klinkerweggetje

moe van de moeder die tijdens het samen huiswerk maken regelmatig de trap op sloop om ons ongevraagd en vooral ongeregeld van thee en koekjes te voorzien, gingen we van lieverlee maar aan de wandel. met de trein naar de duinen bijvoorbeeld. vanwege vrijheid blijheid. om te bemerken ("mag ik uw kaartjes even zien") dat ook een idylliese duinpan geen ongestoorde privacy bood. uiteindelijk vonden we een naburige duintop, omgeven door ondoordringbare braambossen, waar we ons via een hazenpad doelbewust doorheen wurmden. daar, afgeschermd door het struweel, hebben we die zomer vaker ...eh... wat in de zon gelegen.
waarna we gesterkt terug kuierden naar de trein. over een klinkerweggetje. de laatste keer wat vroeger omdat die avond de live-satellietuitzending van All You Need Is Love van de Beatles zou zijn.
dat vonden we belangrijk, toen.

dochter L en dochtervriend J

het was eigenlijk al verkeerd begonnen. met dat hotel dat ze vooraf voor drie dagen hadden geboekt terwijl ze de derde dag al weer hoog en droog thuis zouden zitten. dat vervolgens de bagageband op Schiphol kapot was zodat ze hun vlucht op een haar na misten was achteraf dan ook nog maar een peuleschil. dat die vlucht vervolgens alsnog vanwege ijsvleugels te laat in Parijs aankwam waardoor ze hun doorvlucht naar New York hadden gemist en dat de ze pas acht uur later mee zouden kunnen terwijl ze na het tonen van boosheid en andere emoties plotseling alsnog snel op weg konden, dat was lastig, maar overkomelijk. zo ook de derde vlucht die dag van New York naar Washington: gemist, boos, tranen, toch niet gemist. vervelend, maar te doen.
dat ze echter hun koffers kwijt waren, mijn koffers, met daarin de feestkleding voor de bruiloft en de kerst plus de kadootjes, dat was pas een nationale ramp. geen land was er meer te bezeilen met dochter L. hemel en aarde moesten bewogen. de alarmcentrale, de generale staf. arme dochtervriend J. pas gister keerde de rust terug, toen ze na vier dagen de verfomfaaide koffers alsnog in ontvangst konden nemen.
en nu begin ik.
over MIJN koffers.
MIJN mooie koffers.
MIJN dure koffers.
kapot. stuk.
ik eis genoegdoening!

alledaagse archeologie 2

we schrijven, neem ik aan, weer 1966.
in dit boekje gemengde kas- en dagboeknotities.
23 mei: Grote Ruzie Jan, 's avonds naar huis, zogenaamd naar verjaardag. vijf gulden gevonden. een pond aardbeien (in Amsterdam) drie gulden vijfenzeventig. 18 mei: aardappelen en andijvie. 25 mei: twee grote voorns à vijfentwintig centimeter, tien kleine à tien tot vijftien centimeter. op 19 mei daarentegen: zeven grote van twintig centimeter en vijfenzestig tussen de vijf en vijftien centimeter. 65, da's duidelijk andere koek. en 27 mei dan eindelijk toch die verjaardag die eerder werd geveinsd. 21 mei: Rob om zes uur gehaald, met Ingrid. waaraan kennelijk later verbaasd toegevoegd: hij was zo weer weg...
vissen & haken, ruzies, teleurstelling & pijn.
alledaagse archeologie van de jaren zestig.

alledaagse archeologie

blaas op!
soms vind je onbegrijpelijk bewaarde zaken. iemands kasboekje bijvoorbeeld, inklusief AH-(voor kwaliteit)-kassabonnetje: u spaart toch ook zegels?
eigenlijk is het geheel geen kasboekje, maar gewoon een agenda. uit 1962. gebruikt als kasboekje van 1966. toen 2 ijsjes in Haarlem nog één gulden twintig kostten. een motor van Peet een tientje. en er vijfentwintig gulden handgeld werd betaald voor een kast.
meer dan van een antieke potscherf smul ik van deze alledaagse archeologie.
morgen het bijbehorende dagboekje.

