van die dingen

dat wij dus twee redelijk volwassen kinderen heb van 21. dat die dus hun eigen fiets hebben en best wel slim zijn. dat dochter L dus zelfs op d'r eige woont. en dat om de haverklap deze of gene fiets in het ongerede geraakt: lekke band, krom wiel, noem maar op. en dat die volwassen kinderen dus niet eens een band kunnen plakken! dat ze dan maar even een fiets van ons lenen omdat wij toch ook nog die vouwfietsen kunnen gebruiken. en dat we dat ook nog toestaan. zodat ook die leenfiets, onze fiets, met een lekke band halverwege de Churchilllaan en het verre westen komt te staan. dat ik dus op mijn laatste vrije zondagmiddag ergens bij de Overtoom een band sta te plakken en dochter L op een hekje er naar zit te kijken.
van die dingen dus.

hippie

nou vooruit,
de laatste uit de serie nieuw ontdekte fotoos uit de kelder.
hier ben ik dan in volle glorie als (neo-)hippie. lang haar tot over m'n schouders, scheiding valt precies in het midden. kompleet met Afghaanse jas. zo'n jas die zo lekker stonk als ie nat werd. gekocht bij de legerdump van Loe Lap in de Reguliersbreestraat. halfhoge laarzen, de broekspijpen enigszins wijd uitlopend.
in mijn hand een regenboogparaplu. ik herinner me nu ook een andere foto, waar die paraplu was uitgeklapt: allemaal fris kontrasterende kleurvlakken rondom.
om mijn nek herken ik de russiese kleinbeeldkamera die ik kort daarvoor moet hebben gekocht. met een wanstaltige telelens. stond wel professioneel. vond ik toen.
we waren een paar dagen in Luxemburg.
het was koud, er lagen restjes sneeuw.
van de opschudding die onze verschijning toen moet hebben teweeg gebracht in het dorpshotel van Kautenbach waar we logeerden en in de dorpscafees waar we tijdens wandeltochten aanlegden voor muntthee hebben we uiteraard weing gemerkt.
wij waren immers bloemenkinderen, High in de RAI, Paradiso, Hoepla, Woodstock in de Cinerama, Provadja, Hitweek, Witheek, Fantasio, rode Libanon, VW-busjes...
heb ik wel eens verteld over VW-busjes?

drop

dit is iets meer dan twee ons drop. overheerlijke dubbelzoete honingdrop. eigenlijk iets minder dan twee ons, want ik heb onderweg naar huis al vijf dropjes verorberd.
ik ben gek op drop. drop houdt mij gaande, voor drop kun je me wakker maken. het liefst zoete drop, muntendrop, maar als er niets anders is ben ik desnoods bereid om zoute drop te eten.
vroeger, toen alles nog beter was, kocht ik altijd drop op de markt, bij zo'n kraam die helemaal vol lag met grote zakken drop. allemaal soorten drop die verpakt niet verkocht werden: manneke pis, maria, bielzen, dat soort werk. groot, zoet en aangenaam misselijk makend. maar om de een of andere reden is er geen markt met een dropkraam meer te vinden. althans niet in Amsterdam. en de gespecialiseerde snoepwinkels met een goed gesorteerde dropafdeling zijn ook al verdwenen.
zo kom ik dus uiteindelijk terecht bij wat vroeger een goeie kruidenierszaak was en nu een luxe snoepwinkel is onder het motto: snoep is fun!
waar ik voor een miezerige twee ons drop twee euro en vijf eurocent moet betalen. dat is viereneenhalve harde ouderwetse guldens! ofwel twee-en-twintig-gulden-vijftig per kilo.
drop is een dure verslaving geworden.

