komt u binnen gaat u zitten

ik ben een beminnelijk mens, dat is algemeen bekend. ik kan dan ook veel hebben, ben misschien zelfs wel een tikkeltje tolerant, sta op in de tram voor de zitbehoeftige medemens, leg mijn jas over een plas op straat voor elke toevallig bevallige jongedame, gedraag me op mijn manier als een soort van heer in het verkeer, ik ben, kortom, prettig in de omgang.
maar er zijn grenzen.
zo werk ik sinds enige maanden in een kamer naast die van een in principe aardige kollega. deze kollega spreekt vele mensen per dag, op afspraak. mensen die hij ophaalt en voorgaat naar de deur van zijn kamer. en elke keer, echt el-le-ke keer weer, vele keren per dag, week in week uit, toujours, strijk en zet, rolt er dan dezelfde tekst uit zijn mond: komt u binnen, gaat u zitten hoor. zonder enige variatie. komt u binnen, gaat u zitten hoor. onveranderlijk, met gelijke intonatie. komt u binnen, gaat u zitten hoor. komt u binnen, gaat u zitten hoor. komt u binnen, gaat u zitten hoor hoor hoor hoor!
gek makend is het, gillend gek makend.
ik kan het niet meer aanhoren.
er komt geen werk meer uit m'n handen.
trillend zit ik achter mijn buro.
'k vlieg 'm vandaag of morgen nog er es aan.
doe alles om hem maar te stoppen.
"komt u binnen, gaat u zitten hoor."
hou op! hou op! hou nou toch op!

17 november 1967

het was na afloop van de Grote Schoolavond, nee zegt partner A: na de Grote Filmavond. hoe dan ook, om half drie stonden we nog in het portiek om de hoek. te zoenen. sindsdien was het aan. en dat is het nog steeds. op de kop af 40 jaar.
deze foto is één van de eerste in deze liefdesgeschiedenis.
een klassenavond bij iemand thuis zo te zien. het swingde (swong?) enorm. let op de trui met losse col en de witte sokken. en het Trevira 2000 jurkje. het meisje rechts met bril leest waarschijnlijk poëzie, dat niemand denkt dat we van de straat zijn.
over een uurtje ontvangen we 40 door-de-jaren-heen-vrienden voor het enige echte eerstezoenmaal. kijken of we het met z'n allen nog kunnen. dat zoenen.

extra! extra! lees het hier!

wij onderbreken de reguliere uitzendingen van de weblogs hansb en jufaukje voor een gezamenlijk programma.


tot zover deze ingelaste uitzending. vanuit de centrale studio nu weer terug naar de weblogs hansb en jufaukje.

verliefd vóór 1967

filmpje!
zo pal voor het eerstezoenjubileum is het schoonschiptijd, bekentenistijd, rechtdoorzeetijd, biechttijd.
ok, diep inademen, daar komt ie:
vóór partner A partner A was, zelfs nog voor partner A vriendin A was, lang geleden dus, was ik al verliefd. ja god, hoe oud was ik nou helemaal, vijftienzestien daaromtrent, hormonaal ontluikendend en hunkerend verliefd.
op een stem, op de zangstem van France Gall.
vanaf het moment dat ik haar hoorde zingen, over dat ze een poupée de cire poupée de son was, geen idee waar ze het over had, maar dat net niet zuivere zingen, dat naïeve jongemeisjesachtige, dat mooiklinkende frans, dat alles samengebald in die ene stem, het maakte mijn knieën week, veroorzaakte steken in mijn hart. keer op keer op keer, want ze draaiden het nummer vaak op de radio toendertijd nadat ze er in 1965 het eurovisie songfestival mee had gewonnen.
nou ja, dat was het eigenlijk, puur platonies dus, daarom niet minder heftig, maar nog niet totaal, niet allesomvattend. dat kwam pas later. weten we nu.

monddood

had ik een leuk nieuwtje hier staan. echt leuk. wat heet: buitengewoon leuk. eindelijk, zeg maar. wordt me de mond gesnoerd door de Grote Papieren Media. vanwege embargo zus en me zo. waar ik me dus normaal gesproken natuurlijk nix van aantrek, maar waar ik na een indringend emotioneel beroep van partner A toch maar voor ben gezwicht. tekst weggehaald en foetsie. zuchtend. onwillig. terwijl het écht leuk is. écht. voor partner A dan. en, voor zover het op mij afstraalt, ook voor mij. maar mijn lippen zijn verzegeld. mij hoor je niet meer over die schrijfwedstrijd (oeps). ik ben monddood.

idi-rot-hans (1967)

dat met die ouders ging ook maar moeizaam, want langharig en drie jaar ouder dan hun dochter, dat was dus drie maal nix: ik bracht hun dochter vast en zeker aan de softsedrugse en op het slechte pad en waren mijn bedoelingen wel eervol?
maar ik hield vol. bleef langskomen. was er niet meer weg te slaan. at er mee aan hun tafel. zat er op hun o zo niet comfortabele bank. keek er naar hun saaie tv-programmaas. las er hun onvermijdelijke Margrieten en Libelles. dook zelfs onaangekondigd op tijdens hun zwitserse vakantie. om maar bij háár te zijn. zij bij mij. gierende hormonen.
pas toen ik hoorde dat haar vader een brutaal voor zijn auto manoeuvrerende fietser spontaan uitschold voor idi-rot-hans wist ik dat ik het pleit had gewonnen. ik bleek een blijverdje.

ja nee ja nee ja nee of toch weer wel (1967)

dat het officieel áán was betekende nog geenszins dat ik op m'n lauweren kon rusten. de gruwelijke onzekerheid dat het toch weer alsnog niet aan zou zijn. de hartkloppende ellende als ze langs me heen keek (dacht ik), me uitlachte (dacht ik), me negeerde (dacht ik), een ander iets toefluisterde (dacht ik). maagkrampen. himmelhoch jauchzend bis zu Tode betrübt. zoals toen ze plotsklaps naast een gladknappe indische jongen door de straat liep. hand in hand, vertrouwelijk babbelend. om door de grond te zakken. wist ik veel dat ze een indische pleegbroer had. eentje die vaak maanden weg was omdat ie op een schip voer. ik wist niet eens wie haar ouders waren, nadat ik een bezoekende joviale oom en idem tante als zodanig had begroet. en de hormonen gierden onverstoord naar hartenlust.

commercial break

afstreeplijstje

's even zien: tafels en stoelen besteld, check; borden, vorken, messen, dessertvorkjes, check; hoofdgerecht plus dessert geregeld, check; voorgerecht en broden ingepland, check; wijn, water, kaas en likeur ingekocht, check; servetten & tafelkleden in huis, check; muziek ok, check; borrelglaasjes geteld, check; afzegmails gecheckt, check; wijnglazen, wijngla... heee: WIJNGLAZEN! wie is de wijnglazen vergeten? denk je soms dat we met dat rommeltje uit de kast toekunnen? moet de rest uit een plestik bekertje drinken zeker. ongelofelijk! als ik het nou niet gezegd had. moet ik dan alles zelf doen. enfin, we hebben nog een week, wijnglazen bestellen, CHECK. alles onder controle, check.

