aksie

ik zat op een gggggristelijke middelbare school. zo'n school met een weekopening met bijbeltekst en gebed in de aula op maandagochtend . en de rest van de week een korte dagopening in de klas. een school waar de adjunktdirekteur Kristen heette.
waar we ook nog godsdienstonderwijs kregen. van een lange jonge dominee met een baardje. en waar het vak godsdienst onderdeel was van het eindexamen.
zo'n school dus.
maar ja, de jaren zestig, hè. en in 1968 de studentenopstand in Parijs. ging oorspronkelijk om onderwijshervormingen. dat konden wij ook. dus hebben we nog driftig meegedemonstreerd tegen het eindexamen: wat eindexamen, nix eindexamen!
we kregen het er niet echt door. de tweede kamer lag er niet wakker van. maar de direktie van mijn eigen gggggristelijke middelbare school kreeg de volle laag. nadat we de omroepinstallatie hadden bezet en iedereen hadden opgeroepen om middenin de lessen naar de aula te komen.
en dat de hele school dat ook deed.
waar we als organisatoren dan weer zo van schrokken, dat we vanaf het spreekgestoelte na een minutenlang massaal ritmies handgeklapt dit-is-het-begin-wij-gaan-door-met-de-strijd de stakende medescholieren hebben gevraagd om rustig naar de klassen terug te gaan.
maar de strijd hadden we gewonnnen. ons doel bereikt.
het godsdiensteindexamen werd geschrapt.
zo weinig was er dus voor nodig.
we hadden moeten doordrukken.
eigenlijk waren we te lief...

boos!

vriendinkollega E van partner A (zie ook hier) is boos.
boos op zich zelf en boos op de wereld in het algemeen, maar vooral boos op een stel onbekende klojoos.
heeft ze net haar auto voor de deur geparkeerd en met enige moeite een grote stapel juffenspullen onder haar arm genomen, rukken die etterbakkies het andere portier open en nemen haar net in Rome gekochte goed gevulde prachthandtas mee. wat ze pas merkt als een voorbijganger haar er op opmerkzaam maakt. om vervolgens nog net een brommertje de hoek om te zien scheuren. heeft ze niet eens tijd om uit te parkeren, de auto in zijn achteruit te zetten en een adreline gedreven achtervolging in te zetten.
niets van dat alles, geen mooie italiaanse tas, geen autopapieren, geen huissleutels, geen werksleutels, geen mobiele telefoon, geen belangrijke dameslippenstiften.
wel een hoop kosten, om te beginnen aan spoedsloten- vervangingen omdat huis/werksleutels en huis/werkadressen eenvoudig te matchen zijn.
en voortaan een permanent gevoel van onveiligheid.
en dus heel veel boos.
heel veel machteloos stampvoetend boos.
omdat die modieuze hit en run-methode ook haar overkomt. want haar was in al die jaren in Amsterdam nog nooit wat overkomen. het overkomt immers altijd anderen.
niet meer.
het komt steeds dichterbij...

ruitjes

ik zit aan tafel met twee kollegaas. alledrie dragen we een geruit overhemd. bovenste knoopje los, wit teeshirt eronder, mouwen nonchalant half opgerold. alledrie ergens tweede helft vijftig.
blijkt dat die kollegaas hun overhemd niet zelf hebben gekocht. dat doen de partners van die kollegaas. en hun sokken, en hun broeken, en hun ondergoed. bij pee-en-cee of cee-en-aa. hebben ze al meer dan dertig jaar niet meer zelf gedaan, zeggen ze voldaan. partner bepaalt wat goed voor hen is.
en het is goed, zeggen ze. want draag ik niet óók zo'n geruit overhemd met daaronder zo'n wit teeshirt? weliswaar zelf geshopt en gekocht, maar het resultaat is toch hetzelfde?
hm, daar zit wel een soort van logika in.
zeg partner A: waarom koop jij eigenlijk mijn kleren niet?

