwoorde italiaanse film in de laptop, dat dan weer wel. maar verder is het afzien hiero, regelrecht afzien.

mikrokosmosje

in vakanties als deze leven partner A en ik gewoonlijk in ons eigen kosmosje. een privaat mikrokosmosje met z'n eigen ritme, z'n eigen tempo, z'n eigen eigenaardigheden. geen andere eisen dan de eisen die wij onszelf stellen. geen andere verwachtingen dan de verwachtingen die wij voortdurend zelf bijstellen. geen externe sociale verplichtingen, gewoon een genoegelijk, naar binnen gericht, rustig voortkabbelend, vertrouwd mikrokosmosje-a-deux.
dit jaar moest alles anders, besloten we. verbonden we ons, geheel vrijwillig en op eigen verzoek, met meerdere andere kosmosjes. waren we even zo vaak sociaal en joviaal. verloochenden we onszelf waar nodig, vermengden we ons een end in de rondte. zo bleef de boog gespannen, net als in de overige 46 weken van het jaar. dus hoe aangenaam het ook was met J&L, met L&J, met J&S, met H&S&J&T, met B en met A, een volgende vakantie trekken we ons weer even zo hard terug in onze cocoonachtige uithoek van het heelal. om uit te rusten.

Luxemburgers

zelden zoveel Luxemburgers buiten Luxemburg bij elkaar gezien als juist op deze plek, ons basiskamp. zelden ook zo veel uitsluitend op zichzelf gericht volk gezien: praat uitsluitend met elkaar, beantwoordt geen enkele niet-Luxemburgse groet of knik, is sowieso niet te verstaan en negeert fysiek elk recht op privacy van door anderen gehuurdeen campingmeters alsof jarenlange expansiedrift en kleinelandfrustratie eindelijk naar buiten golft. Luxemburgers, ik weet het niet, ik weet het niet...

nog een honds verhaal

slagregens, bliksem en onweer teisterden het basiskamp vannacht. tromgeroffel op het tentdak afgewisseld met denderende paukenslagen. hond Z had dat als eerstejaars tentkampeerhond nog niet meegemaakt, dus stond ze zo rond een uur of drie letterlijk verstijfd van angst, nerveus hijgend en trillend als een juffershondje naast ons bed. met veel moeite heb ik haar tussen ons in kunnen vouwen. waar ze tot het eind van de regen als een levende vibrator roerloos tegen mijn rug heeft liggen trillen. toen ik vanmorgen de schuifdeur van het nabijgelegen Volkscampertje openzette schoot ze direkt naar binnen en nestelde ze zich met een diepe zucht op de bijrijdersstoel. ze ligt er nog steeds.

hondstrouw

kom mij niet aan met het verhaal dat honden alleen maar trouw, sociaal en loyaal zijn richting de hand die hen voedt. het tegendeel van deze stelling heb ik inmiddels hoogstpersoonlijk en dus wetenschappelijk hier op het Franse platteland aangetoond. de proefopstelling: ter plekke, op de weg van hier naar ginder, over een afstand van zes kilometer, lopen twee grote honden, waarvan de ene hinkend en met slepende tred en de andere vief en alert. nadert een voeruig dan maakte de viefe hond zich groot en gaat half op de weg staan, als een wandelende gevarendriehoek: kijk uit, mijn vriend hier is gewond, minder uw snelheid! is het gevaar voorbij, dan voegt ie zich weer bij zijn gewonde kompaan en lopen ze naast elkaar verder, richting mediese hulp. konklusie: de hond is onbaatzuchtig en toont oprechte trouw voor wie hij liefheeft. alhier wetenschappelijk vastgesteld.

seniorenbed

dat we kamperen betekent nog niet dat we ook moeten kreperen. dus kochten we vlak voor vertrek nog fluks bij de kampeerwinkel een dubbeldik queensize opblaasbed met velours caoting én met hulpmotor.
gottogottogot, wat sliep dat lekker, wat stond dat lekker op, de eerste twee weken. tot we een keer wakker werden met het velours om onze oren gevouwen: een lek, een gaatje, ontsnapte lucht om half drie. enfin, je denkt: een gaatje, plakt het gaatje, blaast de dubbeldekker weer motories op, fluitje van een cent. maar dan de volgende nacht weer een gaatje, spontaan, op een andere plek. en de nacht daarop nog 'r eens een gaatje, op weer een andere plek. dan blijft er uiteindelijk toch bar weinig over van het beoogde seniorengeluk. dan lig je uiteindelijk toch gewoon weer op een basic selfinflating matrasje plat op de grond. want dat is pas echt kamperen.

noodgeval

sommige mensen bellen de ANWB vanaf het vakantieadres als hun navigatiesysteem het niet meer doet. zijn ze de weg kwijt, dus moet het steunpunt Lyon ze verder helpen. vinden ze. zoiets zou ik nou nooit doen. nou ja, die ene keer dan, in een vorig leven. toen het ventilatortje van de bij de ANWB gekochte elektieke koelbox kaduuk ging, toen heb ik ze natuurlijk wel gebeld, da's dus logies. en kreeg ik ook prompt en zonder blikken of blozen een vervangend eksemplaar per ijlbode op de camping aangeleverd. maar dat was natuurlijk heel wat anders, dat was een echt noodgeval.

technies falen

dan schrijf je vanonder de franse zomerzon stukje na stukje, stort je je hele hart uit, spaar je niets en niemandal en in het bizonder jezelf niet, smacht je naar reakties, sta je al dagen droog wat dat betreft, blijkt de techniek je in de steek te hebben gelaten. daarom vanaf nu via deze omweg, maar dan zonder begeleidend plaatje, wat het overigens wel goedkoper maakt, qua mobiel internet en zo, zodat elk nadeel weer z'n voordeel heb. dit is een test.

oliedoping

alle gerechten druipen van en dobberen dan wel drijven in olijfolie. van voorgerecht, vier kommetjes verschillende oliën met boerenbrood om te deppen, via de schaamteloze foie gras kompositie met verse groenten, tot en met het hoofdgerecht van felrode plakjes lichtaangebraden rundvlees: olie, olie en nog eens olie. het menu d'huile, betere doping is er niet.