mag dat?

als vier heren van zekere leeftijd genoegelijk bijeen zitten in een restaurant in een warm land en één van de heren zit aan het open raam met uitzicht op de zee waarin ze zojuist nog kollegiaal maar toch funktioneel bloot hebben gezwommen en die ene heer steekt als besluit van een mossellunch een sigaartje op en blaast fijngevoelig en sociaal als hij is zijn afvalrook naar buiten en een briesje blaast die giftige rookwolken weer even hard naar binnen en de andere heren hebben dus kuchende last van de voortdurende en stinkende uitstoot van die ene heer en zij protesteren daartegen in vele toonaarden en de stug doorrokende heer zegt dan dat niemand hem het recht op een lekker sigaartje aan het eind van een maaltijd kan ontnemen, mag dat?

vijf instanties

ik blijf te veel in het verleden hangen, merk ik de laatste tijd. te vaak grijp ik terug op wat is geweest. het ontbreekt er nog maar aan dat ik ga betogen dat vroeger ook alles beter was. hoewel: zelfs op die neiging betrap ik mezelf de laatste tijd meer dan eens.
neem nou het radioversterkerapparaat. loei oud. nog uit de vorige eeuw. jaren zeventigtachtig. en mooi, zo mooi! zo mooi worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt.
maar als dat apparaat op een gegeven moment niet meer dan diepe dreunende bromtonen uitzendt wordt het tijd voor iets nieuws. denk je in eerste instantie. tot je in tweede instantie ziet dat iets nieuws misschien dan wel geen bromtoon produceert, doch zelden mooi is. zodat je in derde instantie alsnog besluit het oude opnieuw tegen hoge restauratiekosten te behouden. en je in vierde instantie na weken van onthouding weer met oog en oor geniet van je eigen ouwe beauty van een opnieuw welklinkende Beomaster 1900. dan weet je in vijfde instantie dat vroeger inderdaad alles beter was.

nieuwe jas

kocht ik aan 't eind van afgelopen winter een nieuwe jas. die ik vervolgens vanwege vroeg invallende lente nimmer meer droeg. vond ik 'm gister onder een aantal andere jassen aan de kapstok terug. was ik glad vergeten dat ik 'm had. werd ik dus voor het zelfde geld voor de tweede keer blij met m'n "ouwe" nieuwe jas. heb ik daarmee een kreatieve vorm van bezuinigen uitgevonden.

kunstkrenten

't ging maar om een baantje voor een paar uur, een middag, bij een kunsthandel op de Spiegelgracht. moest er namens de kunsthandel naar een veiling van aziatiese kunst om de hoek. moest er bieden op een beeld. als ze zelf zouden gaan zou de prijs worden opgedreven. een onbekende jongeling zou beter scoren. ik mocht tot maksimaal vijfduizend gulden gaan, maar bleef daar door mijn anonimiteit ver, nee, heel ver onder. ik blij, zij blij, iedereen tevree. werkbriefje afgetekend en tabee. hangt er een parkeerbon onder m'n ruitenwisser. vijfentwintig gulden, prakties gelijk aan mijn verdiensten. dus ik weer naar binnen, beklaag daar mijn lot, zij klagen wat mee, vergeten de door mij behaalde megawinst, lispelen och, och, wat een pech, nou volgende keer beter, hè, en schuiven me de deur weer uit.
toen werd ik socialist.

ik beken!

het achtervolgt me al jaren.
onrustige nachten, hartkloppingen, gevoelens van spijt, mea culpa, mea culpa: ja, ook ik heb gestolen, ook ik ben een dief. sla me maar, negeer me maar, vertrappel me maar als een voetveeg, het zij zo, ik aksepteer het, ik doe er zelf graag aan mee.
geld, het ging om geld, guldens, want die had je toen nog, losse guldens met op de rand God Zij Met Mij. en ze waren met mij.
m'n eerste baantje, bij de bloemenwinkel, bloemstukken bezorgen en boeketten. als ik niet bezorgde stond ik in de winkel, voor als er klanten kwamen. de bloemist zat dan vaak achter, koffie drinken. ik lustte geen koffie. maar in de winkel stond de kassa. met zo'n la. die geluidloos openging. indrukken, la open, gulden er uit. kon ik zelfs met m'n rug naar de kassala toe. en de volgende dag weer. en weer. en weer. want meer maakt hongerig. naar meer. en meer. tot ie ut merkte, m'n ouders erbij, opvoedkundig toesprak, een tweede kans gaf.
daar, het is er uit, zo heee: dat lucht op...

van mannen en dingen die voorbij gaan

blow up!
het zit er gewoon niet meer in: EN onbeperkt klim en klauteraktiviteiten EN onbeperkt alkoholies innemen EN onbeperkt boergondies eten EN onbeperkt vier dagen en nachten doorhalen. het is gewoonweg over en voorbij. vanaf nu zit er nix anders op dan braaf gedoseerd en vooral rustig te wandelen, hooguit een glaasje bij het eten en, nou vooruit, één voorzichtig glaasje harde alkohol vooraf, waarna verantwoord laagkalories, cholestorolvrij en gezond eten, en op tijd althans voor twaalven te bed. het lijkt de enige manier om een lang kookweekend met enig sukses vier dagen vol te houden. waarmee ik gelijk ben toegetreden tot de groeiende schare bedaagde ouwe mannen.
het is niet anders.

gestolen foto

licht opblaasbaar
wat is het toch dat als er geschreven staat dat het echt werkelijk waar ten allerstrengste verboden is om te doen ik juist dan de onbedwingbare neiging heb om dat te doen wat niet mag? heeft dat iets te maken met uittesten, om te zien hoe ver ik kan gaan? onderdrukt anarchisme, hoezo geen fotoos, dat bepaal ik toch zeker zelf wel? tarten van het bevoegd gezag? autoriteitsprobleem?
maar goed, ik beken dus dat ik geluidloos en flitsloos heb gefotografeerd in de Chapelle du Rosaire van Matisse in Vence. het mocht niet en ik dee ut toch. met als resultaat een aantal onderbelichte en ietwat onvaste kiekjes die ik enige tijd zal koesteren als ikonen van mijn dappere verzet tegen autoriteit in het algemeen en die van een franse kapel in het bijzonder. tot ik vergeten ben hoe het ook weer kwam dat ze zo wazig en wiebelig zijn. en ze dan alsnog weggooi.
tja, gestolen goed en zo.