talent

ik had talent, zeiden ze. en dat was ook zo: ik kon lekker hard lopen, het liefst op de 800 meter. bovendien had ik een goeie trainer in Cees Koppelaar, die later ook de looptraining van Ajax en van de nationale hockeyselekties ging doen.
vanwege dat ontluikende talent werd ik ook een beetje onder de hoede genomen van een ietwat invloedrijk official van de atletiek unie. die gaf dan allerlei adviezen. en hij zorgde er voor dat mijn spieren soepel bleven. hij woonde vlak bij de sintelbaan waar ik trainde, dus leek het helemaal niet zo gek dat ik dan na de trainingen bij hem langs ging voor een beenspiermassage . dan kon ik gelijk bij hem douchen met Badedas (classic), want wij hadden thuis geen douche en dus ook geen Badedas.
maar dat ik zo goed was dat ik gesigneerde fotoos van mijzelf in hardloopaktie had klaar liggen was ik eigenlijk een beetje vergeten. het is in ieder geval een mooie foto gemaakt door een echte fotograaf. de snelheid druipt er van af. wat een gratie, wat een fraaie techniek. ik ben hier nog tweede, maar zal ongetwijfeld...
enfin, korte tijd later besteedde ik meer tijd aan vriendin A dan goed was voor mijn hardloopkarrière.
exit enge atletiek official, exit talent.

partijtje

in het ouderlijk huis werden ook verjaardagen gevierd.
de haren nog netjes gekamd, dus het zal zo tweede helft jaren zestig zijn geweest.
ik mocht twee vriendjes uitnodigen, waarvan me nu prompt de namen ook weer te binnen schieten: Atie H en Pieter S. de hele middelbare school mee opgetrokken, daarna totaal uit het oog verloren. de vierde aan tafel is mijn jongere broer.
het was een swingend partijtje. we dronken beschaafd thee uit een kopje (met schotel) en er was taart, nee, er waren twee taarten. want mijn vader en mijn moeder en mijn jongste broertje en mijn zusje die wat op de achtergrond bleven kregen natuurlijk ook een stukje taart. en ik blies de kaarsjes uit!
de radio rechts op het ladenkastje was ongetwijfeld afgestemd op radio Luxemburg. dat was de enige zender die 's avonds goede muziek uitzond. en dat mocht dan van mijn ouders, want ik was immers jarig.
niet veel later zal ik mijn ouders nog toestemming vragen om van mijn eigen verdiende krantenwijkgeld de EP Magical Mystery Tour van de Beatles te mogen kopen.
wat ik ondanks hun afraden toch maar heb gedaan.
daarna is het nooit meer goed gekomen met het ouderlijk gezag.
ik werd hippie.

ouderlijk huis

bij zo'n intensieve kelderopruiming kom je veel vergeten zaken tegen. ook vergeten fotoos. deze heb ik genomen vanaf het dak van mijn ouderlijk huis in Amsterdam Oost.
duidelijk is te zien dat wij in het 'nette' deel van de straat woonden. een blok verder naar links, daar waar naar later bleek de familie van partner A woonde, was duidelijk het slechte deel van de straat. daar woonden ook a-so-ci-a-len! bij ons niet. onze overburen hadden zelfs ingebouwde plantenbakken voor hun raam. dat zegt toch genoeg!
veel speelruimte, geen geparkeerde autoos langs de stoeprand. wel een scooter op de stoep en twee zinken vuilnisbakken.
en langs de stoeprand een spoor van olie waar soms autoos geparkeerd stonden.
ik heb er gewoond tot 1970 om vervolgens een korte krakerskarrière te beginnen. in die periode figureerde onze straat ook in een tv-dokumentaire over toekomstige achterbuurten. dat was natuurlijk volkomen ten onrechte, vonden wij. maar de twijfel was gezaaid. mensen trokken weg, naar Almere en andere vreselijke woonfabrieken.
mijn ouderlijk huis is jaren geleden in het kader van de stadsvernieuwing gesloopt, het blok met de plantenbakken ook, alleen het blok met het grote portiek staat er nog. er is geen sprake meer van een goed deel en een slecht deel van de straat.
de hele straat is nu een achterbuurt.