magiese handen

kloink kloink kloink reden we luidkeels de berg op. alsof er een stuk hout om de achteras was gebonden dat telkens weer tegen de onderkant van het Volkscampertje sloeg. kloink kloink kloink na elke schakeling. ik had er geen goed gevoel over. zag de repatrieringsdienst van de ANWB al het basiskamp oprijden. bestelde dus in arren moede bij de campingbaas maar een mecanicien op lokatie. die mompelde dat ie in een vorig leven zelf aan motoren had geprutst. kroop onder het Volkscampertje, duwde wat aan de kardanas. zei dat alles in orde was. en weg was het kloinken tegen de bodem van het Volkscampertje. magiese handen, wat ik u brom.

het gebonden boek

bij een bevriende uitgeversuitverkoop sla ik elk jaar weer een flinke stapel boeken in voor de daaropvolgende zomervakantie. dat het op dat moment november is vind ik geen bezwaar. vakantiepret kan wat mij betreft niet vroeg genoeg beginnen. maar wat bepaalt in november je keuze voor boeken die je in alle rust in juli en augustus van het jaar daarop pas zult lezen? afgelopen november koos ik voor het gebonden boek. haade ik alleen maar gebonden boeken uit de dozen en kratten uitgeversrestanten. ik heb het er even erg druk mee.

hansb is burgerlijk ongehoorzaam

nou hebben we die kampeerstoeltjes toch al een jaar of twee drie, maar nu pas valt me het label op: for outdoor use only! alsof ze bij gebruik binnenshuis spontaan vlam zullen vatten. of onverwachts zullen imploderen. ernstige schade zullen toebrengen aan have en goed. bovendien, beveelt het label, mag ik niet op de leuningen plaatsnemen. en dan dreigend: do not remove this label! kijk, en daar gaan ze nou te ver. dat bepaal ik namelijk helemaal zelf. hoogste tijd dus voor een daad van goedburgelijke ongehoorzaamheid. waar is die schaar?

altijd op z'n kop, meneer

we dachten er vanaf te zijn, van de koelkastproblemen in 't Volkscampertje. vorig jaar een nieuw koelkastje gekocht, de ellende afgekocht, zeg maar. in totaal hebben we 'm nu zo'n zeven weken aktief gebruikt en gister gaf ie de geest. dachten we. want hij koelde niet meer, niet elektries, niet via de akku, niet op gas. dus vandaag het basiskamp verlaten, honderd kilometer naar de reparateur in Avignon (op zich geen ramp, altijd leuk zo'n theaterfestival) om te horen: als ie t niet meer doet, altijd op z'n kop, meneer, altijd even een nachtje op z'n kop, kunnen z'n sappen lekker terugstromen. vreemd, heeeel vreemd...

ze smelten het asfalt!

het zuigt aan je smalle racefietsbandjes, het plakt aan je brede wandelsandalen: het asfalt smelt! een trillende damp vormt zich boven de landelijke franse weggetjes, de warmte slaat je van boven en van onderen tegemoet. zo warm, dat ik met een stokje mijn naam in het wegdek kan schrijven. wat ik dus subiet doe, want zoals een bekend surinams spreekwoord zegt: gekken en dwazen schrijven hun namen in klei zand en asfalt.

in de rij

in de kassarij van de Intermarchë had ie me kennelijk zien kijken naar de triomffotoos van Michael Rasmussen in de sportkatern van een lokaal dagblad.

"mooi hè,da's toch een beetje een Nederlandse overwinning, want de Raboploeg is natuurlijk wel honderd procent Nederlands, nou ja, de beste Nederlander telt natuurlijk niet echt mee, maar toch, een Deen in Nederlandse dienst, je trekt je er aan op. mooi trouwens, zo'n open Tour, zonder doping en zo, ze moesten eens bij voetballers kontroleren, die kunnen al die kompetities echt niet volhouden zonder dope. heb jij trouwens ook zo'n tiet met geld gekregen uit die geldautomaat? vijfentwintig briefjes van tien kreeg ik, ik lijk wel een patser, je moet trouwens ook uitkijken met het kopergeld hier, want voor je het weet puilt je portemonnee uit van de één- en tweecentstukken, dat doen we in Nederland toch zakelijker. wist je dat ze dat in Finland gelijk geregeld hebben toen ze de euro invoerden?"

toen ie afgerekend had groette ie niet, keek ie niet meer op of om. Nederlanders in het buitenland, het blijven eigenaardige wezens.

OSM*

vroeger was dit een echte OSM-camping. een amsterdamzuidcamping, waar een schoolvriendinnetje van dochter L met haar moeder en haar broertje werd gebracht door een voor de gelegenheid door de ex (van de moeder) ingehuurde werkstudentchauffeur. een echte deWaardtentencamping ook, met van die grote bedoeineachtige pyramidetenten. een camping waar soms, heel soms, plotseling iemand met een caravan stond, als een vreemde eend in de bijt. maar dan natuurlijk wel eentje van het luxe merk Eriba, het moest niet gelijk te gek worden.
nu is een luxemburger de baas van de camping. en komt er een heel ander slag mensen. met caravans. helemaal niet meer OSM, zeg maar: gewoon campingvolk. maar wij slaan ons er dapper door heen, wij redden ons wel, wij staan daar boven.....