blootbroeders

het was eind oktober, het werd zo maar 23/24 graden, het was windstil, we liepen langs een zuidfrans strand, logies dus dat we moesten zwemmen.
dat het een blootstrand was maakte het bij gebrek aan zwemkleding wel heel erg makkelijk en nadat de eerste huidlaag genoeg was verdoofd dobberden we aangenaam wat rond.
tot we ons realiseerden dat we gezien onze kollegiale blootheid nu wel heel erg intiem waren geworden: blootbroeders. dat wordt morgen in de ambtelijke wandelgangen toch weer even wennen.

schuldig!

moet ik me schuldig voelen als ik mijn voeten na een urenlange wandeling koel in de branding van de blauwe zee? moet ik me schuldig voelen als ik zie dat de zonsondergang de bergen adembenemend rood kleurt. moet ik me schuldig voelen als we straks hier op het balkon uitgebreid gaan ontbijten? moet ik me schuldig voelen als we daarna naar de parking aan het strand gaan waar de wekelijkse lokale vlooienmarkt wordt gehouden? moet ik me schuldig voelen als we daarna ergens een koel glas wijn gaan drinken?
dacht ut niet!

leermoment

de citroensoufflé moet zorgvuldig worden geprepareerd, de geslagen eiwitten kunnen niet (ik herhaal: niet) voor het diner alvast door het eigeelcitroenmengsel worden gespateld, de oven moet op het moment suprême altijd worden gekontroleerd of ie nog wel aanstaat en dus juist is voorverwarmd en teveel aan calvados kan de kookvaardigheid sowieso ernstig beïnvloeden.

kookkoördinatie

het gaat helemaal fout hier. zijn we nog maar net begonnen met het bereiden van het avondmaal, blijkt de koördinatie al helemaal zoek. heeft het vlees twee uur oventijd nodig, en de aardappeltjes met olie en rozemarijn op zichzelf al dertig minuten, terwijl de pompoenschotel ook dertig minuten moet, maar dan op tweehonderd graden wat er weer twintig minder zijn dan de aardappels willen. en dat moet dan allemaal ook nog eens tegelijk klaar zijn. in één oven. nog een mazzel dat mijn citroensoufflé aan het eind komt en maar acht minuten de oven in hoeft.

koken en eten

een culinair weekend hadden we gezegd. (zelf) koken en (uit) eten. vier mannen in een huis, sterke verhalen en drank. en koken natuurlijk. dat dat huis aan de middellandse zee staat is een prettige bijkomstigheid. dat we daar godsgruwelijk vroeg voor op moesten staan om weer zo´n goedkope vlucht te vliegen was ingecalculeerd. maar dat we direkt na aankomst twee en een half uur zouden gaan bergwandelen, dat had niemand mij verteld!

zwijmelknieën (1967)

filmpje!
wee werd ik er van, Nights in White Satin, Moody Blues: ons nummer. grijs gedraaid om keer op keer tegen elkaar aan te kunnen zwijmelen. "and i love you, oohwoohwoo, i love you!" ook wel zo makkelijk zo'n tekst, hoefde je zelf nix meer te zeggen of uit te leggen, gewoon op het juiste moment broeierig kijken was al voldoende, wederzijds. en "never meaning to end". nou, dat mag je wel zeggen zo langzamerhand. en nog steeds zwijmelknieën bij het horen van de eerste tonen van. zonder overigens hup aaneengeplakt de dansvloer op te schuiven. of überhaupt te dansen. maar dat is een ander verhaal.

ze draaien ons nummer (1967)

wij waren niet van de dans. een beetje raar hupsen als het moest, maar liever niet. wel graag aan de schuifel. haar hoofd tegen mijn schouder. armen om elkaar heen. lijf tegen lijf. lekker close. op klassefuifjes. op verjaarspartijtjes. niet op schoolfeesten. no way. op schoolfeesten sloop de schuifelpolitie rond. speciaal aangestelde leraren op het balkon met een spotlicht nabij. die als ze lijfelijk kontakt vermoedden flats een plas licht op je richtten. en je maanden het lijfelijk kontakt te verbreken. maar schuifelen schuren slijpen op afstand mist de essentie. zeker als ze ons nummer draaien. ach, ons nummer. het ultieme schuifelnummer dd 1967. wie kent het niet.

dan ben je oud

filmpje!
en dan graaf je in je verleden en je graaft en je graaft en je komt steeds dieper en je komt op plekken die je je pas weer herinnert als er geluid aan vast zit want beeld hadden we toen sowieso niet, ook niet in zwartwit. en gottogotogot wat is het erg om nu alsnog beeld te zien waar ooit alleen geluid was. ofwel hoe je een prachtig nummer zo plat als een dubbeltje kunt maken met knullig pleebek, onhandige beeldsnedes, draadloze gitaren, neppiano, keurige koppies en houterig publiek. als je dat allemaal had geweten, toen, was de muziek niet blijven hangen. maar toen ging je elke donderdag in de schoolmiddagpauze nog naar de platenwinkel om de nieuwste top-40 op te halen. de stijgers , de blijvers, de zakkers. en het enige dat je zag bij het geluid van de piratenzenders was dat deze steeg en steeg en steeg. en nu pas op z'n plaats valt. go now!

dan ben je jong

en dan ga je lekker op vakantie naar de verenigde staten, denk je.
leuk, vrienden bezoeken, bruiloftje meepikken, kerst vieren, the usual.
dan heb je om van hot naar haar te komen natuurlijk een auto nodig, her en der te huur, geen probleem. totdat blijkt dat je onder de vijfentwintig bent (qua vertrek negen dagen te laat geboren) en je een ekstra rekening van tussen de vijfentwintig en vijftig dollar krijgt gepresenteerd. per persoon. wat het autohuurbedrag ondanks de afkoop van alle mogelijke eigen risiko's zo'n beetje verdriedubbeld.
dan is het plots zo leuk niet meer om jong te zijn met een studiebeurs. dan wilde je wel dat je ouder was. dat je zo oud en zo wijs was als je ouders bijvoorbeeld. maar ja, dat zit er even niet in, dus, dochter L en dochtervriend J!

wroeging geen wroeging

normaal gesproken heb ik een geheel eigen stoplichtbeleid, onafhankelijk van de kleur van de lichten zelf. staat er echter een moeder met kinderen opvoedkundig netjes te wachten, dan raak ik in gewetensnood, dan blijf ook ik opvoedkundig solidair aan de stoeprand staan. ook al komt er geen enkele vorm van verkeer aan, ook al lonkt het tweede licht aan de overkant uitnodigend groen, kom maar, kom maar, kom dan toch. maar als dan die moeder inklusief kinderwagen haar twee kleuters na vele eindeloze en vruchteloze sekonden en ondanks rood licht alsnog over het zebrapad sleurt sta ik plots in m'n eentje voor lul.
dat doe ik dus niet nog een keer. mijn kinderen zijn opgevoed en de deur uit. andere ouders zoeken het zelf maar uit. opvoedkundige solidariteit my ass. een volgende keer steek ik weer over wanneer ik dat wil, ook al staan er hordes moeders hun onnozele kleuters verkeerstechnies voorbeeldig op te voeden. en dat doe ik dan zonder enige wroeging!

oorverdovende stilte

de stilte na een auto ongeluk, na het piepen van de tevergeefs remmende banden, na de klap van blik op blik, na het uiteenspattend glas.
en dan een tijdje nix.
absolute rust.
oorverdovende stilte.
alsof de wereld even bij moet komen. de adem inhoudt. de pauzeknop indrukt. alleen de autoradio jengelt onverstoorbaar nog wat door. achtergrondmuziek, dus dat telt niet echt mee. het duurt een sekonde of twintig dertig. dan pas breekt de hel los.