rijbewijs 2

met het nieuw verworven rijbewijs kreeg ik van een drive-away-company een Volvo stationwagon mee. de eigenaar vloog van de eastcoast naar de westcoast, wij reden zijn auto er naar toe, crosscountry. binnen een vastgesteld aantal dagen. zonder al te veel af te mogen wijken van de vastgestelde route. wij hoefden slechts de benzine te betalen. en een hels kontrakt te tekenen op straffe van vervolging door FBI, KGB en CIA. zodat ik van de weeromstuit nog voor ik de auto de garage uit had al een deuk in de grille reed.
om de reiskosten te drukken hadden we via een lokaal radiostation een benzinemeebetalende passagier gevonden. het bleek een erg winderige en kontinu wietrokende vietnamveteraan te zijn.
waar we gaandeweg ook nog eens ruzie mee kregen.
wat lastig was omdat we ook gedrieën in de auto moesten overnachten. en nog lang niet in Los Angeles waren. terwijl de Volvo ook nog eens mechaniese problemen begon te krijgen nadat we in the Great Salt Lake goud waren gaan zoeken.
die vietnamveteraan hebben we uiteindelijk toch keurig (peace man!) naar het huis van zijn ouders in San Francisco gebracht. waar we wel mochten overnachten, maar dan alleen in aparte kamers. omdat we niet getrouwd waren. if you're goin' to San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair. ammehoela! en die auto werd ook steeds onhandelbaarder. vanwege de vele heuvels natuurlijk.
in Hollywood nam de Volvo-eigenaar de deuk in de grille en de vernielde versnellingsbak sportief op. dat zou ie wel regelen met de verzekering. of we niet een paar sinasappelen uit zijn tuin wilden? thanks and bibi...
zo stonden wij aan het eind van die middag nogal hulpeloos en hopeloos midden in Hollywood met onze rugzakken op de rug en onze sinasappelzakken in de hand. zonder auto. in een stad waar voetgangers alleen daarom al verdacht zijn. op weg naar een Greyhound busstation. richting Mexico.

rijbewijs

David werd bij ons thuis afgeleverd door de ouders van partner A. zij kwamen 's avonds uit Rotterdam, het sneeuwde en omdat het vlak voor kerst was hadden ze voor het eerst van hun leven een lifter meegenomen. vervolgens vonden het dan weer sneu om hem in zulk weer zo maar ergens in Amsterdam weer te droppen, dus brachten ze hem bij ons.
wij waren immers ook van die langharige hippies.
David was op weg van India naar zijn woonplaats Stockbridge in Massachusetts. en omdat Amsterdam toen nog het centrum van de wereld was kwam ie dus even langs. David was geen neo-hippie zoals wij, maar een echte: met zijn lange haar als een tulband op zijn hoofd en een knotje in zijn lange baard, met zijn biologiese bonensoepen en zelfgebakken zuurdesembroden en met zijn bezwerende "OOOOOHHHHMMMM".
nadat hij enige tijd op onze zolder had gewoond ging hij alsnog naar huis waar wij hem de volgende winter opzochten.
we logeerden dik een maand bij David en hij leerde me how to drive a car. in Nederland was ik immers al twee keer gezakt voor mijn autorijbewijs en mijn motor kreeg ik niet aangetrapt bij het motorrijeksamen. ik was dus ernstig getraumatiseerd.
maar die winter in Massachusetts en Vermont lukte het wel. eerst mijn learners permit gehaald en dan de weg op met de eigenaar van de auto (David dus) naast me. die mijn jeugdige ongeduld steeds weer temperde door mij "gentle, gentle" toe te voegen of weer dat bezwerende "OOOOOHHHMMMM". in een jeep zonder verwarming met een linnen dakje. bij min twintig. en veel sneeuw en ijs. hippie zijn was echt wel afzien!
het rijexamen zelf was een piece of cake. stukkie vooruit, stukkie achteruit, inparkeren, rondje om het blok.
terwijl de staatsexaminator met me babbelde over koningin Wilhelmina die in die buurt was geweest during the war.
als beloning voor het behalen van mijn drivers license mocht ik een uurtje toeren in de Lincoln Continental van een inmiddels bevriend echtpaar met een schoolbus-company.
maar dat is een verhaal apart.

damslapers

we waren in Zagreb. dat lag toen nog in Joegoslavië.
we spraken de taal niet, maar kwamen een heel end met handen en voeten; het was dan ook een liftvakantie.
maar deze krantekoppen begrepen we zo ook wel.
Damslapers en Paradiso, de summer of love in Amsterdam was zo maar wereldnieuws. zelfs of juist in Zagreb.
later mepten de mariniers ("onze jongens") het langharig tuig van de Dam. en viel Joegoslavië uiteen.