België gisternamiddag

van het voorgeborchte werd ik naar 't ... eh ... geborchte geroepen en vandaar geplaatst in één van de twee spreekkamers, waartussen de schouderlijdersspecialist via een tussenkamer effektief heen en weer pendelde.
"nee, ja, ik zie het al", zei hij voortvarend, "piece of cake, volledige narcose, sneetje hier, sneetje daar, wat botaangroeisel verwijderen, pezen de ruimte geven, nachtje blijven. schikt het volgende week vrijdag?"
god, wat hebben ze het goed voor mekaar, die Belgen.
en het houdt dan ook niet op, hè: voor negen uur 's ochtends melden? dat lukt u niet zo vroeg vanuit Amsterdam? dan komt u toch donderdag? hebben wij een woonhuis waar u voor zestien euro vijftig een eenvoudige doch keurige kamer kunt huren, recht tegenover de ingang van het ziekenhuis.
jammer alleen dat uitgerekend eind volgende week de belgiese treinmasjienisten gaan staken...

miniweekendvuilnisbelt

ik stond er helemaal achter, vond het een gouden idee, kon niet wachten tot het ook bij ons zou worden geïnstalleerd: ondergrondse afvalverzameling.
ik zag een buizensysteem voor me als de buizenpost in oude bankkantoren, waarin de afvalzak razendsnel via een ondergronds netwerk wordt afgevoerd naar de afvalcentrale, hygiënies en prakties, nooit meer rotzooi rond de boom voor de deur, nooit meer morgensterren die de zakken opensnijden, hoe eenvoudig kon een oplossing zijn!
het bleken ingegraven metalen bakken met een vulmond. jij gooit je vullis er in, als ie vol is leegt de gemeente de bak in een vuilnisauto.
als ze op tijd langskomen.
wat ze dus niet doen.
zodat er elk weekend bovengronds alsnog een kleine vuilnisbelt ontstaat rond de overvollevolle ondergrondse bak. en dan dank ik onzelieveheer op m'n blote knieën dat zo'n ding niet voor onze deur is ingegraven maar bij de buren verderop. not in my backyard!
want zo ben ik dan ook wel weer.

miskommunikatie

hij die me leiding geeft kwam vanmiddag bezorgd informeren of het wel goed met me ging. hij vroeg het me voorzichtig, met een bocht, niet te rechtstreeks. vroeg of het funktioneringsbeoordelingsgesprek me laatst wellicht te veel had aangegrepen. en hij keek daarbij vaderlijk oprecht, dus ik dacht gelijk dat ik iets hopeloos zat uit te stralen, dat ik mijn signalen niet onder kontrole had.
bleek ie mijn schrijfsel over het zelfontplooiingsgebeuren te hebben geïnterpreteerd als een nukkige weerslag van ons gesprek, waar ik slechts ter lering ende vermaak de huiswerkopdracht van een dag later door mij te volgen kursus beschreef.
waarmee maar weer is aangetoond dat het geschreven woord zonder de bijbehorende ironiserende intonatie in mijn hoofd licht leidt tot verwarrende miskommunikatie.
zucht...
ik moet nog een hoop leren.

hippiehuis

blow up!
inene zag ik 't. dat flesje. middenvoor. op die tafel. in het hippiehuis. begin jaren zeventig. parket van gehard hardboard. plantentafel met marmerblad. bamboegordijnen. twee katten die later weg moesten omdat vriendin A zo allergies van ze werd dat ze op het balkon moest slapen. wat 's zomers nog wel ging. die ene heette Marlon. die andere ... eh ... weet ik niet meer. glazen lampekap van 't Waterlooplein. aluminium lampekap uit New York. enfin, dát flesje dus. met haarspul. van die heel bizondere drugstore. ook in New York. toen al. en nu nog. maar niet meer zo fanatiek. want ze zitten tegeswoordigs ook in Amsterdam. maar dat heb ik hier al eerder gepredikt.

zelfontplooiingscircuit

je wilt bij blijven, je ontwikkelen, de boot niet missen. voor je werk.
je kijkt daarbij krities naar je zelf en naar je funktioneren. daar hapert wel eens 't één en 't ander, professioneel gezien, konstateer je, want je bent tenslotte krities. dus je werpt je op het zelfontplooiingscircuit. duur betaald, door je werk.
en voor je het weet verwijl je in de wondere wereld van egotoestanden en dramadriehoeken. aanklagers, redders en slachtoffers. kritiese ouder, voedende ouder, aangepast kind of vrij kind. en je analyseert je gedrag en je stort je op je egogram. geheel vrijwillig, om je werk.

slagzinnende zus

als er een witgoedvrachtwagentje voor je deur stopt en er stappen twee stevige mannen uit dat vrachtwagentje die in één vloeiende beweging een groot vierkant pakket je huis binnen willen schuiven en het pakket blijkt een gloedjenieuwe afwasmasjien te zijn waarvan je zeker weet dat jij die niet hebt besteld en je belt je partner om te vragen of die misschien, maar die zegt ook van niets te weten en die twee spierballen bezweren je dat ze toch echt werkelijk waar bij jou moeten zijn, want kijk de naam, zie het adres, dan weet je dat het weer zo ver is, dan weet je dat je slagzinnende zus weer een prijs heeft gewonnen en dat ze die winnende slagzin vanwege al te veel gewonnen prijzen op het eigen adres voor het gemak op jouw adres heeft ingestuurd.