(nee, er is mij niets overkomen, moest er aan denken toen ik vanmorgen langs een plek reed waar ik jaren geleden een ouwe eend op een andere auto zag botsen, dacht toen ook aan de motorrijder in Saint Tropez waarvan ik voorzag dat ie op die auto zou klappen die geen voorrang verleende en aan die bestelauto die op een voorrangsweg elders in Frankrijk in de flank werd geramd en langzaam drie keer over de kop rolde).

vallend bladje

opblaasbaar!
vandaag dwarrelde er een bladje van de boom.
ik stond er bij en ik keek er naar.
goh, dacht ik nog, het is nu echt herfst.
toen bleken er al meer bladjes op de grond te liggen.
had ik nix van gemerkt.
waarom zegt niemand mij ooit iets?

Daniela! Daniela!

filmpje!
soms zegt één beeld zoveel meer dan honderd woorden, ofwel het gevoel dat je krijgt aan het eind van een dagje op en neer naar Venetië.

lunch in Venetie

was even lunchen in Venetie. beetje omslachtig via Brussel Zuid wat eigenlijk gewoon Charleroi is om zeven uur vanmorgen naar Treviso wat nog weer dertig kilometer boven Venetie ligt. maar dan heb je natuurlijk wel een uitstekende lunch. en als het even meezit ben ik vannacht nog voor drie uur weer thuis. dus...

emopiekmomenten

ik ben hansb, ik ben mompelmompel jaar en ik kijk emo-tv!
zo, dat is er uit, ik moest het even kwijt, ga al te lang gebukt onder het stiekeme, keek alleen nog tv met de gordijnen dicht en de lampen op spaarstand. dus ja, ik kijk naar het hoe en waarom van vertrekkende en arriverende mensen op Schiphol. en ja, ik kijk naar het zoeken en het vinden van ouwe vakantieliefdes. elke week, met partner A, veilig vanuit onze eigen individuele kijkcocons, zodat we elkaar bij weer zo'n emopiekmoment op het scherm niet hoeven aankijken. hoogstens zeggen we achteraf dat het mooi was: mooi hè? ja, mooi! onderwijl wrijven we quasi ongemerkt even een vuiltje uit het oog. gapen overdreven. kuchen wat. en schakelen dan snel over naar een intellektueel verantwoord digitaal themakanaal. ter verrijking van de geest.

autootje pesten?

de lommerrijke laan is afgesloten. bij het stoplicht dwingt een bord naar links of naar rechts. de wachtende autosliert voor het stoplicht groeit gestaag. links leidt tot nix, ze willen allemaal naar rechts. maar de konstante stroom schoolfietsverkeer rechtdoor gaat altijd voor. geen doorkomen aan. dus per verkeerslichtronde maksimaal twee autoos rechtsaf. irritatie. frustratie. toeteren. dan na vier vijf keer machteloos groen eindelijk een gat in de fietsrij, eindelijk vrij, eindelijk rechtsaf, over drie verkeersdrempels, voort voort voort en verderop linksaf. maar maar maar wel nondeju, verderop linksaf staat een hijskraan met z'n grote rot uitzetpoten dwars over straat, rechtdoor mag niet, keren is geen optie, rechtsaf dan in godnaam, met een grote omwegbocht via een wirwar van eenrichtingstraten terug naar.... de lommerrijke laan. soms heb ik oprecht meelij met de automobilist in de grote stad.

de poppen aan 't dansen

jahaa, zo kort voor de eerstezoenherdenking neigt het hier naar krisis. als partner A, mijn echtgenote, mijn steun, mijn toeverlaat, mijn beste vriendin, mijn maatje zogezegd, mij zo maar chagrijnig noemt. botweg, plompverloren, en plein public, tijdens de wekelijkse supermarktronde: dat ik er chagrijnig bij loop. dat ik, als ik mezelf zou zien, ik een ongeschoren chagrijnige man zou zien. dat zij vreest dat ik elk moment een chagrijnige snauw hier of een chagrijnige duw daar zal uitdelen.
ik! chagrijnig! die stand kent mijn gezicht niet eens!
ik ben immers de verdraagzaamheid zelve. ik laat een dozijn ouwe vrouwtjes rustig met hun rollater voordringen en in de weg lopen. ik zucht niet als alle verpakkingen uitgebreid op suikers, kilojoules en vetten moeten worden gecheckt. ik heb er alle begrip voor als er alom lege schappen zijn en er geen vakkenvullende medewerker in zicht is . ik geef geen kik als een doordraaiende kassaband met behulp van een ongeïnteresseerd kassamens mijn fragiele boodschappen plet. ik hou van mijn supermarkt, elke week weer.
dus als zij ruzie zoekt dan heeft ze de poppen nu aan het dansen.
want. ik. ben. niet. chagrijnig.

focaccia

"mag ik van u een stukje van die focaccia?"
"maar natuurlijk, hoeveel had u gedacht?"
"nee, iets minder, ja, dat is goed, da's een mooi stukje."
"dat is dan vijfvijfenzeventig."
"wat zegt u, vijf euro vijfenzeventig?"
"ja, vijfvijfenzeventig."
"vind u dat zelf niet een beetje overdreven?"
"nou nee, en het is anders wel biologies, hoor."
zaterdagmiddag, Noordermarkt, Amsterdam.

geen koek en ei

niet dat het allemaal altijd koek en ei was. zeker niet.
zo was er die zomernamiddag in een buitengebied waar zij háár ring met een dramaties gebaar ver van zich af wierp, in het hoge gras waar we kort daarvoor nog olijk rollebolden. en we vervolgens eendrachtig uren op handen en knieën systematies elk graspolletje hebben omgekeerd. tevergeefs.
of die warme lome fietstocht van ouders naar huis, ik fietste, zij achterop, tijdens welke rit zij keuvelend zinspeelde op opbreken vanwege mijn beste vriend cq studiegenoot. en er van hogerhand hardhandig werd ingegerepen middels een botbrekende auto.
maar laat ik het leuk houden, ik wil de eerstezoenherdenking half november nog wel ongeschonden halen. daarna zien we weer verder.