dilemma

hij rijdt als een speer, is komfortabel, de wekelijkse boodschappen passen er in één keer in, hond Z heeft er haar eigen ruime plek in en je vindt er altijd een parkeerplek voor, desnoods overdwars.
maar waarom moet je voor een smart eigenlijk hetzelfde parkeertarief betalen als voor een grotere auto?
een smart is immers "half a car" zoals een bevriende amerikaan eens zei. er passen dan ook twee smarts in één parkeerhaven. dilemma: betaal je dan één maal voor één parkeerplaats of twee maal voor twee smarts?

chaos

onze ouwe trouwe lundiaboekenkast groeit weer eens dicht.
hij staat in de huiskamer en dan is het o zo makkelijk om er behalve boeken ook even allerlei klein spul in op te slaan. omdat de planken breder zijn dan de meeste boeken. zodat die kast dus eigenlijk om klein spul vráágt. en als het ware gelegenheid geeft tot kleinspulopslag. want aan ons ligt het natuurlijk niet.
hoe het ook zij, de organies gegroeide hoeveelheid klein spul zorgt er voor dat de oorspronkelijke funktie van de boekenkast niet meer aan bod komt. elke vrije plek op elke plank is in gebruik:
met spiegeltjes, kralen, nagelschaartjes, lippenstiften, schroevendraaiers, lijm, plakband, nijptangen, schroeven, verf, batterijen mobiele telefoons met opladers, oude batterijen, nieuwe batterijen, postzegelbakjes, een tweepersoonsbed, muntenverzamelbakjes, een touwtje over de hele breedte waaraan kaartjes van favoriete restaurants, tekeningen en fotoos hangen, hondenkoekjesblikken, servetten, hoofdpijnpillen, kaarsen, geurkaarsen, mensenkoekjes los of in koekblik, een dertig centimeter hoge prijswinnende sinterklaas, grote ingelijste hockeyaktiefotoos, twee batterij- opladers, spuitbussen regenwerende vloeistof voor op de schoenen, sowieso allerlei schoenonderhoudsprodukten inklusief uitwrijfdoekjes, noem maar op: het ligt in de kast.
het is tijd voor een saneringsmoment.
morgen, of anders volgende week. of zo.
vriendin L van zoon J zegt dat we dan gelijk de boeken op alfabet moeten zetten. maar ik vind dat het wel leuk moet blijven in de boekenkast. een boek zoeken moet een avontuur zijn. geen doelgerichte handeling. da's ook interessanter voor de boeken.
leermoment voor vriendin L: huize hansb is niet verantwoord geordend, hoogstens georganiseerd chaoties.

wie doet me wat

zo hé! wat een arrogante uitstraling.
inderdaad: wie doet me wat?
we woonden net samen. op een woonboot aan de Ruysdaelkade. heel idyllies zonder elektra, zonder gasaansluiting, zonder riool. maar met een generator om de platenspeler (een beetje jankend) te kunnen draaien. en met gaslampen met gas uit een gasfles. en een waterton op het dak die we vulden bij de garage op de walkant. en met een chemies toilet die als ie vol was de gracht in werd gekieperd. want dat kon toen nog, milieutechnies gezien.
enige probleem was even de oliekrisis. want we hadden geen auto, dus kregen we geen benzinebonnen. en zonder benzine geen generator. en zonder generator geen platenspeler.
maar verder vonden we den Uyl natuurlijk prima.
we waren wel tegen Nixon. die moest worden afgezet. dat hadden we voor de langsvarende Amerikaanse toeristen dan ook in forse letters op de boot geschilderd: impeach Nixon!
en we hadden ook wel eens "klammheimliche freude" richting RAF, want we waren in de bloei van ons leven en alles moest anders en we wisten natuurlijk ook alles beter.
nog steeds eigenlijk.