*OSM = Ons Soort Mensen ;-)

moeder en kind

het gebeurde zo onverwcht, dat we elkaar allemaal even verbouwereerd aanstaarden, partner A, hond Z en ik, tegenover wild zwijn met kind. dan wat geknor, van hun kant, en weg waren ze. zonder de rudimentaire beleefdheid op te kunnen brengen om ons een fatsoenlijke foto te laten maken. dat is toch geen voorbeeld van een moeder aan een kind? nee, de opvoeding van het franse wild is ook al niet meer wat het is geweest. in de pot er mee!

klisjee

als god in frankrijk, kent u die uitdrukking? ik moest daar aan denken toen ik vandaag vanaf het basiskamp urenlang de velden en de bergen bestudeerde. het veranderende licht, de kondensstrepen van hoogbovenover passerende vliegtuigen, de cirkelende vlucht van een roofvogel, de landman op zijn traktor. koel drankje binnen handberiek. inderdaad, als god in frankrijk. kan het klisjeematiger? en vind ik dat erg?

hogesnelheid

de oorverdovende stilte van het zuidfranse platteland wordt zo´n zes keer per uur verscheurd door de snerpende toon van een laagvliegende TGV. zes keer per uur, tien sekonden per keer. op topsnelheid over het viadukt boven de vallei de berg in. er zijn ergere dingen om je druk over te maken, maar het verstoort de idylle. keer op keer.

basiskamp

aan het eind van de middag bereikten we het geheime landgoed vanwaar we met het Volkscampertje nu eens een paar dagen naar links, dan weer een paar dagen naar rechts zullen trekken. een heus basiskam dus, dachten we thuis. maar niets veranderlijker dan de mens. nu denk ik dat we gewoon vijf weken ter plekke blijven. ons een end in de rondte lezen. wat rondhangen, wat met hond Z wandelen, wat bijbruinen. met als grootste opgaaf van de dag: wat eten we vanavond en hoe komen we daar aan? nee, ik weet het nu zeker:we laten het basiskamp het basiskamp en gaan voor de honderd procent ontspanning. hee, daar in de verte, is dat een auto?

het franse platteland

prachtig natuurlijk, die franse kleine weggetjes. piktoresk, charmant, slaperig, maar opschieten ho maar. helemaal als je kilometers lang achter twee bevriende caravannisten moet blijven hangen omdat het Volkscampertje van nature ook al geen echte vaart kan maken om ze bijvoorbeeld heuvel op even in te halen. maar we komen er wel, alles op z'n tijd, het is potdomme vakantie, maak je niet druk, gentle gentle.

vergeten

nog geen half uur op weg en we konden al feilloos opsommen wat we waren vergeten mee te nemen: de goeie parmezaanskaasrasp, de blondehondenharenborstel, het lijstje met leuke franse kampeerplekken, het zaterdagse Parool, het lekkeautobandensetje inklusief opblaasapparaat, de hondenpoepzakjes, om maar wat te noemen. daarentegen hebben we op basis van herinnering en pure intuitie (trema op de i) de zuidelijkste camping van Belgie (trema op de e) teruggevonden. als we nou morgen ook nog de treama op het toetsenbordje kunnen traceren kan de vakantie echt beginnen.

een goed voorteken?

het gebeurt me eens in de zestien maanden. zo ook vandaag. geheel legaal en zonder smokkelen over drie kilometer en langs zes stoplichten een vloeiende groene fietsgolf. het heeft vast wat te betekenen, lijkt me op z'n minst een goed voorteken, 'kweet alleen nog niet waarvoor.

de geschiedenis van de rol

toch moet er een tijd zijn geweest dat er geen handzame rol wc-papier voorhanden was. zo herinner ik me jeugduitstapjes waar in het wc-kot naast het zitgat boven de gierput een stapeltje in repen gescheurde Donald Ducks lag bedoeld als reinigingshulpmiddel. en ietwat later de rolletjes grijs schuurpapier, zodat je het wel uit je hoofd liet om er veel van te gebruiken. maar ooit, veel eerder nog dan mijn geschiedenis reikt, moet het glorieuze moment van een eerste rol zijn geweest.
waarmee ik automaties op de vraag kom hoe ze 't deden vóór de rol. waarom komt die vraag nou nooit in een televisiequiz? waarom wordt daar nou geen edukatieve dokumentaire aan gewijd? de echte geschiedenis wordt immers gemaakt door de ontwikkeling der gewone dingen. ik kan daar uren over liggen dubben terwijl ik mijn dagen grieperig op de bank doorbreng. met een half oog op Wimbledon. maar dat heeft er verder niets mee van doen.

de hoofdkraan

onze riante benedenwoning is takties verdeeld over twee trapportalen waarboven minder bedeelde buren aanzienlijk kleiner wonen dan wij. onder die twee trapportalen hebben wij dan ook nog eens twee ruime kelders waar zich per trapportaal een waterhoofdkraan bevindt, ook die van de buren. in onze kelders. kunnen zij niet zo maar bij. zijn zij afhankelijk van onze burenvriendelijkheid. en of onze aanwezigheid.
dacht ik. want daarnet hoorde ik gestommel in de kelder. ga ik kijken, sta ik oog in oog met een atletiese kale man die zich voorstelt als de loodgieter van de buurvrouw. in mijn huis. had hij zich door een oonooglijk luikje gewurmd. om de hoofdkraan uit te draaien, zei hij, vanwege lekkage bij de buurvrouw, zei hij. en nee, zei hij, hij had er niet aan gedacht even aan te bellen. sorry. zei hij.
dus heb ik hem verrot gescholden, de buurvrouw bestraffend geschoffeerd en dat miniluik subiet dichtgeschroefd.
mag dat?

de te dikke man is niet meer

en zo zo stapte hij op de ochtend van de laatste dag van de zesde maand op zijn weegapparaat. hij verwachtte er niets van na de vele ups en de weinige downs van de afgelopen weken plus natuurlijk de zwaar alkoholiese sessie van donderdag toen kollega D afscheid nam. voor de zekerheid was ie, om overtollige ballast kwijt te raken, vóór het weegmoment nog een keer ekstra naar de wc geweest. maar zijn met zo veel bravoure gestelde doel-na-zes-maanden zou ie desondanks wel niet meer, nooit meer, bereiken. voor altijd een ietwat te dikke man.
toen zag ie de cijfers: achtenzeventig punt nul. dat kon niet kloppen, dacht ie nog. dus stapte ie van 't weegapparaat en er weer op: hm, toch echt achtenzeventig rond. nog een keer d'r af en d'r op: godallemachtig, nog steeds precies achtenzeventig en nix d'r bij. het was dus waar, hij was waar ie wezen wilde, het was volbracht.
dat hij die middag in de spijerbroekenwinkel een Levi's 501 maatje 30 aantrok was dan misschien nog wat overmoedig, maar de 31 zat 'm als gegoten. kortom, het was nu officieel: de ietwat te dikke man was niet meer. in een hoekje moest hij even zachtjes wenen.