eerstezoenmaal

de dingen die destijds hun schaduw vooruit wierpen worden onomkeerbaar konkreter. her en der gepolst, geen weg meer terug, de teerling geworpen, de uitnodigingen de deur uit. vanwege de herdenking van de eerste zoen. herdenking van de eerste zoen? ja, je moet toch wat. want voor we aan de kerst kunnen werken zijn we weer weken verder. ojee, het k-woord! en het is nog maar net oktober. enfin, halverwege november richten we dus een maal aan vanwege die eerstezoen in '67. (niet vergeten: tafels, stoelen, vorken, lepels en messen huren. en glazen, vergeet de glazen niet). heb ik inmiddels zo'n zeven uur eerstezoenjaarmuziek verzameld. om in de stemming te komen. te ontstressen. zodat de rest van het voorbereiden als vanzelf gaat. peace, man!

nog meer Dylan

Dylan is terug, althans op de radio, althans via de satelliet. maar dus ook weer door liefhebbers op het web gezet. waar elke week een nieuwe aflevering van Theme Time Radio Hour is te downloaden (vrijdags, soms zaterdags). waar? nou hier. en dan klikken op archive zip. binnenhalen, uitpakken en genieten van de wereld volgens His Royal Bobness. wat? vorig seizoen gemist? de eerste vijftig uur thematies gerangschikte amerikaanse muziekgeschiedenis nog niet gehoord? nou vooruit, doe ik verder niet lullig over, kijk dan maar eens hier. op zoek naar bij passende cd-hoesjes? hiero dan.
ik stuitte overigens op kwalitatief prachtige opnames van een recent Dylankonsert (16 september in Austin, Texas). goed konsert, goeie band, jammer dat Dylan er doorheen zingt. er niet om aan te horen doorheen jammert. ik heb de download uit piëteit dan ook per ommegaande weer gewist. of zoals een bekend surinaams gezegswijs zegt: beter ten hele gekeerd dan tien vogels in de lucht.

abonnementpushers

onuitroeibaar lijken ze, de dagbladdealers rond markt en supermarkt. twee drie frisse jongens en of meisjes gestoken in vlot blauw of rood windjack met rugopschrift van het betreffende blad, stapeltje kranten over de ene arm, uitnodigende krant in de opgestoken andere hand: "krantje mee, meneer?" en als je in je naïviteit reageert (dom dom dom) zit je vastgeklonken aan een kulgesprek over een "absoluut eenmalig en uniek aanbod". en mooi dat je geen krantje meekrijgt als je niet geïnteresseerd bent. en krijg je onverwachts wel een krant mee blijkt ie van gister te zijn. nee, van mij mag dat hele krantenleuren akuut verboden worden.

Jonathan

filmpje!
bezig met een kulturele inhaalslag. dus was het zondag Willem Breuker en wordt het vanavond Jonathan Richman. zouen ze nog vloeistofprojekties hebben in de Melkweg?

Met Elkaartje

kan het nog gekker ja het kan nog gekker. als je met z'n twee wilt bussen adviseert de buschauffeur een Met Elkaartje. een met el-kaartje. snap je 'm? met elkaar kaartje. en dat dan vervlochten. briljant! een Met Elkaartje. daar heeft een team op gezeten. dat is uitgezet bij een testgroep. iedereen laaiend enthousiast, dus het produkt in de markt gezet. met een al even inventief bus-met-drie-smileywielen-logo. blij dat ik geen buschauffeur in Eindhoven ben.

het smeren des broods

om te beginnen mag de boterham alleen besmeerd met het botermesje, desnoods met het ontbijtmesje, maar nooit, ik herhaal: nooit, met het grote grove dinermes. dat ziet er niet uit, dat is niet netjes, dat is boterschennis.
bovendien gezondheidsgewijs roomboter alleen in het weekeinde. omdat het lekker is. de rest van de week gezondheidsversterkende boter. omdat dat beter is.
en laat ik niet zien dat het teveel aan botersmeersel met aangekleefde kruimels weer retour het boterbakje gaat. of op de rand van het bordje terecht komt. zorg er liever voor dat de hoeveelheid te smeren boter korrekt is afgepast voor de voorliggende boterham. begin desnoods vast aan het besmeren van een tweede boterham. voor straks.
vragen? geen vragen? smeer 'm!

het opschenken der thee

inderdaad, thee schenk je op, dus eerst de thee, dan het water. of eerst het theezakje, dan het water. in geen geval eerst het water en daarna de thee er bij, dat resulteert in brak gekleurd water in plaats van een geurige kop thee. hoe vaak moet ik het nou nog zeggen? blijft er dan helemaal niets hangen?
en geen heet water (heet water? kookt het dan? 100 graden dus? dacht het niet!) uit de koffieautomaat alsjeblieft, dat smaakt zooo sterk naar koffie. ja ja, uit een ander tuitje, ammehoela! nee, kookborrelend theewater komt rechtstreeks uit de waterkoker/ketel, punt.
en oh koffiegruwel, wee de kant en klare thee uit de thermosfles waar ooit, één keer, echt waar, nou hoogstens twee keer dan, koffie in heeft gezeten: fout! niet te drinken! vies! bah! weg er mee!
ben ik duidelijk zo?

handsignalen

het gebeurt keer op keer. al wekenlang. het Volkscampertje rijdt over een lokale b-weg, niet te hard, niet te zacht, komt een auto tegemoet, hup hand uit 't raam en dan zwabberen met die hand. wat nou? waar gaat dit over? hm, die hand heeft in de gauwigheid wel wat van een duivelskop, duivel = politie? staat er verderop politie te kontroleren? is dit handsignaal een nieuwe manier om dat duidelijk te maken? wat is er mis met lichtsignalen?
maar hier dan, die auto die nu inhaalt, inhoudt, uitgebreid in z'n spiegels kijkt, gebalde hand met pink en duim omhoog naar buiten: zwabberen. moet ik me nou schuldig aan iets voelen, heb ik een lekke band, ben ik ongemerkt lid geworden van een geheim genoodschap? wat? wat dan?
blijkt het, met dank aan de jongeren onder ons, een teken van respekt te zijn. respekt voor het Volkscampertje. omdat ie zo oud is en toch nog mooi rijdt te zijn. dus eigenlijk een soort van zeg maar kompliment.
zeg dat dan gewoon!