afzetters

bij de bekende grootgrutter draaien ze nu toch echt door met hun gemaksvoedselkonsept. zo ligt er naast de soms best wel smakelijke sandwiches en de veel te dure kant en klare salades sinds kort snoepfruit. ja, inderdaad: snoepfruit. wat bedoelen we daarmee? daaronder verstaan wij in Zaandam een handzame versverpakking, waarin iets gezonds voor even tussendoor, om zo maar even weg te happen.
bijvoorbeeld: honderdtwintig gram in partjes gesneden appel zonder klokhuis, maar met schil, kost één euro.
daar krijg je dus wel beduidend minder dan een hele appel voor.
ander voorbeeld: een bol staand plastic zakje met honderddertig gram witte en pitloze druiven. kant en klaar, druiven van het takje halen, hoef je alleen nog maar in je mond te stoppen, kost deze gemaksverpakking één euro en vijftig cent.
die druiven heb ik even omgerekend. niet naar ouderwetse guldens want dan wordt het helemaal idioot, maar gewoon in euro's: wat kost zo'n handjevol snoepfruit nou per kilo?
elf euro vijftien.
wat zegt u? elf euro vijftien? terwijl twaalf meter verder op de groenteafdeling twee bakjes pitloze witte druiven in de aanbieding samen drie euro doen? voor een kilo dus? duizend gram!
zo heb ik nog wel een paar suggesties voor deze schraperige kruidenier:
@ verpak lucifers per twee stuks, voor dat ene romantische kaarsmoment (één reservelucifer), sfeervol verpakt kan dat makkelijk in de schappen voor...eh...pakweg vijftig cent.
@ pel een mandarijn, haal de velletjes er af, verpak de partjes in feestelijk oranje vloeipapier in een lollig doosje en verkoop dat niet voor één euro tien, niet voor één euro twintig, maar voor één euro achtentwintig. kun je aan de kassa nog naar boven afronden.
@ verpak hele kleine muntdropjes in een minidoosje, noem dat muntdrop-mini en verkoop dat dan voor de zelfde prijs als de grotere verpakking. wacht even, oh nee, dat hebben ze al gedaan.
het alleridiootste is natuurlijk dat wij het nog kopen ook.

protest!

ze zeggen dat mijn haar te lang wordt. dat het over mijn boordje heenkomt. dat ik zo kennelijk wil kompenseren wat er bovenop ietwat dunner wordt. dat ik dus naar de kapper moet. om het weer tot een bij mijn leeftijd behorend model te laten opscheren. zodat ik er weer fris uitzie als een echte kantoorman.
ik denk dat het wel meevalt. en dat staartje wat ik er van de week in had gemaakt (echt een heeeeel klein staartje) was natuurlijk maar een grapje. om partner A te plagen. wat dus lukte. want ze had ook gelijk griezelige visioenen over zwartleren broeken en andere engemannendingen.
maar volgens mij zijn het gewoon die oude fotoos die ik laatst in de kelder vond. waarop ik heel veel met heel lang haar afgebeeld stond. dat genereert gewoon een nostalgiese periode. een beetje hang naar vroeger. weet je wel.
en misschien is het ook wel omdat de kapper veel te veel geld vraagt voor een snelle en eenvoudige knipbeurt. en omdat die euro sowieso alles veel te duur maakt. en omdat die yankees ook maar weer eens naar home moeten. en omdat die identificatieplicht moet worden afgeschaft. en omdat het NUON weg moet. en UPC...
ik kom er echt weer lekker in. lekker even ouderwets protesteren.
beter langharig dan kortzichtig!
tot ik er genoeg van heb.

veel sopranos

laatst won partner A met het insturen van een surrogaatkoffie- recept de tweede prijs: een DVD-bon. daar heeft ze na veel wikken en wegen uiteindelijk seizoen vier van de tv-serie Sopranos voor gekocht. dertien afleveringen die in Nederland nog niet zijn uitgezonden. en als ze serie vier vanaf april gaan uitzenden doen ze dat ongetwijfeld weer op een onchristelijk tijdstip. ons hebben ze daar niet meer mee. wij bepalen vanaf nu zelf ons kijkmoment.
komen we bij broer G van partner A. zegt ie dat ze haar DVD-bon beter aan iets anders had kunnen uitgeven. wijst ie op een stapel van tweeëntwintig DVD's. waarop vier volledige seizoenen, dus tweeënvijftig afleveringen Sopranos. maal vijftig minuten. dat is ruim 43 uur maffiafilm. illegaal gekopieerd, zoals het hoort.
we hebben de stapel in een stevige plastic tas mee naar huis gekregen. en daar kijken we dus al dagen tegen aan en tegen op.
het is een titanenwerk. we hebben inmiddels vier afleveringen achter de rug, dus nog achtenveertig te gaan. de begintune (woke up this morning, got yourself a gun), een prachtig nummer als begeleiding van een autorit van NYC naar New Jersey, begint ons al een beetje de keel uit te hangen.
als we het goed aanpakken kunnen we er in een week door heen zijn. veertig uur film past immers gewoon in een veertigurige werkweek. vijf dagen van negen tot vijf. zonder ADV. dat moet toch te doen zijn.
whatcha gonna do about it?