aan de slag

deze onbeschrijfelijke bende is (een deel) van onze rommelkelder.
en omdat we nu toch bezig zijn met goede voornemens:
ik ga orde scheppen in die chaos.
en ik begin vandaag nog.
als ik klaar ben met dit 101ste blog.
zo dat is ferme taal, staat zwart op wit, dus ik zit er aan vast.
maar eens zien of het er inderdaad van komt.
hé, zei je daar 101ste blog?
maar dan was gister je honderdste blog!
inderdaad, ook recente bloggers hebben zo hun jubilea.
honderd dagen geleden begonnen als een probeerseltje.
en kijk mij nou: ik heb al honderd pretentieloze gedachten opgeschreven.
en soms zijn er zelfs anderen die ze ook lezen.
enfin, genoeg sentimentele zelfbevlekking.
ik moet aan de slag in de chaos beneden.

zondagsrust

na:
een kerstdonderdagavond met aangeklede borrel voor ruim honderd kollegaas,
een kerstvrijdagavond met kerstboomoptuigen en drie logees,
een eerste kerstzaterdag met een menu voor negen man/vrouw eigen gezin + aanhangsel met ouders + mijn moeder alhier,
een tweede kerstzondag met een nagerecht voor tien stuks familie van partner A-zijde in Duivendrecht,
een moedersverjaardinsdag en -woensdag met vijftien familiemensen van mijn kant op de Veluwe,
een drukke verjaarwoensdagavond met buffet van vriendje J van dochter L bij zijn ouders thuis,
een oudejaarsvrijdagavond Catan met de buren bij ons,
een nieuwjaarszaterdag met nieuwjaarsbezoek aan mijn moeder,
ben ik toe aan een grieperig dagje niet sociale zondagsrust met de ongelezen kranten van de afgelopen week.

du midi

als 14-jarige heb ik er mijn eerste grote film gezien: de West Side Story op widescreen en in dolby surround. althans, iets wat daar toen op leek. eigenlijk had ik al een paar dagen eerder zullen gaan op uitnodiging van een al wat ouder meisje (?!), maar die dag mocht ik niet van mijn ouders.
op goede vrijdag ga je immers niet naar de bioscoop.
later zag ik er ook andere grote filmprodukties en filmmusicals die op een breed scherm pas goed uit de verf kwamen. toch was het er nooit echt druk. want ook een beetje uit de loop, zo tegen de Amsterdamse goudkust aan.
zo'n tien jaar geleden ging het Du Midi-filmtheater dan ook dicht en sindsdien was het gebouw als een rottende kies waar nooit wat aan werd gedaan. heel lang heeft er nog een zwerver onder de riante luifel gewoond. totdat rotjochies zijn verblijf in de fik staken een jaar of wat geleden.
nu wordt de ruïne bij de aanpalende Apollohal getrokken, de rotte kies wordt eindelijk gerestaureerd, de sjieke goudkust kan opgelucht verder gaan met adem halen.
deze tekst staat op een schutting rond het bouwterrein.
mooi van taal, maar echt begrijpen doe ik het niet.
iets om over na te denken dus.
om het nieuwe jaar mee te beginnen.

UPC-vrije zône

was het bijna toch nog fout gegaan. met die digitale TV. makkelijk te bestellen via internet. binnen twee tot vijf werkdagen in huis. niet dus.
twee weken geleden besteld, orderbevestiging per email gekregen, maar verder slechts digitale radio- en tv-stilte.
gister dus maar eens gebeld: "nee meneer, ons is niets bekend. kunt u niet even naar een Primafoonwinkel gaan?"
dacht ik dus niet! "sodeju, jullie lijken UPC wel, laat die hele digitale boel ook maar zitten!". en andere krachtige taal.
nou ja, zo'n telefoonmeisje doet ook haar best, dus samen zijn we er wel uitgekomen.
vanmorgen lag de bevestiging in de brievenbus. tien minuten later gevolgd door de digitale ontvangers en de smartcards. en weer tien minuten later hebben we inderdaad digitaal beeld.
net toen ik de UPC-stekker er definitief uittrok ging de (gewone, vaste) telefoon. "met UPC, u heeft van ons een brief gekregen over digitale telefonie, bent u wellicht geïnteresseerd?"
nee tuthola, ik trek net jullie stekker er uit, ben eindelijk helemaal UPC-vrij, dacht ik, maar ik zei gewoon: "neen".
"mag ik u dan vragen waarom niet?", vroeg het goedgetrainde volhoudertje vervolgens.
nee, ook dat mocht ze niet, zei ik en hing op.
nu nog alleen een schriftelijke opzegging en huize hansb is definitief een UPC-vrije zône.
een mooi einde van 2004.