exit D (of: Herenliefde)

als een kollega waarmee je ruim zes jaar kamer, leed en meer hebt gedeeld, dezelfde kollega die donderdag met een bij-zon-der gunstige regeling afvloeit richting pre-pre-pre-pensioen, als dus die kollega tegen je zegt dat jij nog maar tweeduizendachthonderdzevenendertig dagen hoeft tot je normaal gesproken ook gepensioneerd raakt, is het dan zo gek dat er bij mij iets knapt?
dat ik hem dan eindelijk een veeg uit de pan geef vanwege zijn altijd maar zes jaar lang de gangdeur dicht willen hebben, terwijl ik een absolute opendeurpolicy voorsta? dat ie een oplawaai kan krijgen als ie nog één keer zeurt dat ie het koud heeft omdat het raam te ver openstaat? dat ik hem het boze oog geef als ie wéér vraagt of Hilversum 4 wat zachter kan? dat ie door de grond kan zakken met z'n eeuwige AntaFlu-snoepjes?
met z'n staaaaapels o zo opgeruimde zogenaamd geordende papierchaos? met z'n niet stuk te krijgen akelig opgewekte humeur? met z'n gemiep over z'n volkstuin? met z'n stinkende chinese soep? z'n zogenaamd filosofiese bespiegelingen? z'n grijnzende kale hoofd? z'n getruttel met z'n stekkies en z'n plantjes.
is het dan echt zo gek dat ik me nu afvraag hoe ik die terreur al die tijd heb kunnen doorstaan?
nee, ik ben blij dat ie ophoepelt!

v. d. Linde

eerst kwam ik er alleen voor het ijs dat voor je ogen uit de draaiende ijsmachine wordt geschept. alleen vanille. te betalen met een gekleurd plestik schijfje dat je bij de kassa koopt. een geel driehoekje levert een grote en een kleine bol op. eerst de kleine in de hoorn, dan de grote er bovenop. elke bol geschept met deels ijs, deels verse slagroom. de ultieme ijsbeleving.
toen kreeg ik lucht van de mergpijpjes, suikerzoet marsepeinig met slagromige vulling. kaloriegewijs absoluut onverantwoord, klein maar een maaltijd op zich.
en deze week ontdekte ik de genadeklap: de kaascroquette, vijfennegentig cent, vers en krokant gebakken, gevuld met een pittige kaasragout en een smaakbeleving die nog uren nasuddert.
het is dat de Nieuwendijk een ongure luidruchtige winkelstraat is en ik er "dus" nooit kom, anders zou ik aan deze heilige drie-eenheid gelukzalig ten onder kunnen gaan.

benzinedop

"met mij, zeg, ik sta hier bij de benzinepomp, maar waar zit eigenlijk de tankdop? ohw, rechts, hi hi, nou dan rij ik 'm even naar de goede kant van de pomp, doehoeg!"
en dat moet volgende week met die auto op vakantie....

krijg ik het er toch nog benauwd van

na tien jaar vakantiezwerven met het Volkscampertje belandden we vorig jaar op de plek waar we ooit met zoon J en dochter L lange hete zomers doorbrachten, in de heuvels van de franse Drôme, maksimaal vijfentwintig kampeerplaatsen, zwembad, uitzicht rondom, table d'hôte, nix te doen, licht lucht en ruimte. we zuchtten 's wat, ontspanden en besloten er een volgende vakantie vijf weken te gaan staan. als basiskamp. zetten we daar de grote tent neer en gaan we met het Volkscampertje dan weer een paar dagen naar links, dan weer een paar dagen naar rechts. maar steeds weer terug naar die tent in het basiskamp.
zeiden we vorig jaar. en leefden we er een heel jaar opgewekt naar toe. goed idee van ons, zei ik soms. briljant idee, echoode partner A dan terug. om weer verder te kneuteren over boeken lezen, in de verten staren en een dagtaak hebben aan het bedenken wat we uit het dorp verderop nodig hebben.
tot vandaag. twee weken voor vertrek. grijpt het me daar toch plotseling bij de keel. krijg ik het er toch plotseling benauwd van. verlang ik toch plotseling hevig naar het om de twee drie dagen verder trekken.
gottogottogotnogantoe, hoe moet dat nu?

voor dochter L

klik maar weer op 't pijltje
die waarschijnlijk geneties behept is met één van mijn vele minder goede eigenschappen en er dus eigenlijk helemaal nix aan kan doen maar wat is deze tale of mere existence weer een feest der herkenning, toch, dochter L?

mag dat?

dat je dus in het voorbijgaan een tramkaart op straat ziet liggen en dat je in een flits vermoedt dat daar nog wel eens ongebruikte strippen op zouden kunnen zitten. dat je die tramkaart dan dus verwachtingsvol opraapt en dat je teleurgesteld konstateert dat er helemaal geen enkele vrije strip meer op zit.
wat doe je dan met dat waardeloze stukje papier?
werp je het ter plekke verbitterd weer terug op straat, waar het vandaan kwam. of sleep je het het, latent milieubewust als je bent, de hele verdere dag met je mee op zoek naar een lege prullenbak?

don't squeeze the Charmin

klik op het pijltje
waar mijn korte termijn geheugen soms hopeloos funktioneert (namen! begin me niet over namen!) zijn er aan de lange termijnkant volkomen onnutte zaken die ik me feilloos herinner. neem nou deze amerikaanse commercial voor wc-papier. kan ik me in diverse variaties en uitvoeringen zonder mankeren voor de geest halen. speelt zich bijna elke week weer in mijn hoofd af als ik bij het wc-papierschap in de supermarkt sta: ladies, please, don't squeeze the Charmin! wat moet ik in godsnaam met een minstens vijfentwintig jaar oude reklame voor amerikaans wc-papier in mijn hoofd? en waar zit de wisknop?