pianoles

tja, pianoles, als tien-elf-twaalfjarige kreeg ik pianoles van nicht S, één keer in de week privé-onderricht bij haar op de kade en verder thuis zelf oefenen. toonladderriedels. open noten. gesloten noten. études. Czerny. en van de pedalen afblijven want daar was ik nog niet aan toe.
maar ik was speels, beleefde meer lol aan de looproute naar het huis van nicht S, dwars door en onder het struikgewas langs de kade had ik een heus eigen zeeroverspad gemaakt dat ik die hele pianolesperiode gebruikte, dan dat ik serieus werk maakte van het herhaaldelijk aanslaan van de ivoren toetsen.
en hoewel op een afsluitende feestavond van de lagere school om me heen werd gefluisterd dat ik talent had, maar wat wisten die mensen nou van piano laat staan van talent, is er uiteindelijk weinig blijven beklijven. niet in de laatste plaats omdat ik nooit meer dan die drie jaar les heb gehad. zodat ik nu slechts af en toe nog een gevoelige snaar of de juiste toon weet te raken.

bloem

zo'n achtergelaten bloem bij de roltrap naar het perron kan maar één ding betekenen: afgeketste liefde.
verwachtingsvol opgewacht, een half uur te vroeg, sjieke bloem gekocht bij de kiosk, kaartje d'r an, tijd genoeg om een vurige boodschap te bedenken, groot genoeg om al zijn romantiese ontboezemingen op kwijt te kunnen.
en toen kwam ze niet. en ze kwam ook niet met de volgende trein.
of beter nog, ze kwam wél, maar wilde niets meer van 'm weten, had allang een ander, wilde die bloem ook niet, gatver, wat een nare bloem. dus droop ie maar af, trieste man met bloem, vond 'm te duur om weg te gooien, zonde ook, dacht toen: als ik 'm hier leg heeft iemand anders er misschien nog wat aan.
romanties en toch prakties.
als ik het kaartje omdraai lees ik: bedankt voor het reizen met de trein, namens stadsdeel Watergraafsmeer.
ik vind mijn versie sterker.

ruig en rul

even voor alle duidelijkheid: aan mijn lijf geen weekmakende wasverzachters. alsjeblieft geen lentefrisse zomerzachtheid in mijn wasgoed. zeker niet bij mijn handdoeken. die moeten na het wassen puur natuur en windgedroogd zijn. lekker ruig en rul zijn. om hard mee over m'n nek en rug te raggen. de bloedsomloop te stimuleren. zodat ik het gevoel krijg dat ik een echte kerel ben. want dat gevoel moet toch ergens vandaan komen.

gevaarlijk leven

sinds enkele weken hangt er boven mijn favoriete afsnijstoepje een spandoek van de politie. daar fiets ik vanaf het gelijkvloers gelegen brugfietspad dagelijks een stukje over de smalle kadestoep om een valse verkeersdrempel en een rottige haakse bocht te vermijden. mits er geen voetganger op het trottoirtje loopt natuurlijk. desondanks kostte een vergelijkbare situatie me iets verderop ooit een kaakslag. maar die ervaring van zinloos geweld valt in het niet bij de adrenalinestoot die ik ervaar als ik juist onder dat met boete dreigende politiespandoek over de stoep fiets. onbeperkt kicken! voor maksimaal dertig euro!

omgekeerde verleiding

ik loop er langs en voorbij, maar ergens heb ik 't toch in het winkelschap geregistreerd: 'gebakken lucht'.
gebakken lucht? wie verkoopt er nou gebakken lucht? dat denk je hoogstens, als negatieve connotatie. ik moet me dus vergissen. wil me er van vergewissen, ik loop terug. en zie: wel degelijk een zak waarop in koeienletters het produkt 'gebakken lucht' wordt aangeprijsd. geen idee wat 't is, kopen die zak. waarmee het reklameburo wint. en alleen al een tegendraadse naam effektief blijkt. althans, bij mij.

mannetjes

we hebben een mannetjesabonnement. vanwege de badkamertegels. elke week komt er weer een nieuw mannetje langs. die vervolgens geringschattend konstateert dat het mannetje van vorige week er nix van heeft gebakken. om dan zuchtend en stofverspreidend verder te gaan waar de vorige gebleven is. een straalkacheltje neerzet. en passant nog maar een stukje extra breekwerk verricht. waar z'n opvolger de week daarna weer hoofdschuddend op neerkijkt. een stukkie aansmeert. een latje timmert. enzovoorts.
vanmorgen hadden we drie mannetjes, voor verschillende doeleinden. allemaal keurig op tijd. allemaal heel nuttig. en die ene van de tegels snoof inderdaad weer verontwaardigd om wat zijn voorganger had nagelaten. kijk, meneer, dit is toch ook rot. en zeg nou zelf, meneer, deze tegels zitten toch ook los! dus morgen komt 't zelfde mannetje weer. of een ander mannetje. om 't af te maken, zegt het tegelmannetje van vandaag. ik geloof die mannetjes niet meer.

bekende nederlander

zo zag het er dus zo'n beetje uit, het Grote Televisie Interview. de eerste twee minuten (al met al, min of meer) van mijn eigen persoonlijke door Andy Warhol toegezegde '15 minutes of Fame'. en nog wel in het prachtprogramma Andere Tijden. voor de echte fans oneindig vaak terug te zien (klikkerdeklik, onder het kopje video op Melk de Witte Motor klikken en dan vanaf ongeveer voorbij halverwege). met als bonus hier en hier en ook nog hier een verklarend achtergrondverhaal. zie her en der zelfs tussen vertrouwenwekkende aanhalingstekens geplaatste citaten, die overigens niet allemaal/helemaal terecht aan mij zijn toegeschreven. waaruit maar weer blijkt dat niet alleen met beeldmateriaal kan worden gespeeld. hoewel ik juist daarmee weer zeer in mijn nopjes was vanwege de vele weggepoetste oneffenheden en uitglijders mijnerzijds. nou ja, soedah, ik blijf natuurlijk ook als bekende nederlander gewoon een moeilijk mens.

braaf bloot (1967)

filmpje!
en niet te vergeten het eerste tv-bloot. vpro 1967. de zeden te grabbel! de normen en waarden aangetast! kamervragen! heibel alom, het gezonde verstand van Nederland voorop. ben ik dan nu, veertig jaar later, zo afgestompt en murw geslagen door een overvloed aan al dan niet funktioneel bloot dat ik het moment suprême terugziende alleen maar mijn schouders ophaal en denk: is dat al er is?

mislukt avontuur

omdat 't niet mocht van thuis dee ik 't elke woensdagavond stiekem: motorrijlessen. zei ik dat ik eh... even een uurtje bij iemand van school langs ging. stapte ik om de hoek op een klaarstaand rood grommend monster, instrukteur achterop, on the road! piece of cake met mijn Mobylette-ervaring. alleen bij het afrijden ging er iets mis. kreeg ik 'm onder het kritiese oog van de examinator niet aangetrapt. verzoop ik 'm big time. en zakte ik zonder een meter gereden te hebben. einde motoraspiraties.