poeziealbum

tik tak tor, tussen ons zit het wel snor. rozen verwelken, rozen vergaan, maar onze vriendschap blijft eeuwig bestaan. het leven is een speeltoneel, dat zei een oude dichter, zorg dat ook jij de blijheid vindt, dan valt het spelen lichter.
deze of soortgelijke ontboezemingen schreef je ooit in het poeziealbum van dat leuke vriendinnetje of dat favoriete nichtje, je plakte er een plaatje bij en je verbondenheid was bezegeld.
tegenwoordig zijn er leuke ooms die in antwoord op de voorgedrukte vraag wat hun grootste wens is serieus schrijven dat ze zouden willen sterven als martelaar.
zoiets geeft toch een andere dimensie aan het begrip poeziealbum.

kiespijn in m'n schouders

natuurlijk is kiespijn in de schouders niet spoedeisend, kan 't zijwaarts verder dan horizontaal heffen best nog wel even wachten, maar je rekent er op, je regelt er om heen, dus is 't, eh... tja, hoe zal ik 't netjes zeggen: 't is lastig, dat zo kort te voor een operatie wordt afgeblazen.
en kijk nou eens: de afdeling zorgbemiddeling van mijn verzekering belt, begrijpt en regelt zo maar binnen een kwartier een afspraak bij een schouderreparateur in Sint Niklaas. volgende week konsult, weekje later operasie. in België. en weer een kwartier later belt de afdeling vergoedingen. dat ik een kwartje per kilometer krijg, hier even tekenen.
het wachten is op de menukaart en de wijnkaart.
de Belgen doen 't beter!

wil er nog iemand in mijn schouder snijen?

in augustus was ik bij de schouderspecialist. operatie eind december, zei ie toen. vandaag bleek zijn schema omgegooid. is ie er uiteindelijk toch niet op de geplande operatiedag over twee weken. of ik het erg vind dat 't kijksnijden naar februari verschuift.
eh tja, erg, wat heet erg, ik kan niet zeggen dat ik me er echt op verheugde. maar er om heen was wel van alles zorgvuldig geregeld en gebouwd: opvang door partner A in haar kerstvakantie, planning van projekten op het werk, vakanties met autohuur eind februari en eind maart (waarbij een herstelde en bruikbare schouder nodig is) en niet te vergeten aangepaste en sobere feestdagen.
dat is spijtig, vond ook de vriendelijke dame van de opnameplanning, waarop ze de eerste beschikbare dag in april voorstelde, mijn verjaardag...
dus heb ik de veel geadverteerde bemiddelingsservice van de zorgverzekeraar ingeschakeld om te zien of er op korte termijn ergens in het land nog iemand een mooie rechterschouder wil opereren. of linker, want die doet 't ook niet meer lekker.
binnen twee werkdagen word ik teruggebeld, zegt de website.

misschien verkeerd begrepen

mijn reisgenote naar 't verre oosten was zeer beslist.
"we moeten eerst een hotel boeken en pas dan kunnen we terug naar de luchtvaartmaatschappij om een vlucht aan te vragen."
"echt niet!"
"echt wel!"
"echt niet!"
"echt wel, kijk maar, het staat in deze brief"
"dat is onzin, dat kan niet, is onlogies en klopt voor geen meter."
"lees dan, lees dan, lees dan hier!"
"eh... mompelmompel... hier staat dus, dat de luchtvaartmaatschappij over de vliegtickets gaat en dat je zelf een hotel moet boeken."
"..."
"nou?"
"dan heb ik het misschien niet goed begrepen..."
en dan moeten we nog vertrekken.

gratis en voor nix

het is vierendertig graden vandaag in Kuala Lumpur, maar vanaf morgen gelukkig al weer een stuk minder: tweeëndertig. heb ik even opgezocht. vanwege dat ik dit weekeind viavia een vliegticket naar die stad in de schoot geworpen kreeg. en je moet je toch een beetje voorbereiden, niet dan, ja toch?

inkeer in de Achterhoek

als ze er weer aan toe was ze belde me vanuit haar woonwerkruimte voor kunstenaars in de Uiterwaardenstraat (sisaltapijt op de grond, lange wollen rok, Fins verantwoorde meubels, toegepaste kunst). zij pakte dan een valies en we stapten in haar auto, ik chauffeerde.
in bedaagd tempo reden we naar de Achterhoek, naar een klooster met heuse nonnen. zij betaalde mijn uurloon en gaf me geld voor bus en trein terug naar Amsterdam. en een week later weer, maar dan andersom. enkele keren per jaar.
ik vond dat toen uiterst curieus.
nu zijn er momenten dat ik me kan voorstellen dat ik zelf een werkstudent inhuur die mij voor een week retraite naar een klooster in de Achterhoek rijdt. of waar dan ook.
eten, slapen, eenvoud, inkeer.
een weekje.
niet langer.