nuon perikelen (deel 2)

wat vooraf ging:
dochter L en vriendje J hebben begin dit jaar een paar maanden in de de R-straat gewoond. na verhuizing hebben ze met veel moeite de energievoorziening kunnen opzeggen. een maand of twee geleden kregen ze eindelijk een eindafrekening en zo'n 265 euro terug, twee dagen later werd er weer 245 euro van hun rekening gehaald. na enig geharrewar werd een nieuwe eindafrekening toegezegd
toen die gekorrigeerde eindafrekening na een maand nog niet binnen was, maar weer eens gebeld. ojee, vergeten, foutje, hoe kan dat nou, komt alsnog. en die kwam vorige week inderdaad alsnog. met de mededeling dat de vorige eindafrekening fout was en dat dochter L 480 euro terug krijgt op haar rekening. een dag later gevolgd door een bericht van uitstel van betaling voor een onbekend bedrag van 68 euro. en weer een dag later gevolgd door twee brieven met identieke inhoud: wij hebben begrepen dat u gaat verhuizen van de de R-straat. wilt u op bijgevoegde kaart de meterstanden doorgeven? en dat dus twee maal.
terwijl ze er al 10 maanden niet meer wonen.
mogen we het Gemeentelijk Energie Bedrijf Amsterdam weer terug?

decembereindspurt

als een raar zomers mannetje in een bevroren plantenschotel.
zo voel ik me ongeveer.
en uitgeknepen.
de decembereindspurt van vieringen en feesten begint zijn tol te eisen.
dát plus de ultralate uitzendingen van het derde deel van Heimat.
vanaf nu doen we het dus anders:
vanavond nog één verjaarspartijtje, zaterdag een oudjaarsfeestje en verder geen Heimat meer. dan redden we het hier nog net, denk ik. en die derde Heimatserie vind ik sowieso al niet zo denderend. maar dat komt misschien ook omdat ik het middendeel van elke aflevering steevast mis vanwege een hazeslaapje.
maar eerst en vooral ga ik nu even op de bank liggen...

tachtig

mijn moeder worstelt er al tachtig jaar mee. die is al tachtig jaar tussen kerst en oud en nieuw jarig. die is al tachtig jaar gewend dat iedereen er eigenlijk genoeg van heeft.
van al die familiegezelligheid.
van al die gezellige dagen.
daarom doen we het dit jaar anders. dit jaar zitten we met mijn moeder en (bijna) alle kinderen en kleinkinderen en aangetrouwd en bijbehorend in een hotel op de Veluwe. waar vlak voor onze komst een dik pak sneeuw is neergelegd. waarin wij ons na de thee met taart bij de open haard hebben gestort voor een heus familiesneeuwballengevecht. terwijl hond Z om alles en iedereen heen rent en door de dikke sneeuwlaag rolt en draait en schuift als een jonge pup. alsof we met z'n allen akteren in een gezonde-margarine-reklame en een pensioenreklame inéén.
inmiddels is het aan het schemeren. iedereen heeft zich even teruggetrokken in zijn eigen kamer voor een warm bad en dan kleden voor het diner. en om de familiedrukte en -druk toch even te ontlopen. maar dat kan dus, in een hotel.
volgend jaar maar weer in het broers- en zusoverleg gooien.