apparaat is stuk

ik heb een grenzeloos vertrouwen in apparaten. zeker in apparaten die gewoon doen waarvoor ze ooit zijn opgeleid. mijn huis zit vol van dergelijke apparaten. ik zou niet weten wat ik zonder die apparaten moest doen. apparaten? ik lust er wel pap van!
natuurlijk gaat er wel eens een apparaat kapot. geen probleem, kan gebeuren, schaf ik gewoon een nieuw vergelijkbaar apparaat aan.
neem nou het weegschaalapparaat waarop ik regelmatig meet of ik al op mijn streefgewicht zit. het ding geeft de laatste tijd de kiloos niet meer korrekt aan, blijft een kilo soms een pond boven m'n doel hangen, is dus gewoon kapot, moet worden vervangen, nog voor het eind van de maand, voor het weegmoment supreme.

hebberig

het winkelt anders als je weet dat aan het eind van je strooptocht vijftig procent vanwege via-via-personeelskorting van de rekening wordt afgetrokken. anders? zeg maar gerust dat je d'r hebberig van wordt. alsof het dan voor nix is, alsof de helft van een flink bedrag niet altijd nog steeds een flink bedrag is. voor spullen die je eigenlijk niet of nauwelijks nodig hebt, maar ja, goedkoop, goedkoper, goedkoopst, dus hebben, hebben, hebben. en dan toch tevreden naar huis gaan, zeker als blijkt dat je minder hebt uitgegeven dan dochter L (die is pas erg, zeg!).
ja, de menselijke geest wentelt zich onnavolgbaar in kronkelbochten om maar aan een schuldgevoel te ontkomen.

jongste bediende

in de tijd dat roken nog niet dodelijk was werkte ik een zomer als jongste bediende in een sigarettenfabriekje aan de Kloveniersburgwal. meer dan een lopende band die losse sigaretten strak in het gelid schudde herinner ik me niet. wel dat ik op een ochtend op weg naar het fabriekje mijn hiel openhaalde aan het uitstekende palletje van de versnellingsnaaf van mijn fiets. en dat ik er elke middag op uit werd gestuurd om voor al het personeel ijsjes te halen bij Tofani aan de overkant. elke middag!
Tofani zit er nog steeds, niet ver hier vandaan. maar denk maar niet dat een jongste bediende nog ooit om ijsjes voor gans het personeel wordt gestuurd. we hebben niet eens meer een jongste bediende.

in de vensterbank

soms zegt een foto meer dan duizend woorden.
zelfs een foto van een foto.
daar wil ik het vandaag dan ook bij laten.
(Eva Besnyö in het Joods Histories Museum)

Rainer Werner

intrigerende tekst in mijn agenda, vijfentwintig jaar geleden: "Fassbinder dood" en "kleerkasten bellen". what the heck? hoezo was ik bekend met kleerkasten? en wat is het verband? moest Fassbinder dood en belde ik daarom die kleerkasten voor de feitelijke uitvoering? was Fassbinder dood en had ik daarom bescherming van kleerkasten nodig? is hier sprake van een bewust verdrongen krimineel verleden?
het zou natuurlijk ook zo maar kunnen zijn dat het gewoon gaat over Fassbinder die op die 10e juni 1982 aan een overdoses van het een of ander is overleden en dat ik die dag toevallig ook kleerkasten (als in kledingkasten) ging kopen. allemaal onschuldig van aard en min of meer toevallig op één agendablaadje samengekomen.
maar toch: kleerkasten? bellen?
ik weet het niet, ik weet het niet...

de lente voorbij

sinds de gewelddadige inval gisterochtend vroeg, met veel vleugelgeklapper, paniekgekrijs en dreiggekras, is het voorbij met de lente. hebben de reaktionaire eksters zoals elk jaar rond deze tijd de vredelievende merels bruut uit de binnentuin verjaagd. worden we niet langer wakker gezongen door het zoetgevooisde repertoire van de welbespraakte merels, worden we voortaan rond kwart voor zes opgeschrikt door het pijn-aan-de-oren-geluid van die klote eksters. is het nu dus definitief zomer. ach, was het maar altijd lente...

het was maar een klein plestik piemeltje

dat ontbrak aan de Digitenne-buitenantenne die ik wilde versturen aan één van mijn kopers via Marktplaats onlangs. een plestik piemeltje dat je aan de buitenmuur schroeft en waarin de eigenlijke antenne komt te rusten. ik was het gewoon kwijt, dus ik beloofde de koper dat ik er achteraan zou gaan.
maar bij Primafoonwinkel hebben ze geen losse piemeltjes, alleen piemeltjes mét antenne, mét tien meter kabel en mét een stap-voor-stap-handleiding in één verpakking. en bij de telefoniese klantenservice van Digitenne hebben ze ook geen losse piemeltjes, hebben ze ook alleen maar die alles-in-één-doos. maar weet u wat, zegt de Digitenne-mevrouw, ik stuur u gewoon geheel gratis een kompleet nieuw pakket en dan stuurt u op onze kosten de oude antenne plus de oude tien meter kabel met of zonder het oude defekte plestik piemeltje per ommegaande weer terug.
wat ons brengt op het volgende leermoment:
waarom makkelijk doen als het moeilijk kan.

naschrift: maar op zich natuurlijk wel een mooie service voor iemand die per 20 juni z'n abonnement heeft opgezegd...

klotsende tegels

er waart al weer een tijdje een nieuwerwetse methode van tegels en klinkers leggen door de stad, waarbij tegels en klinkers niet meer in het rulle zand worden gehamerd, maar losjes worden gelegd op een glad aangestampt zandoppervlak, waarna er achteloos wat zand in de naden wordt geveegd. met tot resultaat dat je her en der met je fiets over rammelende knarsende barstende fietspadtegels rijdt. omdat ze door het berijden alsmaar in beweging zijn. het zal ongetwijfeld een ekonomies uitgekiende wijze van stratenmaken zijn, maar ik verlang haast terug naar die ambachtelijke stratenmaker met zo'n ouwerwetse stratenmakershamer, desnoods inklusief stratenmakersdekolletee.