geheel symmetriese bewegingsbeperking

kijk: dit is een hele normale rechterschouder, met onder dat vestje afgezien van een pokkenpriklitteken een mooi gaaf velletje, nee, met die schouder is ogenschijnlijk nix mis, het is een doodgewone doorsnee schouder.
toch willen ze in die schouder gaan kijken. omdat ik zijwaarts gezien vanwege een beetje botaangroeisel in de schouderkom niet verder kom dan horizontaal, zeggen ze. en dan zeg ik: nou en? alsof een meer dan horizontale zijwaartse armbeweging überhaupt enig nut heeft. alsof het niet eerder een volgende stap in onze evolutie is en ik hoogstens wat voorlijk ben bij het afschaffen van weer een nutteloze lichaamsfunktie.
dus nou heb ik bedacht dat ik het maar moest afblazen, dat kijksnijden. temeer daar ik vanwege mijn perfekte gevoel voor symmetrie (indien rechts dán ook links) eenzelfde geheel natuurlijk en harmonieus gegroeide bewegingsperking ook in de linkerschouder heb ontwikkeld. ik bedoel maar, dat is toch op z'n minst een teken? zoiets moet je niet willen wegschrapen, zoiets moet je koesteren, zoiets moet je behouden.
het zeurende pijntje aan de binnenkant van mijn linkerknie daarentegen...

stroef interview

blow up!
als student kunstgeschiedenis moest ik een galeriehoudster interviewen. griezelig, want galeriehouders, dat waren bevlogen autoriteiten, dacht ik toen. aldus geïntimideerd kwam ik dan ook niet veel verder dan wat obligate vragen als: sinds wanneer heeft u deze galerie, hoe is dat zo gekomen en welke kunstenaars vertegenwoordigt u. waarop ik de al even standaard antwoorden vanwege een haperend memorecordertje driftig pennend en, om tijd te winnen, voor mezelf hardop herhalend opschreef in een schriftje. het werd ondanks de thee met een koekje een stroef en bovendien door telefoongesprekken onderbroken interview. pas in de lange gespreksleemtes van die o zo belangrijke telefonades kon ik enigszins ontspannen om me heen kijken en zag ik dat ze wel degelijk mooie kunst had hangen. een Pieter Holstein bijvoorbeeld. waarvan deze kleurenets destijds gespreid betaald hier nu nog steeds een muur siert.

beschaafd!

ah bah, vieze, vieze man, waar heb dat nou voor nodig? er zijn nota bene jonge kijkertjes bij! zo'n jubileumblog sier je toch niet op met eh met eh, ja met wat eigenlijk? het lijkt wel op, dat is toch niet, je laat toch niet zo maar open en bloot?
nee, dat doet ie niet, daar istie veels te beschaafd voor. dat heeft ie wel geleerd in duizend blogjes, beschaafd zijn. keurig kommuniceren. niet te jolig, niet te agressief, keurig, beschaafd.
gatver! soms krijgt ik een inene toch zo'n hekel aan mezelf. niet te vaak, hoor, niet te lang. gewoon soms. zoals nu: beschaafd! en dan moet ik even zo'n foto kwijt. om te pesten. omdat jullie dan denken dat, en het dan dat helemaal niet is. waar ik dan weer om moet grinniken, dus dat ik dan geen hekel meer aan mezelf heb. ik blij, jullie blij. vanwege een simpele huidplooi tussen duim en wijsvinger. of zo.

de angst van de blogger voor z'n 1000e blog

omdat ie ooit gezegd heeft te stoppen na z'n duizendste natuurlijk. omdat het nu de negenhonderdnegenennegentigste is. en het dus na morgen over en uit moet zijn. daarom hikt ie er de laatste tijd nogal tegen aan. stokt de dagelijkse produktie. want hee: duizend keer schaamteloos je prietpraat verkopen en dan abrupt cold turkey nix meer? en dan? welke verslaving moet ie zich dan weer aanmeten? nee, nu puntje bij paaltje komt ziet ie 't eigenlijk toch niet zo zitten, dat stoppen. of wel. of niet. wel. niet.
twijfels, twijfels, eeuwige twijfels. dilemma's ook.
ach laat ook maar, beschouw dit geneuzel alsjeblieft als niet geschreven.
morgen weer wat frivolers.
misschien.