grammofoonplaten

het was de allereerste keer in New York. vanaf het vliegveld in een checkered cab naar Manhattan en dan met je nek op de achterbank van de taxi verdwaasd door de achterruit naar de toppen van de wolkenkrabbers kijken.
gereden door een taxichauffeur die niet eens wist dat er op West Broadway spontaan een hotel was ingestort.
wat nog in Nederland in de krant had gestaan.
zo groot is New York dus, begrepen wij toen.
logeren in een appartement in de Lower Eastside. als je 's ochtends beneden kwam vroeg je de in de hal slapende zwerver of je er even langsmocht. en dat mocht dan.
met naast onze voordeur de Church of all Nations. daar kregen de zwervers eten en kleding. voor sterke drank liepen ze een blok verder naar een drankwinkel. daar stond alles achter kogelvrij glas. met een loket waar je je geld in een laatje legde en je de gewenste fles in een grotere lade er voor terug kreeg.
in een bruine papieren zak.
en het was heet, want augustus. en de grammofoonplaten waren zo goedkoop bij Sam Goody's. en als je de juiste winkels wist kon je LP's kopen die bedoeld waren voor DJ's van radiostations.
die waren dan nog goedkoper.
maar daar werden we dus wel erg moe van, van dat platen kopen.
dus gingen we even zitten voor de Bank of New York.
in de zomer van 1973.

waterkers

voor de dinerinkopen heb ik dinsdag vrij genomen. zodat ik in alle rust en lekker op tijd ingrediënten kon inkopen. dat heb ik dan ook in ruime mate gedaan (zie lijstje). zo heb ik voor de salade bij de lamsfilet en croûte twee grote bossen waterkers aangeschaft. twee mooie en erg groene bossen waterkers. afgelopen dinsdag. in een natte krant gewikkeld. in een plestik zak. in de koelkast. in de kelder. terwijl partner A nog zei...
dus op het moment suprème stond ik gisteravond met twee vergeelde en verlepte bossen waterkers en negen op te maken dinerborden in de keuken. op de avond van eerste kerstdag. met alleen maar avondwinkels in de buurt waar niet-autochtoon winkelpersoneel je verdwaasd aanstaart bij het woord waterkers: ja, is natte kerst!
tot zoon J resoluut het heft in handen neemt en een paar grote hotels belt. en de chefkok van het Apollo Meridien hem met alle begrip voor falende amateurkoks een volle zak gewassen verse spinazie kado geeft. weliswaar geen waterkers, maar wel fris en groen. neem maar mee, fijne kerst en kom volgende keer eens bij ons dineren!
en zo geschiedde dat alles toch nog goed kwam.
behalve dan de croûte, maar dat is een heel ander verhaal.

chassagne montrachet

na mijn jonge artistiekerige theaterjaren was ik toe aan een reislustiger bestaan. zo kwam ik terecht bij een studenten- reisorganisatie waarvoor ik de reisafhandeling in New York ging doen.
mijn coach en baas was een Deen. hij was iets ouder dan ik, zeer bereisd en sprak Engels met een sterk Skandinavies aksent. van hem heb ik bijvoorbeeld geleerd dat het op recepties en dergelijke belangrijk is om wisselende kontakten te hebben. bij gelegenheid dook hij dan achter me op en siste me toe: mingle, mingle!
nog belangrijker was echter de overdracht van zijn kennis van witte Bourgondiese wijnen. watertandend sprak ie over de twee dorpjes Chassagne Montrachet en Puligny Montrachet. en dan met name over de exklusieve witte wijnen die ze daar produceren.
hij zal me die wijn toen ook wel hebben laten proeven. in ieder geval heb ik er een fascinatie aan overgehouden die tot op de dag van vandaag stand houdt.
dus iedere keer als wij weer in de buurt zijn worden we als door een magneet aangetrokken door het plaatselijke verkoopburo.
en zijn we niet in de buurt dan zorgen we wel dat we er op de een of andere manier toevallig langs rijden. om behalve te proeven toch minimaal twee doosjes Chassagne Montrachet mee naar huis te nemen. altijd weer een aanslag op het vakantiebudget, maar dan heb je ook wat.
en die bizondere wijn drinken we dan op bizondere dagen.
zoals vandaag bijvoorbeeld, bij de lamsfilet en croûte.