alles uit de kast

ooit leek een Magimix keukenmasjien het summum van keukengenot, maar ekstravagant duur en misschien toch niet honderd procent nuttig, dus nooit aangeschaft. totdat een keukenspullenwinkel op weg naar de weekboodschappen opheffingsuitverkoop houdt. dan zeg je tegen beter weten in dat kijken geen kwaad kan. dat kijken nix kost. dat kijken tot nix verplicht.
en dat er dan een heeeele goeie verkoopster staat. die ziet dat je kijkt. en de masjiene even voor je op de toonbank zet. uitlegt dat het de laatste is. van het nieuwe model nog wel. alle accesoires er bij haalt. en demonstreert. begrijpt dat je alleen maar even rondkijkt, nee, maar natuurlijk. de aanzienlijke opheffingskorting nog even voorrekent. en passant klakt met haar tong. met haar vingers haast onmerkbaar over de masjiene streelt. echt alles uit de kast haalt. dan moet je wel heel sterk in je schoenen staan, een krachtige persoonlijkheid zijn, karakter tonen, jezelf aan je haren de winkel uit kunnen trekken en niet weerom kijken.
en zo geschiedde.

de blogdip duurt voort

kweenie, 'k zit een beetje in een blogdipje laatstelijk. 'k mis de storm en drang, de passie, het nagelkluivend gevoel van: 'k moet vandaag nog bloggen. het blogritme hapert. er vallen gaten. het leven lijkt niet blogbaar meer. hebbik alles al geblogd? zijn alle herinneringen reeds gepasseerd? blog ik minder vanwege instortende kijkcijfers, of storten de kijkcijfers in omdat ik minder blog? prangende vragen, geen antwoorden. 'k ga d'r maar eens een stukje over schrijven.

haarwassing

dat was geen haarwassing meer, dat was een eh... spirituele piekervaring.
met die vingers in mijn warme natte shampooharen, over mijn hoofdhuid en mijn nek, langs zenuweindjes waarvan ik niet wist dat ik ze had, ze cirkelen, ze draaien, ze duwen, dan weer krachtig dan weer losjes ontspannen.
volgens mij moet ik volgende week hoognodig weer naar de kapper.

een prettig gesprek

dahaag, serviceprovider van mijn mobiele telefoon, zeg, ik heb nu toch echt een probl...oh, u wilt eerst mijn mobiele nummer, postcode, huisnummer en geboortedatum, ja dat ben ik, fijn dat ik u spreek, maar ik heb dus net een faktuur van u ontvangen en daar staat op dat...ja, zoekt u het er maar even bij, ziet u het, dat ik dus in twee weken tijd vijfennegentig euro internetverbruik heb met mijn nieuwe mobieltje, nou, dat klopt dus niet.
ja, inderdaad, overgestapt op ander abonnement plus onbeperkt internet, nee niet per 10 mei maar per 24 april, staat in mijn kontrakt hoor, ik verzin het niet, wat zegt u, een creditnota, nee nooit ontvangen, maar dat is sowieso een heeel ander bedrag, ja ik blijf even hangen.
ah, daar bent u weer, oh, doorverbinden, nou ja, vooruit, dank u wel.
dahaag, doorverbonden afdeling, ik heb dus een probleem met de faktuur, nee, wacht, ik ben wel goed doorverbonden, het gaat om...oh, u wilt eerst mijn mobiele nummer, postcode, huisnummer en geboortedatum, goh, da's de tweede keer, ja, dat ben ik nog steeds, ook aangenaam, maar ik krijg dus kosten berekend die in het abonnement horen te zitten, ziet u, en niet zo weinig ook, dus nou dacht ik dat voor dat jullie dat van mijn rekening halen..., ja, gek he, hoe kan dat nou, nee geen idee, maar wat ik zeg klopt, ja, ziet u wel, vindt u ook, okee, eh... u maakt een aantekening, da's mooi, en verder, hm, krijg ik weer een creditnota, net als de vorige die ik niet heb gehad, ja, nee, mag ik even, zeg, ik word nu echt een beetje ongelukkig, kent u dat gevoel?

overspannen volksekonomie

heb Marktplaats ontdekt. zet ik laatst twee jaar oude telefoon/pda te koop. binnen een uur na plaatsing verkocht, twee uur later opgehaald. bied ik gister wat onbenullige spullen aan, word ik de hele dag bestookt met reakties: kopen, kopen, kopen, hebben, hebben, hebben. moet ik horden kooplustigen van me afslaan, teleurstellen. staan luttele uren later de eersten al voor de deur om hun begeerde aankoop mee te nemen; vanuit Utrecht, tel uit je winst. verstuur ik morgen nog een item naar 't Hoge Noorden (is vooruitbetaald, wie is er nou gek?) en wordt een ander eksemplaar opgehaald. hoe, wat, wanneer is ergens iets dolgedraaid in deze overspannen volksekonomie?

taksatierapport

natuurlijk, dat ie omgerekend vijf keer meer waard is dan waarvoor we 'm destijds hebben gekocht is mooi. maar dat de keurmeester doodleuk durft te beweren dat de staat van het interieur matig is stuit me dan toch tegen de borst. hee! dit Volkscampertje is wel zesendertg jaar oud, ja! en die gordijntjes zijn honderd procent origineel! vinje't gek dat de stof na zesendertig jaar enigszins gaar is, dat er dus hier en daar een gaatje valt? en dat zoon J ooit met een uitstekende schoenveterhaak aan het vinyl van de zitting is blijven haken, gottogottogot, dat zijn gewoon gebruikerssporen. en kan ik er wat aan doen dat het oude koelkastje 't niet meer dee? ik heb er nota bene een gloedjenieuwe ingezet! "matig interieur", dat zal lekker worden.

nix aan de hand, toch?