kannen en tafels

dagje de stad uit geweest. voor een dagje sport, natuur en kultuur in Arnhem. om negen uur in de auto, wedstrijd van dochter L in de zaalhockeykompetitie, uurtje met hond Z in glooiend park Klarenbeek, weer een wedstrijd van dochter L, bakje friten van de beste fritenbakker van Nederland naast de kazerne, museum in, nog maar eens de hei op met hond Z, vijf uur thuis.
het gemeentemuseum in Arnhem is mooi en aangenaam, klein en overzichtelijk. altijd goede tentoonstellingen.
met een fantastiese Rijnzaal waar via een giganties raam permanent een kontinu wisselend panorama van een hollands rivierenlandschap wordt geëxposeerd.
en nu dan tot 30 januari alles van Klaas Gubbels.
in elke zaal, in elk hoekje, aan elke muur. tientallen schilderijen van kannen en tafels. werk vanaf eind jaren vijftig tot nu. kannen en tafels, tafels en kannen, kannen, tafels. geeneen hetzelfde. allemaal helder en plat geschilderd.
en modellen van kannen uit zijn atelier. en vijftien gesigneerde en genummerde witgeschilderde houten stoelen. waar je nu op mag zitten, maar die na sluiting van de expositie voor vijfhonderd euro per stuk worden verkocht.
fascinerend hoe iemand ruim veertig jaar met één enkel thema bezig kan zijn zonder vervelend te worden of in herhaling te vervallen.
leermoment: niet vergeten, Klaas Gubbels zien!

de annex (2)

kunstgeschiedenis vond ik een mooie studie. en als er niet een hoofdonderdeel archeologie aan gekoppeld was, waarbij je aan de hand van elke scherf of elk potfragment een filosofie en een periode moest kunnen benoemen, dan had ik die studie misschien ooit wel afgemaakt. nu bleef ik steken op voldoende studiepunten voor mijn kandidaats kunstgeschiedenis en nul punten voor het kandidaats archeologie. einde wetenschappelijke karrière.
ik heb er niet om getreurd.
het was een periode waarin jonge kunstenaars erg aan de weg timmerden. de tijd van jonge wilden, van schilderijen die door musea, overheidsinstellingen en partikulieren als waren het warme broodjes werden gekocht en opgeslagen. want je wist maar nooit. kunst was een beleggingsprodukt. kraakpanden en huiskamers werden omgebouwd tot expositieruimtes.
iedereen was kunstenaar.
dus begon ik een galerie. een galerie annex huiskamer.
drie dagen in de week open. met voornamelijk werk van jonge net afgestudeerde kunstenaars uit Arnhem. inklusief druk bezochte openingen. waar de buren niet zo blij mee waren.
met performances, installaties en ook gewoon kunst aan de muur.
en toen dat alsmaar groter groeide verhuisde de galerie naar de Jordaan. naar een grote industriële ruimte die overdag galerie was en 's avonds oefenruimte voor akteurs. met buitenlandse reizen naar kunstbeurzen en musea. om het werk van de bij de galerie betrokken kunstenaars aan de man te brengen. en nog meer atelierbezoeken. buitenlandse atelierbezoeken. buitenlandse kunstenaars die kwamen eksposeren. veel verkopen. bizondere openingen bedenken. uitnodigingen versturen. lobbyen. regelen.
dat kostte veel tijd. heel veel tijd. en heel veel energie.
totdat er een moment aanbrak waarop er een principiële keuze moest worden gemaakt: doorgaan en verder groeien betekende nog meer tijd, nog meer energie en nog meer geld. omdat het aan twee van die voorwaarden ontbrak heb ik met een kopieus en roerig diner, waaraan alle kunstenaars van de galerie aanzaten, de galerie opgeheven.
en ook om die beslissing heb ik niet getreurd.
nou ja, soms, een beetje...