playtime (1967)

filmpje!
natuurlijk was 1967 niet alleen een goed jaar voor het starten van prachtrelaties. het was ook het jaar van de Summer of Love, het jaar van de kolonels in Griekenland, het jaar van de eerste blote borsten op tv, het jaar van de dood van Tommy Simpson op de Mont Ventoux. en het jaar van Playtime, Jacques Tati's verbaasde visioen van de mens in een toekomstige hypermoderne stad. één van de duurste films ooit, zeggen ze, totaal geflopt, zeggen ze, maar mooi, zo mooi...

de nacht na de avond (1967)

over de voortzetting zijn we het eens. over de avond die overging in nacht, in het portiek, in de gang, groen, hulpeloos, aftastend, onbeholpen, verwachtingsvol, naïef, stiltes en vlinders, dag buurman, hihihi, nee het licht mag van ons wel uit.
en hoe zoen je eigenlijk? en wie begint? linksom of rechtsom? wat ruikt ze lekker! waar laat je je handen, waar je armen? voor we daar uit zijn is het een uur of drie. waarna nog ouders belogen moeten over het ongewone thuiskomtijdstip vanwege "mwah, zo maar een meisje dat in het verre verre west woont dus die heb ik maar naar huis gebracht".
enfin, het kwam allemaal goed, met dat zoenen, daarna.

schoolfeest (1967)

na een lange zomer van kijken, wegkijken, aandacht trekken, blozen, omtrekkende bewegingen, afgewezen voelen, kortom de hele vermoeiende santenkraam van pre-verliefdheid in met name het De Mirandabad vroeg ik 'r voor het schoolfeest, half november. langs de neus weg natuurlijk, via het vriendje van een vriendinnetje: zou jij eens willen vragen, stel dat ik, wat denk je dat ze zeggen zal. om dan 's avonds stuntelig op de hoek van de toevallig gezamenlijke straat af te spreken en min of meer samen maar zeker niet hand in hand naar school te lopen.
vanaf dat moment al loopt de geschiedschrijving uiteen, zegt zij dat het een Gewone Filmavond was, zeg ik dat het de Grote Schoolavond was (mét schuifelen). en heb ik dus gelijk.

zonder kommentaar (1967)

filmpje!
my faith was so much stronger then
i believed in fellow men
i was so much older then
when I was young

life was so much sweeter then
when I was young
so very, very young

luchtig opereren

"maar het woord zegt het al, kijk-operatie, dan gaat ie toch alleen maar kijken? sneetjes maken, lapjes vlees opzij vouwen, kijken en weer dichtmaken. en dan een afspraak voor de echte operatie. een soort test-operatie dus."
"nee, dat moet je verkeerd begrepen hebben. hij maakt een kleine opening, stuurt daar een camera doorheen, kijkt wat rond en als ie iets ziet zal ie gelijk opereren."
"ja maar, ja maar, dat heet dan toch gewoon o-pe-re-ren, een o-pe-ra-tie met moderne hulpmiddelen. dat hele begrip kijkopereren is volgens mij gewoon een luchtig opgeleukte zegswijze van het ietwat zwaarwichtige woord o-pe-re-ren, om de patient gerust te stellen. waarom zeggen ze niet gewoon: een kleine operatie, een simpele ingreep? nou? nou?"
"hoor eens, dat weet ik ook niet hoor. deze hele diskussie vinnik sowieso nergens op slaan. laat jij je nou maar lekker aan die schouder helpen. klinkt dat beter?"
binnenkort in dit theater.

mens en machine

filmpje!
er zijn nog straten in de stad waar je voor je plezier gaat fietsen. van die plekken die nog een beroep doen op je behendigheid en beenderstelsel. plekken waar je nog lekker doorelkaargehusseld wordt. en de kunst is dan om daar met één hand aan het stuur in rap tempo over heen te rossen. dan voel je je echt, tja, hoe zal ik het zeggen, als mens versmolten met je machine. een basaal gevoel ook. na te voelen aan de korte zijde van het Amstelveld. hoef je niet voor naar een afgelegen bospad.

ik zei nog: drie tegeltjes

er zitten drie badkamertegeltjes een beetje lossig van de muur, meldde ik de techniese afdeling, waarop twee heren kwamen inspekteren om mijn bewering professioneel te bevestigen.
dat was vorige week. vanmorgen al kwam de tegelstucadoor. ben nog voor de koffie klaar, zei ie, en hij hakte wat tegeltjes weg. het bleken er heel wat meer dan drie te worden. aan het eind van de middag ging ie weg, vrijdag komt ie terug.
in de tussentijd kunnen wij even niet badderen.

het moeras van de nostalgie (2)

Ed van der Elsken 1967
na de smaak van het geluid proef ik nu het beeldmateriaal. het duurt dan ook niet lang meer of ik ben geheel en al teruggetransponeerd naar het heugelijke jaar 1967. terug naar de tijd waar lustige zinnen ontwaakten. koud portiek, hete buurtbioscoop, koele ijsbaan, dampende kolenschuur, noem een plek en er werd lustig prikkelend een basis gelegd waar we nog steeds op voortbouwen. enfin, ik ga daar niemand verder mee lastig vallen, ik zal me nu verder geheel privé gaan dompelen onder overjarig beeld en geluid.
in het moeras van de nostalgie.

het moeras van de nostalgie

grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit, da's algemeen bekend, dat weet een kind. hoewel het toen niet zo voelde, als een kind dan, in 1967, integendeel zou ik haast zeggen (lichte gniffel), maar ik dwaal af. goed, dat is dus binnenkort 2007 minus 1967, 's even kijken, dat moet dus 40 zijn. in jaren. 40 jaar! vieren!
en een mooi jaar het was, 1967. grasduinend in de muziek uit dat jaar kom ik tijdloze nummers tegen als for what it's worth van Buffalo Springfield,let's hang on (to what we've got) van Frankie Valli & the Four Seasons, don't bogart that joint (my friend) van the Fraternity of Man. en r.e.s.p.e.c.t, van Aretha -Queen of Soul- Franklin, want de soul heerste nog, toen. ik heb inmiddels zo'n 100 nummers gedownload en ik zink langzaam weg in het zuigende moeras van de nostalgie, kan mezelf er nog nauwelijks aan mijn haren bovenuit trekken, wil er ook eigenlijk niet meer uit, moet dieper wegzinken nog, veeeeeel dieper, terug, terug, terug...