hij rijdt naast me op de oprit naar de snelweg, hij in de linkerbaan voor linksaf en rechtdoor, ik in de middenbaan voor rechtdoor, richting stoplichten. met één hand bellend en de andere hand sturend blijkt ie van uiterst links naar uiterst rechts te willen. ik rij al prakties naast 'm, dus rij ik door in mijn middenbaan, hij moet achter mij langs van links naar rechts. furie! hel en verdoemenis!
we staan stil voor het stoplicht, ik middenbaan, hij rechterbaan, hij doet zijn raam open, bedreigt, stuurt verzengende blikken, ik haal m'n schouders op, hij fluimt fors op mijn rechterraam.
ook prettige pinkster...

van pissebed naar kakkebed

kent u die uidrukking?
dat je ferm besluit iets totaaal anders te gaan doen, maar dat dat anders uiteindelijk net zo rot blijkt als dat eerste.
voorbeeld: als je op deze plek met veel bravoer en bombarie een UPC-vrije zone afkondigt en een eiland van digitale gelukzaligheid in Digitenne voorziet. en dat je dan het Digitenne-evangelie verkondigt aan Jan en Alleman. en de UPC-verkettering.
maar dat het je na ruim twee jaar toch gaat irriteren, de digitale blokvorming in de huiskamer bij elk langsrijdend brommertje, de digitale blokvorming in de slaapkamer bij elk hogedrukgebied én het ontbreken van vele interessante kanalen, nee, denk je dan, dat Digitenne is ook niet alles.
maar terug naar de kabel, terug naar UPC? da's ook weer zo wat. da's dus eigenlijk verraad aan je principes, aan je integriteit, ach en wee, dilemma's, dilemma's. waar je dan, omdat het je beter uitkomt, zonder blikken of blozen een fikse draai aangeeft.
dan klaag je bijvoorbeeld over de kulturele armoe vanwege het ontbreken van BBC, Arte, het Geschiedeniskanaal, Holland Doc en TV5.
dan zeg je bijvoorbeeld dat alleen echt grote geesten op een foute beslissing terug komen.
en dan wentel je je vervolgens juichend in 90 digitale tv-kanalen.
via de kabel.
van UPC.
net zo makkelijk.

de val van het slimme prinsesje

dus jullie willen weten wat daar nou eigenlijk achter steekt? jullie willen van de hoed en de rand? de sappige details? de naakte waarheid? leest en huivert:
er was er eens een slim prinsesje en dat slimme prinsesje werkte met twee heerlijke prinsen voor de arme mensen in de grote boze stad die geen eigen huisje (meer) hadden. het slimme prinsesje en de heerlijke prinsen bedachten dan allerlei slimme plannetjes, zodat die arme mensen toch een huisje kregen.
tot op een kwade dag het slimme prinsesje bedacht dat 't allemaal héééélemaal anders moest met die plannetjes. maar toen ze dat vertelde aan de twee heerlijke prinsen, vonden die dat niet zo'n goed idee. dus ging het slimme prinsesje naar de koning, maar ook bij de koning ving het slimme prinsesje bot. daarop ging ze naar de keizer, maar de keizer wilde niet eens naar haar luisteren. het slimme prinsesje wist echter van geen ophouden. ze draafde helemaal door. zo kenden de twee heerlijke prinsen haar niet. dus gingen ze met haar praten, opdat het weer zou worden zoals vroeger. praten met de raadsheren er bij, praten met de koning er bij, uren, weken, maanden achter elkaar, praten, praten, praten. maar het slimme prinsesje, dat opeens dus niet zo slim meer was, bleef hardnekkig geloven in haar eigen waarheid.
nou, en toen werd het niet-meer-zo-slimme prinsesje een beetje ziek van al het gedoe. en de twee heerlijke prinsen werden een beetje ziek van het niet-meer-zo-slimme prinsesje. en toen stapte het niet-meer-zo-slimme prinsesje met haar neusje nuffig in de lucht naar de paleisarts en vertelde hem dat ze niet langer samen met de twee heerlijke prinsen plannetjes voor de arme mensen zonder huisjes wilde bedenken. en toen zei de paleisarts dat het beter was voor het niet-meer-zo- slimme prinsesje als ze een tijdje in haar eigen huisje bleef. en zo kwam het niet-meer-zo-slimme prinsesje nooit weerom.
en de heerlijke prinsen? die leefden nog lang en gelukkig, nadat ze binnen het koninkrijk een nieuw slim prinsesje hadden gevonden.

te huur (ooit)

duidelijk uit het pre-computertijdperk, 1981-1982. toen het opgeven van een advertentie nog puur handwerk was. en goed kunnende tellen natuurlijk. zes regels bij vierentwintig tekens. berekend in harde hollandse guldens, kom daar nu nog eens om.
ik zou overigens direkt reageren op wat klinkt als een prachtwoning in een parkachtige omgeving. waar vind je tegeswoordigs nog zoiets voor omgerekend zo'n 462 euro? ruim honderd vierkante meter parket! drie bergingen! op het zuiden! entresol! luxe, meneer mevrouw, pure luxe!
nou, lou loene dus. geen enkele reaktie. konden we dat parket er alsnog uitslopen. ligt nu twee verhuizingen verder weer cq nog steeds onverslijtbaar op de vloer. de gevraagde overname meer dan waard. krentekakkers!
enfin, zand er over, niet boos maken, is óók al weer 25 jaar geleden..

de te dikke man draaft door

hah! achtenzeventig punt drie! nog maar punt drie verwijderd van het einddoel. en hoewel de voorheen ietwat te dikke man de avond niet wilde prijzen voor de dag voorbij was, overviel hem toch een voorzichtig eufories gevoel, een lauwwarme gelukzaligheid. even maar, heel even, om al even snel weer plaats te maken voor een degelijk calvinisties schuldgevoel. nix genieten, nieuwe doelen stellen, nieuwe horizonten. minder, nog minder, alsmaar minder. woog ie niet achtenzestig in z'n kinderloze prime time, ooit? nou dan, achtenzestig zal het zijn. voorwaarts!