off-off-off

het was nog op de middelbare school dat ik aan het toneel was.
ik schitterde voornamelijk in bijrollen in de jaarlijkse kluchtige blijspelen. en hoewel ik toen al niet kon toneelspelen was het wel machtig intersessant. want je was "akteur". dat had toch een soort van status op school, vooral bij de lagereklassers.
en bij de meisjes natuurlijk.
de regisseur was de leraar Nederlands. hij had een, hoe zal ik het zeggen, onregelmatig gebit dat wel eens vergeleken werd met een fietsenstalling. en een ziekenfondsbrilletje. daarmee zat hij bril op bril af tijdens de generale repetitie op diverse plekken in de zaal te gluren of het publiek niet onder de rokken van de aktrices kon kijken. want dat mocht nog niet in die tijd.
en zeker niet op een ggggristelijke HBS!
enfin, ik dwaal af.
ik moest er hoe dan ook hard voor werken om enigszins voor akteur door te kunnen gaan. ik denk dat ik daarom in de koelissen tussen de bedrijven door dat handdoekje nodig had. om het zweet van mijn voorhoofd te wissen. of op z'n minst om het nonchalant om mijn nek te hangen. terwijl ik een beetje gekweld mijn rol nog even voor mijzelf doorneem.
maar het werd dus nix, dat toneelspelen.
later heb ik het nog eens bij een in Nederland toerend New Yorks off-off-off-Broadway gezelschap geprobeerd. zelfs daar kwam ik niet verder dan het achtergrondkoortje.
maar ik heb wel in het Mickerytheater gestaan. in Loenersloot.
dat was toen zeker geen onbelangrijk experimenteel theater. google maar op!

mobiele walm

had ik daar toch onverwachts een diepgaand verschil van mening met dochter L.
over het onbeschaafde en ongebreidelde gebruik van mobiele telefoons. overal en altijd en dan met name in de Amsterdamse tram. waar de mobiele beller vanwege het geknars en gepiep van de Combino's nog een keer extra zijn stem verheft. zodat ik elk gesprek minitieus kan volgen. en dat wil ik helemaal niet. ik vind het een vorm van ongewenste intimiteit. te vergelijken met een walmende zak patat in een tram. dat stinkt. nou, die mobiele walm stinkt minstens zo erg!
zei ik tegen dochter L.
die er helemaal niets van begreep.
want juist dat vervoermoment in tram, trein of bus vindt zij een uitgelezen moment om even lekker en uitgebreid te bellen. en nog een keer. en nog een keer. wat moet je anders doen in een tram? en als je het niet horen wil, luister je toch niet? oh, praten mobiele bellers te hard? nou, dan stap je toch uit? ga je lopen, is ook gezonder voor je.
wij zijn elkaars standpunt niet echt genaderd.
ik bel 'r nog wel een keer.
als ik thuis ben.

Beatrixpark vanmiddag!

ondertiteling

gister was vriendinkollega E van partner A op bezoek.
ik kende haar voornamelijk van enige afstand. en van haar onthutsend openhartige vraagstellingen als: "wat zie jij eigenlijk in partner A?" maar sinds kort zijn wij op begroetingszoenbasis.
dat soort dingen moet groeien, blijkt maar weer.
ik ken haar nu dus wat beter.
gister bleef vriendinkollega E eten. en omdat partner A op een gegeven moment voor langere tijd alleen in de keuken verdween, ging vriendinkollega E op de huiskamer-PC mijn weblog lezen.
dat deed ze met licht ingetogen lachgeluiden. daar keek ik van op. want dat overkomt mij niet zo vaak. dat iemand live om mijn schrijfsels lacht. maar ik kon aan kollegavriendin E niet zien dat ze lachtte. dat moest ik mij dus inbeelden. omdat ik zo graag wil dat iemand om mij lacht. dacht ik nog.
tot ze de avondkrant ging lezen. begeleid door instemmend en afkeurend gehum. en toen wist ik het opeens: vriendinkollega E ondertitelt zichzelf onbewust met geluid. terwijl haar gezicht in pokerfacestand blijft. wat een onmisbare eigenschap voor een goede schooljuf. zo hou je je leerlingen bij de les. alsof ze televisie kijken. met ondertiteling. dat konsept begrijpen ze.
er ging iets mis toen vriendinkollega E een mopje vertelde. althans, zou vertellen. want vanaf dat moment liepen beeld en ondertiteling hopeloos door elkaar heen. en kwam ze niet verder dan de lachstuip die het te vertellen mopje bij haarzelf veroorzaakte.
ik moet haar gebruiksaanwijzing nog eens goed doornemen.
maar ze is wel leuk, vriendinkollega E.