roltrap

een roltrap brengt omhoog of omlaag en geeft inzicht in ons sociale gedrag.
zo zijn er bijvoorbeeld beschaafde buitenlanden waar men zich rechts op de roltrap opstelt, opdat haastige trapgebruikers links kunnen passeren.
hier niet. hier staan we om en om links of rechts, of pontifikaal in het midden, maar nooit zo dat er nog iemand langskan.
en reageren we geïrriteerd als iemand beleefd vraagt of ie er even langs mag.
koppels op een roltrap zijn nog een graadje erger. want natuurlijk staan we gezellig naast elkaar als we met de roltrap van de vijfde verdieping naar de begane grond gaan. zodat er achter ons een opeenhoping van gehaaste eenlingafdalers ontstaat. waarvan de eerstwachtende namens de medewachters probeert door licht aandringen of boze-blikken-werpen het gezellige koppel alsnog over twee traptredes te verspreiden.
terzij het zo'n kleurig gekleed jong stel is dat ook op de roltrap innig in elkaar is verwikkeld. dan wacht ieder geduldig op zijn eigen rollende trede. want zo'n stel vinden we vertederend.

moe en mat

feestje gehad, eigenlijk een aangeklede borrel.
op m'n werk. in een tijdelijk leegstaande kantoorvleugel.
veel georganiseerd.
hele dag in touw, voor ruim honderd man en vrouw.
goeie wijn, goeie catering van de Tokoman, en veel eten door de kollegaas zelf vervaardigd, waanzinnig veel eten.
met live jazz op de achtergrond.
cool!
net thuis en nu voornamelijk moe en mat.

de stoel

het is eigenlijk nog een beetje geheim. maar wat heb ik toch een leuke werkgever. nou ja, dat is natuurlijk geen geheim, maar die werkgever heeft een stoel aangeschaft. en die stoel verkeert nog in de testfase. wat niet wegneemt dat ik hem vanmiddag al even heb uitgeprobeerd.
deze stoel vol met elektronika en mechanika is neergezet in het rust-, kolf-, annex gebedskamertje. zodra je zit gaat ie in de ligstand om vervolgens trillend en rollend je lichaamscontouren af te tasten. ondertussen registreert ie op basis van je hartslag waar je pijnpunten zitten. waarna ie overgaat op een 20 minuten durend programma waarbij elk lichaamsdeel zuchtend en steunend wordt bekneed, betast en beduwd. en daarbij geeft ie extra aandacht, of juist weer wat minder aandacht, aan de eerder geregistreerde pijnpunten.
het is een mirakeleuse en intelligente massagestoel.
beter dan een levende masseur.
het enige nadeel is dat je die wonderstoel moet reserveren.
dat je hem dus moet delen met anderen, met kollegaas.
daarom wil ik zo´n fauteuil achter mijn buro voor mij alleen.
ik weet zeker dat ik daar recht op heb!

lijstje

lamsfilets, bladerdeeg, salie, port, aalbessengelei, waterkers.
slagroom, 70% chocolade, sinaasappels, basterdsuiker, boter.
citroenen, eieren, fijne suiker, griekse yoghurt, geschaafde amandelen.
verse spinazie, verse pasta, marjoraan, gedroogde porcini, knoflook, champignons.
blauwe kaas, schapenkaas, koeienkaas.
en verder nog:
grof zout, kerststol, chocolaatjes, koekjes, springvorm.
en natuurlijk:
kado partner A, kado zoon J, o ja, nog zo'n bijzettafeltje.
langs de apotheek, vetbolletjes voor de mezen, niet vergeten te bellen met de museumkaartorganisatie, hond uitlaten.
morgen maar weer gaan verdienen wat ik vandaag heb uitgegeven.