de mens is goed

een week lang ben ik vanuit mijn werkplek twee maal daags met de metro op en neer heen en weer gereden naar het verderopgelegen metrostation. en iedere keer als ik gebruik maakte van mijn OV-chipkaart om zo'n nieuwerwets OV-poortje te openen kreeg ik een lot van het promotieteam. niet dat ik verderop moest zijn, nee, loten wilde ik, veel loten. gewoon, om te winnen. veertien had ik er uiteindelijk aan het eind van die week, veertien loten die ik dan weer op een website moest aktiveren met een komplexe cijferletterkode.
en ziehier: één van de unieke kodes heeft me een ipod shuffle opgeleverd. kreeg ik gister een mailtje over. wordt me opgestuurd. geen officiële plichtplegingen met fotoos en handenschuddende OV-bobo's, neen, gewoon opgestuurd, zonder enig cachet. vandaag heb ik ze dan ook teruggemaild dat ik afzie van mijn prijs. als het zo moet, hoef 't niet meer. ja toch, niet dan?

de mens is slecht

en wéér staan we op het grind te wachten om een aula binnen te mogen, nu om afscheid te nemen van een (oud)kollega.
te jong, kanker, need i say more.
het is druk en het heeft daardoor ook iets van een ietwat ongemakkelijke reünie. bijna op het nivo dat we elkaar eens op een andere manier zouden moeten ontmoeten. maar dat een ooit verstoten ex-kollega mij na drie dramatiese luchtzoenen vraagt hoe het me gaat en dat ik dan zeg dat het goed met me gaat en dat zij me dan weer met een stalen gezicht, uit de grond van haar hart, bloedserieus en rankuneus toevoegt dat het slechte mensen altijd goed schijnt te gaan en dat ze dan ook nog nauwelijks schrikt van de tekst die uit haar mond komt rollen, dát moet ik toch even verwerken voor ik me kan konsentreren op de werkelijke reden van ons samenzijn.

vandaag 25 jaar geleden

gingen we naar de kaartverkoop van het Holland Festival in de Stadsschouwburg. stonden we uren in rijen. kochten we hele ritsen voorstellingen. van Pina Bausch tot en met Laurie Anderson (ach, Laurie Anderson, lééft die nog?). zagen we soms wel twee voorstellingen per week. dát waren nog eens kulturele hoogtijdagen.
nu hangen we op de bank. kopen we hoogstens nog wel eens een film, om thuis te bekijken. gaan we hoogstens nog wel eens naar een generale repetitie in het Muziektheater. omdat dochtervriend J daar werkt en ons een kaartje regelt.
we zouden toch weer eens wat meer,
we zouden toch eens wat vaker,
maar ja, je begrijpt...

de moord op Ouwe Laptop

hij haalde het bloed onder m'n nagels vandaan, met z'n trage opstartsnelheid. frustreerde me tot in het diepst van m'n ziel, met z'n illegale XP-versie die zo illegaal was dat je 'm d'r zelfs niet af kon halen. met z'n lawaaïerige ventilator. z'n bevlekte scherm. z'n ultrakorte batterijvermogen. z'n urenlange installatieprocedures.
maar ik aksepteerde het. omdat ie eigenlijk wel lief was. omdat ie dochter L door moeilijke tijden heeft gesleept in de USA. en hee: het milieu, vergeet het milieu niet, er is altijd wel een tweede, derde, vierde gebruik te bedenken.
dus prepareerde ik 'm voor de klas van juf A. een middagje bezig. er af wat naar privé riekt, reken- en taalspelletjes er op. een basisschoolaccount ingesteld. kant en klaar op basisschoolnivo bedienbaar.
en daar ging het definitief mis. bleef ie hangen. speelde ie op. lag ie dwars. had ie me bij m'n strot. heb ik z'n scherm dichtgemept. me vergrepen aan z'n toetsenbord. ligt de P er los bij. doet ie 't niet meer. hersendood.

de nazit

nu ik het toch over de nazit heb: van mij mag na de ceremonie en de plechtige plichtplegingen subiet de drank op tafel, een maaltijd aangericht. zo'n beetje als de katholieken doen, of de belgen voor mijn part, die weten in ieder geval dat er geen beter afscheid is dan een afscheid met een lach en een traan, goed van eten en van drinken. en onderwijl herinneringen ophalen, nog eens lekker schelden, de vakantie van volgend jaar doornemen, de kinderen bespreken, mij is 't om het even. zodat je jaren later nog eens denkt: die begrafenis van die en die, toen en toen, dat was een goeie! om met de grote (dode) Bram Vermeulen te spreken: dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

koffie en cake in Almere

nou was me ome Cor ook al dood. veertig dagen na tante Alie, z'n vrouw. éénentachtig, niet in de wieg gesmoord, maar dus toch triest. weer een familie-ikoon minder. nog even en ik behoor zelf tot de oudste generatie.
enfin, na de plechtigheid met zicht op voorbijrazend verkeer in plaats van sereen ruisende bomen en diepzinnige wolkenpartijen, was er koffie met cake. en thee voor m'n moeder. koffie en thee in overvloed, maar de cake was op de bon. we kregen vijf plakjes, na enig aandringen. voor zeven personen aan onze tafel. en verder moesten we zelf maar bij de andere tafels langsgaan. om te zien of daar nog cake over was.
"ja, nee, u ook gecondoleerd. zeg, zijn deze plakjes over?"
ach, Almere, moet ik meer zeggen?

huiskamertennis

een sterk staaltje associatief denken: via pijnlijke schouder nu, naar tennisarm ooit, langs tennisrackets kopen toen, tot tennnissen in de huiskamer destijds. nou ja, huiskamer: loft. hadden we een tijdje in onderhuur. van Giuliana, wat ik jaren later nog een mooie naam vond voor een dochter, maar wat partner A te uitsloverig vond, anders had dochter L wel dochter G geheten. maar goed, een newyorkse loft. op de hoek van Second Street en de Bowery, niet ver van CBGB's. boven een café. breed maar en vooral lang. en schaars gemeubileerd. zodat we onze nieuw gekochte rackets konden uitproberen zonder de deur uit te hoeven. met een schuimrubber bal, dat wel, maar dan nog, het mepte lekker weg, forehand, backhand, smash. en dat dan weer airconditioned!
god, wat waren we jong, wat waren we ondernemend...