vers brood

het zat niet in het kerstpakket, maar lag onder de boom.
kerstkadootje voor partner A. van mij.
eigenlijk alleen voor de geur. want daar heeft iedereen het steeds over: de geur van versgebakken brood als je 's ochtends wakker wordt. maar partner A wilde niet afgescheept worden met een spuitbus vers-brood-geur. afgescheept, was haar tekst. terwijl als het toch voornamelijk om de geur gaat een spuitbus als aankoop financieel een stuk aantrekkelijker is...
zo trok ik dus in de donkere dagen voor Kerst een spoor door al die fijne witgoedwinkels in Amsterdam om prijzen en kwaliteiten te vergelijken. en het design, want het moest natuurlijk ook wel een mooi apparaat zijn. optellend, aftrekkend en doorstrepend is het deze roestvrijstalen machine geworden. uit een winkel waar twee prijskaartjes bij het apparaat stonden waarvan één fout. maar dat foute kaartje maakte hem 38 euro goedkoper, dus heb ik de blozende verkoper snel kleur laten bekennen. maar dat weet partner A weer niet, dat ie wat goedkoper is verworven.
inmiddels hebben we heel wat broden gebakken: met kruiden, zonder kruiden, met andere kruiden, met kruiden en zongedroogde tomaten, bruin, wit, biologies, kant en klaar. allemaal erg lekker en vers op het moment dat je het nodig hebt. en de 50 meter naar de bakker op de hoek leggen we nu alleen nog op zondagochtend af, voor een verse challe met maanzaad.
maar de geur van het eigen gebakken brood valt wat tegen. die ruik je eigenlijk alleen als je vlak boven de machine gaat hangen.
ik moet partner A toch eens vragen of ze desondanks nog wel blij is met haar kadootje.

stokwerpen

heb je inmiddels meer dan honderd blogs geplaatst over allerlei dagelijkse beslommeringen en belevenissen, vind je onverwachts wat oude fotoos, onder andere uit je hippietijd, schrijf je daar wat omheen, word je prompt bestokt door VIDAJO, die besloot het stokje ...een beetje van de geijkte paden af te werpen, en dat ex-hippie...., word je dus gelijk in een hippiehokje geperst.
nou was die periode natuurlijk wel een beetje mijn finest hour, so to speak, en blijkt mijn deel van de 2,39 GB gezinsmuziek- bestanden na enig onderzoek inderdaad deels te bestaan uit jaren 60/70 nummers. maar vraag mij niet welke CD ik het laatst gekocht heb, dat is te lang geleden. ik download en ik betaal daar tegenwoordig zelfs voor. laatste betaalde download: "don't bogart that joint, my friend" van Little Feat, om gelijk het opgedrukte hippiestempel maar weer te bevestigen.
daar staat tegenover dat het laatst beluisterde nummer voor ik dit bericht las een pianoconcert van Beethoven was op een internetradiozender uit upstate New York.
ik kan dan ook niet even een aantal nummers benoemen die ik vaak beluister. dat gaat meer in periodes, is stemmingsafhankelijk en gaat dan van Richard Wagner en Willem Breuker tot the Doors, van Big Brother & the Holding Company tot Bruce Springsteen, van Miles Davis tot Hanns Eisler, Lou Reed en Jaques Brel.
kortom: voor elck wat wils, van alles wat, met alle winden mee, de fanfare achterna, gooi het maar in mijn pet.

het lijkt me wel wat voor God om orde in deze muzikale chaos te scheppen. en vooruit: Berta mag vanuit fotografies oogpunt ook een duit in het zakje doen.