(iemand trouwens een suggestie hoe ik hier geluidsfragmenten kan plaatsen?)

vrijdagvoto

vraag en antwoord, het wordt steeds leuker in Amsterdam.
weliswaar een beetje doorzichtig, maar met een beetje moeite nog best goed te lezen. doe die moeite dus maar een keer.
ok, ok, ik heb inmiddels twee glaasjes pastis achter de kiezen, maar dat betekent nog niet dat ik geen behoorlijk blogstukje kan produceren. bladiebladiebla. hik.
oeps en geen kommentaar.

kleinzielig

het is altijd leuk als je merkt dat je stukjes aandachtig gelezen worden. reakties zijn dan ook meer dan welkom. sommige reakties zijn echter te mooi om voor me zelf te houden, zeker als het een recente reaktie is op een blogje van ruim een jaar geleden (klikkerdeklik).
lees even mee:

Geacht heer Hansb,
Wij hebben uw klachten over de 'priktapkraan' diverse malen aangetroffen op uw site. Als importeur van ARCO stellen wij het zeer op prijs om, of per mail, of per fax van u bericht te krijgen over de problemen met UW PRIKTAPKRAAN! Met een verkoop van ca. 30.000 kranen per jaar bent u namelijk de eerste klagende koper van ons product. Er is ruim 7 jaar door ons getest op eventuele euvels, geen enkel probeem hebben wij mogen ontvangen van de afnemers. U bent de eerste met klachten en schrijft hierover zelfs op uw DHZ gossip.
Wij verzoeken u dan ook vriendelijk doch dringend deze teksten te verwijderen. Indien u hier geen gehoor aan levert zullen wij ons volgende schrijven aan u rechtsgeldig laten richten i.v.m. smaad.
Voor meer informatie en de beoordeling of u wel degelijk een "klusser" bent willen wij graag uw reactie in deze. Hopende u bij deze voldoende te hebben geinformeerd verwachten wij gaarne van u een tegenbericht.
Hoogachtend, L. Samsom
Managing director,
Samsom Trading Webmaster

beste meneer Samsom,
gaandeweg het lezen van uw aanvankelijk wervende tekst dacht ik: gôh, wat leuk, dát is nog eens een klantvriendelijke firma, die schamen zich natuurlijk dood, die gaan mij straks bezorgd vragen of ik met de huidige prikkraan geen problemen heb. nou, meneer Samsom, hij werkt goed hoor, zonder mankeren.
het vervolg van uw schrijven werkt echter voornamelijk op mijn lachspieren, ik kan het ook niet helpen. iedere keer als ik die briljante zin weer lees: ... zullen wij ons volgende schrijven aan u rechtsgeldig laten richten i.v.m. smaad, plas ik zowat in mijn broek van het lachen. nee wacht, wacht, en deze dan, minstens zo mooi: ... de beoordeling of u wel degelijk een "klusser" bent. ik hou het nu echt niet meer droog! zullen we daarom afspreken dat u zoiets kleinzieligs nooit meer opschrijft?
met vriendelijke groet,
hansb
managing director
pretentieloos lifelog

de waarheid achter het Grote Televisie Interview

het liep allemaal anders.
zo ontspannen als ik was bij het telefonies voorgesprek, zo totaal out of control bleek ik tijdens het werkelijke interview. natte handen, klamme rug, schichtige blik, brabbelen, raaskallen, doorzeuren over details, noem het maar op: ik had 't of ik deed 't. ging het over het verloten van een heuse DAF, sprak ik over "een kanariegele DAF". kwam het onderwerp op schoolmelk, ging ik verder over het sparen van de doppen voor de arme kindertjes. zat ik wel een keer goed bij het onderwerp, richtte ik me tot de geluidsman.
het begon al fout met het M-brigadierspeldje dat we van de interviewer moesten opspelden aan het begin van het interview. dat was helegaar geen M-brigadierspeldje! dat was een ordinair jorisdriepinterspeldje! en daar moest ik blij verrast op reageren? ik mompelde dus maar wat, iets over misplaatste trots en zo.
nee, dan P.
P die was meegekomen als mijn sidekick. P die met de ene kwinkslag na de andere kwam. P die er ontspannen bij zat. P die bij de les bleef. P die kamerageniek was. P die mij totaal wegspeelde, zodat ik er in de eindmontage netjes uitgeknipt kan worden.
ik ga dan ook zeker niet kijken op donderdag 6 september, vijf voor half tien op Nederland 2.
mij niet gezien.

verpleegsters NN

ik zag ze niet, kon ze alleen maar horen: "kijk nou, kijk dan toch, zie je niet dat ie daar al weer staat? als ik naar de wc ga, gaat hij toevallig ook naar de wc. sta ik met iemand te praten, staat hij daar toevallig ook met iemand te praten. en laatst dan, toen ie groepsgewijs toevallig naast me stond en zogenaamd per ongeluk met z'n hand op mijn kont zat. ik zeg het je, dat is toch opvallend? nou ja, ik had 'm natuurlijk geen sms-je moeten sturen, dat was misschien ook niet zo slim. maar geen reaktie, weet je wel, en toen ik hem er naar vroeg zei hij dat ie 't sms-je wel ontvangen had, maar dat ie al in bed lag. nee, dat was niet snugger van me, zeker niet omdat ie al in bed lag, dat komt toch gek over. en ik had 'm natuurlijk ook niet moeten bellen gisteravond. denk je dat ie dat opdringerig vond?"

Pim en Hans grijpen hun kans

op een mooie zomermiddag, eh nee, wacht, dat moet anders...
op een herfstige zomermaandagmiddag stappen Pim en Hans opgetogen in de taxi die hen naar het Grote Televisie Interview zal brengen. ze zijn een beetje zenuwachtig. tja, wat wil je ook: twee stadse jongens, een interview, voor de te-le-vi-sie. goh, zegt Hans, het is wat! ja, zegt Pim, en best wel eng! melkmuilen...
onderweg babbelen ze honderduit tegen de taxichauffeurmeneer. over melk, over melkbekers, over melkbrigadiers. want daar zal het in het Grote Interview over gaan, over de M-brigade. daar heeft Hans lang geleden eens een weblogstukje over geschreven. en dat vonden ze van de te-le-vi-sie best wel een leuk stukje, ergens. dus hebben ze Hans gevraagd om daar over te komen praten. en Hans heeft toen aan Pim gevraagd om met hem mee te gaan. omdat Pim er ook veel van wist, van die M-brigade. en omdat alleen ook maar alleen is.
aangekomen bij de plek van het Grote Televisie Interview zijn ze eigenlijk al uitgepraat. het duurde ook zo lang voor de taxi in Rotterdam was. maar de re-gis-seur wil toch gelijk met het Grote Televisie Interview beginnen. tijd is geld, jongens, zegt hij. dus slaan ze zich er maar dapper doorheen. omdat het zo'n aardige meneer is. Godfried heet hij, maar de jongens mogen God zeggen.
als het Grote Televisie Interview is afgelopen krijgen ze allebei als beloning een groot glas... nee, geen melk, maar limonade. gelukkig maar, want Hans lust helemaal geen melk meer. en als dikke room op lauwe schoolmelk zegt de re-gis-seur die God heet nog dat het Grote Televisie Interview over een paar weken al wordt uitgezonden op de te-le-vi-sie. in een programma dat Andere Tijden heet. leuk hè?